«Σβησμένη φλόγα, που πάντα καίει.
Σκέπασμα τάφων, χωρίς νεκρούς.
Μάτια κλαμένα, που σε κοιτάνε.
Σκέψεις κρυμμένες σε προσκαλούν.
Πίστη κι ελπίδα χαροπαλεύουν.
Πνεύμα κι αλήθεια στις φυλακές.

Πέτρινα   χρόνια…
Ο Αλέκος Παναγούλης, από το κελί της φυλακής, βγάζει τους αναστεναγμούς της προσδοκίας, με το ματωμένο ποίημά του, σύμβολο μιας εποχής. Ο πολιτισμός εκείνων των σκοτεινών χρόνων, διαχωρίζεται: Στον κυνηγημένο, στον φυλακισμένο, σ’ αυτόν που μέσα από τα κελιά και τα νησιά της εξορίας, εγείρει το σάλπισμα της ελευθερίας. Αντίπαλος στο πάθος της δημοκρατίας, ο σκοταδισμός των στρατοκρατών.
Αυτοί που πήγαν να στρώσουν το φρόνημά μας,  με την 7ετή τυραννία τους. Με τις καρακατσούλικες τελετές της «αρετής των Ελλήνων». Με εθνικιστικές παρελάσεις, σε στάδια και πλατείες. Καμαρώνοντας σε φολκλορικά τσάμικα κι αρχαίους χιτώνες. Με εικονικές μάχες, εναντίον των βαρβάρων και των κομουνιστών.
Είμαστε στο καλοκαίρι του 1971. Η κυβέρνηση της χούντας, επιδιώκει τον μπασταρδεμένο εκσυγχρονισμό της. Ο Μαρκεζίνης, φτιάχνει  την σύνθεση των υψηλών ιδανικών (όπως την προπαγάνδιζε). Μέσα σ’ αυτήν, για πρώτη φορά, η Ελλάδα «αναβαθμίζεται» πολιτιστικά. Παρουσιάζεται το επίτευγμα της Εθνικής Επανάστασης: Το Υπουργείο Πολιτισμού κι Επιστημών.
Ο υπουργός Κωνσταντίνος Παναγιωτάκης, ένας αχυράνθρωπος του Παπαδόπουλου, διασαφηνίζει τις προθέσεις του. «Η χώρα, δίπλα στο χριστιανικό φρόνημα, θ’ αποκτήσει υψηλή ποιότητα πολιτισμού, εφάμιλλου της ιστορίας της. Δάσκαλοι του έθνους, οι επιστήμονες, που δεν έχουν υποκύψει, σε ψυχοφθόρες αντεθνικές ιδεολογίες».
Το 1926 (στην εποχή της δικτατορίας του Πάγκαλου), η Ελλάδα απόκτησε την Ακαδημία Αθηνών. Από τότε μια σειρά εθνοπατέρων, ανάλαβαν, εργολαβικά κι ισόβια, να στρώσουν το φρόνιμα  μας.

Μερικοί συνεργάστηκαν και με τις κατοχικές κυβερνήσεις της Γκεστάπο. Άλλοι πάλι έγιναν οι ιεροκήρυκες της εθνικής κάθαρσης, στον εμφύλιο σπαραγμό της χώρας. Αρκετοί ενορχηστρώθηκαν με το πραξικόπημα. Σημαντικότερος εξ αυτών, ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης (επινοητής του: «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»). Ο πνευματικός καθοδηγητής του Υπουργείου Πολιτισμού.
Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, επακολουθεί η παραίτηση της κυβέρνησης Μαρκεζίνη κι ακολουθεί ο Ανδριτσόπουλος (του Ιωαννίδη), με υπουργό Πολιτισμού, τον Δημήτρη Τσάκωνα, γραμματέα του Παπαδόπουλου!

Περίοδος Α΄. Αρχαίο πνεύμα αθάνατο…

Με την πτώση της χούντας, το ’74, η κυβέρνηση Καραμανλή, θέλοντας να προσδώσει κύρος στο Υπουργείο Πολιτισμού, δίνει το χαρτοφυλάκιο στον Κων. Τσάτσο, μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας (συντάκτη του συντάγματος του ’75). Ακολουθούν μια σειρά ακαδημαϊκών και πολιτικών, που ουσιαστικό ρόλο είχαν να προσελκύσουν κεφάλαια από το εξωτερικό, για την αποκατάσταση των μνημείων της Ακρόπολης. Ουσιαστικά το Υπουργείο Πολιτισμού, χρησιμοποίησε τις αρχαιότητες, για να προσδώσουν κύρος (την απαραίτητη πολιτιστική σημασία για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό), στο εθνικό σχέδιο, για την ενσωμάτωση της Ελλάδας, στην τότε ΕΟΚ. Μέσα στα πλαίσια αυτής της επιδίωξης, ήταν και η επιτάχυνση των ανασκαφών στην Βεργίνα, για την ανάδειξη των μακεδονικών τάφων.
