Με αφορμή το Περιφερειακό Συμβούλιο Ν. Αγαίου που συνεδρίασε στην Ερμούπολη Σύρου την Τετάρτη 16/6/2010 με βασικά θέματα το κλείσιμο του ΠΕΠ 2000-2006 και τον προγραμματισμό του ΕΣΠΑ 2007-2013, η Συν-Κυκλαδική Πρωτοβουλία επισημαίνει τα παρακάτω:
Διανύουμε ήδη τον 4ο χρόνο από την έναρξη του Επιχειρησιακού Προγράμματος Κρήτης & Νήσων Αιγαίου και η απορρόφηση των εγκεκριμένων κονδυλίων κινείται σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα. Η εμφανιζόμενη απορροφητικότητα για την Περιφέρεια Ν. Αιγαίου που ανέρχεται στο 30%, αφορά σχεδόν αποκλειστικά έναν από τους πέντε άξονες του προγράμματος και απευθύνεται στη χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα μέσω της “Ψηφιακής Σύγκλισης και Επιχειρηματικότητας”. Ο άξονας “Χωρική Συνοχή και Συνεργασία” που αφορά στα μικρά νησιά παρουσιάζει μηδενική απορροφητικότητα, ενώ ελάχιστη είναι και στους υπόλοιπους άξονες, με εξαίρεση ποσά που πληρώθηκαν τώρα αλλά αναφέρονται σε έργα της προηγούμενης προγραμματικής περιόδου.
Από εκεί και έπειτα το συνολικό εγκεκριμένο κονδύλι του Επιχειρησιακού Προγράμματος για το Ν. Αιγαίο, λόγω της εξόδου της Περιφέρειας από το Στόχο I, ανέρχεται μόλις στο ποσό των 350,1 εκατ. €, έναντι 514 εκατ. € του ΠΕΠ 2000-2006, ενώ το πρόγραμμα από το στόχο “Σύγκλιση”, τώρα εντάσσεται στο στόχο “Περιφερειακή Ανταγωνιστικότητα και Απασχόληση”. Για την επίτευξη του στόχου αυτού καθορίζονται ως επιδιωκόμενα μέσα α) η ποιοτική αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος και β) η έρευνα και παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής τεχνολογίας. Συνοπτικά ο στόχος που επιδιώκεται να υπηρετηθεί είναι η αειφορική ανάπτυξη με ανταγωνιστικότητα και κοινωνική συνοχή.
Τα κρίσιμα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι:
Πως είναι δυνατόν να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι αν πέραν από τα επιμέρους έργα, δεν υλοποιηθούν κεντρικές πολιτικές που να διασφαλίζουν τη βιώσιμη ανάπτυξη στο Αιγαίο; Σε ποιά στρατηγική μπορούν να ενταχθούν έργα χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό ανά νησί και χωρίς οικιστικές και πολεοδομικές διατάξεις που θα καταργούν την εκτός σχεδίου δόμηση, που αποτελεί κρίσιμο μέγεθος για τη στρεβλή ανάπτυξη του νησιωτικού μας χώρου; Ποιές κοινωνικές πολιτικές θα ασκηθούν, όταν η υγεία στον πολυνησιακό μας χώρο νοσεί βαρύτατα, ενώ με τα κυβερνητικά μέτρα πλήττονται οι εργασιακές σχέσεις και οι κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών; Ποιές εγγυήσεις υπάρχουν για την άρση της απομόνωσης (ιδιαίτερα το χειμώνα) και την προσπελασιμότητα πολλών νησιών, όταν μετά από τρία Κοινοτικά Πλαίσια ο στόχος παρέμεινε ανεκπλήρωτος και ο κοινωνικός χαρακτήρας της ακτοπλοϊας κινείται στη σφαίρα της ουτοπίας;