Έτσι το Νοέμβριο του 1977, ο Μανώλης Ανδρόνικος, ανακοινώνει την πλήρη ανάδειξη της εν λόγω ανασκαφής, που αποτέλεσε ένα πολιτιστικό σημαντικό γεγονός, για την ιστορική καταγραφή της αρχαίας Μακεδονίας. Η Βεργίνα κι η Ακρόπολις, ήταν τα «πνευματικά εξαπτέρυγα» της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου.
Το υπουργείο Πολιτισμού, όλη αυτή την περίοδο, λειτούργησε ως ένα χαρτοφυλάκιο δευτερεύουσας σημασίας, ως διαχειριστικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, μ’ ένα περιορισμένο προϋπολογισμό, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες κι επιδιώξεις, στην αναμόρφωση της πολιτιστικής ζωής του τόπου.
Οι υπηρεσιακοί του παράγοντες, ήταν άβουλοι εκτελεστές αποφάσεων. Αναγκασμένοι ν’ ακολουθούν τις επιλογές του πρωθυπουργού, χρησιμοποίησαν την γραφειοκρατία, για να εμποδίσουν τις αντιδράσεις κυρίως του ΚΑΣ (Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου), όταν αυτό το όργανο (το 1977), αντέδρασε, στην μεταφορά αρχαίων κειμηλίων, σε περιοδικές εκθέσεις του εξωτερικού.
Περίοδος Β΄.  Της νύχτας τα καμώματα…
Η διασύνδεση του υπουργείου με την εγχώρια κοινωνική ζωή, αλλάζει ριζικά από την εποχή της υπουργοποίησης της Μελίνας Μερκούρη, με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (1981). Το κομμάτι «Επιστημών», φεύγει από τον τίτλο του «Υπουργείου Πολιτισμού» και διασπάται στο Βιομηχανίας και Παιδείας. Η Μελίνα Μερκούρη, βάζει το στόχο της ενσωμάτωσης του λεγόμενου λαϊκού πολιτισμού, δίπλα στ’ άλλα αδέλφια του, του καλλιτεχνικού έντεχνου. Διευρύνει την γκάμα των πολιτιστικών δρώμενων, με τους περιοδεύοντας θιάσους, τις συναυλίες, τις εκθέσεις, τις περιφερειακές βιβλιοθήκες, τις τοπικές πρωτοβουλίες, με νέες δραστηριότητες, όπως της φωτογραφίας και του κινηματογράφου. Όμως αναγκαστικά το 1985, παίρνει και το «παραπαίδι» του πολιτισμού, την ΓΓΑ. Δηλαδή τον λεγόμενο (;) ερασιτεχνικό αθλητισμό. Επιδίωξη της, είναι η ποιοτική αναβάθμιση της κοινωνικής δημιουργίας.
Το όραμα της είναι μεγάλο, αλλά τα χρήματα δεν επαρκούν. Τα ρουσφέτια με τους κολλητούς επικρατούν. Χάνονται μεγάλα κονδύλια και πολλά χρήματα της Ευρώπης, που έρχονται στην Ελλάδα για την ανασυγκρότησή της, αντί να γίνουν πολιτιστικά κέντρα, λυρικές σκηνές, μουσεία, κέντρα τεχνών, μετατρέπονται σε μπουζουκομάγαζα! Αλλάζει μορφή η ήπια διασκέδαση και το έντεχνο τραγούδι, αφήνει τη θέση του στα κιτς  κάθε λογιών. Δημιουργούνται ισχυρά κυκλώματα (δισκογραφικών εταιρειών και ΜΜΕ), που στηρίζουν, την φαντεζί νυχτερινή σκηνή. Η μαφία των ξενυχτάδικων, έχει πολλά πλοκάμια.
Η Μελίνα, καταλαβαίνει, ότι έχει να τα βάλλει με μια αναδυόμενη λούγκρα καπάτσων, που έχουν διεμβολίσει το κόμμα της και τις κρατικές υπηρεσίες. Ο Κοσκωτάς, ο Πόπωτας και η παρέα τους, κάνουν πάρτι, με τα χρήματα που έρχονται και φεύγουν, εν ριπή οφθαλμού από τα ταμεία.
Κι από ‘δώ αρχίζει ο λαϊκισμός. Πρωτεργάτης ο ΓΓΑ  Κίμων Κουλούρης. Η «ψυχή» του ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε λίγα χρόνια, έγινε ο πανίσχυρος άρχοντας των επιδοτήσεων. Λεφτά απ’ εδώ κι από ‘κει, με το πιστοποιητικό φρονημάτων της «Αλλαγής»!
Από το 1983-1989, φαγώθηκαν για τον «πολιτισμό» και τον αθλητισμό, μέσα από κάθε λογιών biennale, culture happenings, «Αθήνα, πολιτιστική πρωτεύουσα», ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων, από συναυλίες, ΔΗΠΕΘΕ, Κέντρο Κινηματογράφου, επιχορήγηση πράσινων αθλητικοπατέρων κλπ. περίπου το 30% των χρημάτων, που δόθηκαν στην Ελλάδα για τα ΜΟΠ. Το μόνο που έμεινε όρθιο από τη λαίλαπα αυτή, ήταν το όραμα της Ακρόπολης κι η επιστροφή των μαρμάρων από το Βρετανικό Μουσείο. Το ευτύχημα ήταν, ότι τα έργα της αποκατάστασης του Ιερού Βράχου, συνεχίστηκαν από παθιασμένους (επιστήμονες και τεχνικούς). Εκμεταλλευόμενοι οι εργαζόμενοι εκεί, την συνεχή ροή των χρημάτων και τα ψηλά μεροκάματα, δεν μπήκαν στον πειρασμό να φτιάξουν οικονομικό παραμάγαζο, όπως έγινε σ’ άλλους αρχαιολογικούς χώρους και κέντρα αποκατάστασης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Γιατί σε πολλά μέρη της Ελλάδας, φαγώθηκαν και ξαναφαγώθηκαν χρήματα (Κρήτη, Δελφοί κλπ), χωρίς να έχει κανένας υπεύθυνος, τις οποιαδήποτε επιπτώσεις.
Αφού λοιπόν, τέλειωσαν τα χρήματα κι άδειασαν τα ταμεία, από το λαϊκό πολιτισμό κι αθλητισμό, η μαγική πρόνοια, γεννήθηκε στο όνομα του ΟΠΑΠ.
Περίοδος Γ΄.  Δώσε σε μένα μπάρμπα…
Ο Μητσοτάκη κι ο Κούβελας, ήταν οι επινοητές του σχεδίου. Μπίζνες και πολιτισμός, χέρι χέρι, για την εξυπηρέτηση της πολιτικής πελατείας. Ο Θεσσαλονικιός υπουργός, που θεώρησε τους ποιητές του τόπου «λαπάδες», πήρε το πράσινο φως από τον πρωθυπουργό του, να δώσει σε κάθε φιλοδεξιό σύλλογο και παράγοντα, μερίδιο από τα υπερκέρδη του ΟΠΑΠ , του Λόττο, του ΠροΠο,  για να φτιάξει ο κάθε τυχάρπαστος με τα πεντοχίλιαρα, την εκλογική βάση της Ν.Δ. Οι επιδέξιοι έφτιαξαν συλλόγους.
Έγιναν πολιτιστικά τσιμπούσια, από το πανηγύρι του χωριού και την  αναγέννηση της υπαίθρου, μέχρι φιλανθρωπικές συνάξεις των αετονύχηδων για τα φτωχά της οικουμένης (με τις  δήθεν ανθρωπιστικές αποστολές). Για ραδιοφωνικούς σταθμούς δήμων κι αποδήμων. Τηλεοπτικά πολιτιστικά προγράμματα της αρπαχτής. Γι’ αθλητικά σωματεία με ανύπαρκτη δράση και τουρνουά της πλάκας, μέχρι  πολυτελή ταξίδια εντός κι εκτός Ελλάδας, που μοίραζε αφειδώς, το «κρυφό» κονδύλι του Υπουργείου.
Από βολεμένους δημοσιογράφους, που απλώθηκαν σε χρηματοφωλιές, έως μέντιουμ αστρολόγους, που φτιάχνανε κυβερνητικά σχέδια. Από μεγαλοεφοπλιστές και μεγαλοεπιχειρηματίες, που μετεβλήθησαν με το αζημίωτο απλόχεροι αρωγοί του πολιτισμού, μέχρι καλογέρους, που κάνανε μπίζνες από τον Πανάγιο Τάφο ως το Άγιο Όρος. Αρκετοί καπάτσοι μπήκαν στις κομπίνες του πολιτισμού, που τα πλήρωσε αδρά, ο εθνικός προϋπολογισμός.
Περίοδος Δ΄.  Το μεγάλο φαγοπότι…
Όταν ξαναήρθε το ΠΑΣΟΚ, με τον υπουργό Μικρούτσικο και τα μεγαλούτσικα έξοδα του, για τις πολιτιστικές αναμορφώσεις, έγινε της τρελής χαράς το γλέντι.  Παρέα του, ο ξάδελφος της κυρίας πρωθυπουργού, ο Γιώργος ο Λιάνης, ανέλαβε τον αθλητισμό και την προπαγάνδα της «λαϊκοφροσύνης». Για την εξύψωση της χώρας, με τον «αγνό πρωταθλητισμό» τύπου σοβιετίας. Είναι τότε που ξεπήδησαν ανύπαρκτα αθλήματα, με την ελληνοποίηση και τ’ αναβολικά. Κι έτσι χάσαμε παντελώς τον έλεγχο! Η κομματική επιχορήγηση, πήρε τ’ όνομα:ευρωπαϊκό πρόγραμμα, ΜΚΟ, ολυμπιακή μεγαλομανία.
Κι εδώ τελειώνει ο ερασιτεχνισμός…
Μπήκανε τα επαγγελματικά σαΐνια στο κόλπο, για να εξανεμιστεί κάθε «πακέτο Ντελόρ». Πολιτισμός κι αθλητισμός, μετεβλήθησαν στα εθνικά μας φετίχ. Το σύνολο της κοινωνίας, υποκλίθηκε στη νέα εθνική πρόκληση.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες  κι οι πολιτιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης (Θεσσαλονίκη-1997 Πάτρα-2006), φτιάχνουν ένα νέο ήθος ρεμούλας. Το Υπουργείο Πολιτισμού με τον Βενιζέλο και το υφυπουργείο αθλητισμού με τον Ανδρεά Φούρα, γίνεται το υπέρ-ταμείο, υπεράνω πάσης υποψίας. Το πάρτι της αρπαχτής, δεν είχε τέλος. Ο Σημίτης πήγε να βάλει μια τάξη με τον Φλωρίδη (υφυπουργό αθλητισμού), αλλά εις μάτην.
Πέρασε και η Γιάννα Αγγελόπουλου στο κόλπο κι όλες οι αντιστάσεις κατέρρευσαν.  Μπροστά στην ανάδειξη του γένους, για ν’ ακούσουμε «Ευχαριστώ Αθήνα», από τον πρόεδρο της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ, πόσα και πόσα δεν πληρώθηκαν! Πόσα αναπτυξιακά περιφερειακά σχέδια δεν ισοπεδώθηκαν, πόσα στη ζούλα γίνανε (ακόμα και το παράνομο Mall των Λάτσηδων), για ένα γλέντι μόλις δυο βδομάδων.
Οι αφελείς πίστεψαν, ότι όλο αυτό, θα μας βγει σε καλό. Ότι η Αθήνα θα μπορούσε να γίνει μονομιάς σαν την Βαρκελώνη. Ν’ αναποδογυρίσουμε την μιζέρια. Φώναξαν και τον Καλατράβα. Τον πληρώσαμε χρυσό, για να φτιάξει τα ντεκόρ. (Τώρα έχουμε τον Αθιμπίγιο, για νέο φετίχ).
Σχέδια επί σχεδίων. Οι κονομημένοι νυχθημερόν, πασάλειβαν με γαρνιτούρα το μύθο και τα ΜΜΕ διέχεαν την προπαγάνδα, στις φλέβες της εθνοκαπηλείας. Ακόμα και κάποιοι πρώην οικολόγοι, μπήκαν στο κόλπο της «πράσινης Ολυμπιάδας».
Από ‘κεί κι ύστερα, το Υπουργείο Πολιτισμού, μετεξελίχθηκε σ’ ένα τέρας με ξύλινα πόδια. Ας σημειωθεί, ότι αυτό και το Αμύνης, διαχειρίζονται τα τελευταία 20 χρόνια, τα περισσότερα κρυφά κονδύλια και τις μίζες των εκατομμυρίων.
Για να δείξει ο Κων. Καραμανλής, ότι με την κυβέρνηση της Ν.Δ. (2004), θα υπήρχε μια διαφάνεια στα τεράστια σκάνδαλα του ΥΠΠΟ, μπήκε επικεφαλής του Υπουργείου. Η φούσκα όμως αυτή, γρήγορα έσπασε. Το απόστημα έδειξε το βάθος της διαφθοράς. Κάθε υπουργός ΥΠΠΟ, χρεώθηκε πολλά σκάνδαλα. Όλα αυτά που οι γνώστες τα ήξεραν, αλλά ο λαός τα πληροφορήθηκε αργά, μετά από τη βουτιά στο κενό του Ζαχόπουλου (chercher la femme)!
Ο ΟΠΑΠ που μπήκε στο χρηματιστήριο το 2000, είναι ο κύριος χρηματοδότης του ΥΠΠΟ. Για την ιστορία, ο προϋπολογισμός των χορηγιών της ΟΠΑΠ Α.Ε. ξεκίνησε το 2004 από τα 17,3 εκατ. ευρώ, τα οποία εξαντλήθηκαν πριν από το μέσον του έτους, σχεδόν τριπλασιάστηκαν το 2005 (για να φθάσουν τα 48 εκατ. ευρώ) και καταλήξαμε στα 300 εκατομ. επί εποχής  Ζαχόπουλου. Ενδεικτικό είναι, ότι επί υφυπουργείας Ορφανού (πολιτικού προϊσταμένου της ΟΠΑΠ Α.Ε), διαμοιράστηκαν με τη μορφή χορηγιών, επιλεκτικά το καλοκαίρι του 2007, σε 1400 φορείς (σωματεία, ιεροί ναοί, ΜΚΟ), 11 εκατ. ευρώ!
Η Ν.Δ. ποντάρισε, ότι οι φαύλες μέρες του ΥΠΠΟ θα ξεχαστούν, με το Μουσείο της Ακρόπολης (άλλο ένα μεγάλο φαγοπότι, για την εθνική υπερηφάνεια, που στοίχησε κατασκευαστικά 130 εκατ. με λειτουργικά έξοδα 5 εκατ. για μισθούς το χρόνο κι άλλα 7 για συντήρηση). Η μεγαλομανία ανακατεύτηκε με το εθνικό όραμα, για να καλυφτεί σαν μπερντές (με το επιβλητικό έργο), η ένδεια του περιφερειακού, του παραμελημένου πολιτισμού μας.
Η Δήλος, η Σαντορίνη κι άλλα πολλά διάσπαρτα κειμήλια μιας πανελλαδικής κληρονομιάς μας, σαπίζουν στην αδιαφορία. Κλείνουν μουσεία από έλλειψη προσωπικού και συντηρητών. 
Και το ερώτημα επικρέμαται. Τώρα, με την σίγουρη καταδίκη της Ελλάδας, για την μονοπωλιακή παρουσία της ΟΠΑΠ Α.Ε στον χώρο των τυχερών παιγνιδιών. Τώρα που θα χαθεί ο εθνικός κουμπαράς, πώς θ’ αντέξει το Υπουργείο Πολιτισμού, στ’ αυξημένα έξοδά του, χωρίς τον χρηματοδότη του; Ένα υπουργείο και ειδικότερα του Πολιτισμού, φτιάχτηκε για ν’ αναμορφώσει την πνευματική μας ποιότητα ζωής ή για να μας εθίσει στις οικονομικές κομπίνες;
Πάντως ο ΟΠΑΠ, αν μη τι άλλο, έχει αυτογνωσία του ρόλου του. Γι’ αυτό και μέσα στις απ’ εδώ κι απ’ εκεί ενισχύσεις που έδωσε σε «κολλητές» ΜΚΟ, είναι κι εκείνο της «Όασις», που απασχολείται για τους εξαρτημένους ανθρώπους, από τον τζόγο (!), τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.
Σημειωτέον, ότι η ΟΠΑΠ Α.Ε χρεώνεται για πολλές αμαρτίες, από τα στημένα παιγνίδια και τις off shore κομπίνες, μέχρι την αρπαγή της δημόσιας περιουσίας (περίπτωση ολυμπιακών εγκαταστάσεων Νίκαιας).

Περίοδος Ε΄. The game it’s over…

Επειδή τα έξοδα είναι πολλά, υπάρχουν σκέψεις να φύγουν από το ΥΠΠΟ όλα αυτά τα ενοχλητικά πολιτιστικά βαρίδια (Εθνικό Θέατρο, Λυρική Σκηνή, Φεστιβάλ Κινηματογράφου).
Ν’ αντικατασταθούν από αυτοχρηματοδότηση και μάνατζερ. Οι αρμοδιότητες του υπουργείου, με την προσθήκη της ΕΡΤ, συν τον τουρισμό, είναι πολλές.
Αρχαία και Βυζαντινή Πολιτιστική Κληρονομιά. Νεότερη Ιστορία και Λαϊκή Παράδοση. Λογοτεχνία και Βιβλίο. Μουσική, Θέατρο, Χορός, Κινηματογράφος, Εικαστικές τέχνες, Φωτογραφία κλπ.
Όλοι αυτοί οι φορείς κινδυνεύουν να βρεθούν στον αέρα. Αξίζει να υπάρχει ένα τέτοιο υπουργείο ή οι αρμοδιότητες του, μπορεί να λειτουργήσουν σ’ ένα σύνολο άλλων αποκεντρωμένων υπηρεσιών, από το Παιδείας, μέχρι της Υγείας και των Εσωτερικών, μ’ένα διαφορετικό σύστημα χρηματοδότησης; Τι έχει ωφεληθεί μέχρι σήμερα ο πολιτισμός, από την πολυδάπανη σπατάλη των κρυφών και φανερών κονδυλίων, του εν λόγω υπουργείου;
Τ’ αρχαία (εκτός Ακρόπολης), έχουν εγκαταλειφθεί. Τα νεότερα μνημεία αφήνονται στην τύχη τους. Η ερασιτεχνική δημιουργία κι ο αθλητισμός βρίθει από σκάνδαλα και χαμένα χρήματα. Κανένας δεν ξέρει πόσα ακριβώς τρώγονται. Ο υπουργός Οικονομικών θέλει να κλείσει τις μαύρες τρύπες των διαρροών. Ζητάει έλεγχο στην ΟΠΑΠ Α.Ε. Όμως τα συμφέροντα είναι πολλά. Φοβούνται ότι με την επιτήρηση, θα χάσει τη δύναμή του, μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του κράτους  (7ος στον κόσμο, στα τυχερά παιγνίδια, 1,6 δις το χρόνο καθαρά κέρδη)! Η φτώχεια, βοηθάει τον τζόγο. Σε κάθε Έλληνα αναλογούν 500 περίπου ευρώ το χρόνο, σε παιγνίδια στον ΟΠΑΠ (ενώ ο ηλεκτρονικός τζόγος ανεβαίνει στα 2,5 δις )!
Η αποκέντρωση, η εναλλακτική δημιουργία, η διαφάνεια για το ΥΠΠΟ, είναι ανύπαρκτες έννοιες. Μόνο κούφια λόγια εντυπωσιασμού ξεστομίζει ο νέος υπουργός. Ο Γερουλάνος οραματίζεται, την πράσινη πολιτιστική ανάπτυξη!
Κράτησε το ταμείο στα χέρια του κι έδωσε στην υφυπουργό Γκερέκου τη βιτρίνα. Το αθλητισμό και τον τουρισμό. Αυτά όμως τ’ αγκάθια τα διαχειρίζονται οι «μπασμένοι στα πράγματα» παράγοντες. Κανένας δεν τολμά να τους στείλει στον εισαγγελέα. Είναι βολεμένοι για τα καλά κι έχουν επίσης στο πλευρό τους, μια αγέλη πιστών οπαδών. Από τα promotion γραφεία των διαφημιστικών εταιρειών, που συντηρούν ΜΜΕ, μέχρι τους στρατολογητές του εφεδρικού στρατού, της προστασίας των εθνικών νταβατζήδων. Είναι αυτοί που λένε, ότι όποιος τολμήσει να τα βάλει με τον ΔΟΛ, τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Κόκαλη, δεν θα βρει ούτε την ψήφο του. 
Και τώρα στο δια ταύτα…
Κι εμείς τι κάνουμε; Λοιπόν  μετά απ’ όλα αυτά, οι Οικολόγοι Πράσινοι, θα συνεχίσουν να στηρίζουν ένα σαθρό οικοδόμημα; Αρκούμαστε στην μούγγα μας; Ζητείται τσαγανό. Ναι ή όχι, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος;

                                                                                  ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΕΛΗΣ