Με πρόσχημα την οικονομική κρίση και με όπλο την τρομοκρατική απειλή χρεοκοπίας της χώρας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διαιωνίζει την οικονομική πολιτική λιτότητας για την εργαζόμενη πλειοψηφία από τη μία πλευρά και συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια μιας προνομιούχας κοινωνικής μειοψηφίας από την άλλη.  Εκδηλώνει την πρόθεση της να αφαιρέσει μεγάλο τμήμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων (μετατροπή της κοινωνικής ασφάλισης σε επαγγελματική) και να σταθεροποιήσει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Αυτό που διακυβεύεται σήμερα είναι η μόνιμου χαραχτήρα επιδείνωση της θέσης μας.

       Μπροστά σ’ αυτές τις κοινά ομολογημένες εξελίξεις αυτό που θα περίμενε κανείς από την Ομοσπονδία μας είναι μια τακτική κοινών αγώνων τόσο με τους συναδέλφους της δευτεροβάθμιας όσο και με ευρύτερα αγωνιζόμενα τμήματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Αυτό άλλωστε ήταν ένα από τα συμπεράσματα που ο κλάδος μας έβγαλε μέσα από την μεγάλη απεργία του 2006.

       Δυστυχώς το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας μας, μέσα σε λίγες βδομάδες, στάθηκε τρεις φορές ανίκανο να εξυπηρετήσει την ανάγκη αγωνιστικής ενότητας,  αν και το ίδιο έχει προτείνει μέχρι και τη δημιουργία κοινού συνδικάτου για τους εκπαιδευτικούς και των δύο βαθμίδων. Την πρώτη φορά απουσίαζε από την κινητοποίηση της 30ης Νοεμβρίου, όπου 40 πρωτοβάθμιοι σύλλογοι Π.Ε σε όλη την Ελλάδα, ανάμεσα σε αυτούς και ο δικός μας,  είχαν βάλει στάσεις εργασίας, συμμετέχοντας μαζί με την ΟΛΜΕ και τις τοπικές ΕΛΜΕ, σε απεργιακές συγκεντρώσεις ενάντια στις μεταρρυθμιστικές προτάσεις της υπουργού Παιδείας. Τη δεύτερη φορά άνοιξε πόλεμο με το συντονιστικό των νηπιαγωγών, αντιμετωπίζοντας με καχυποψία και ανταγωνιστική διάθεση μια μαζική και ελπιδοφόρα πρωτοβουλία συναδέλφων της βάσης. Την τρίτη φορά αποφάσισε 24ωρη απεργία για τις 16/12/2009, αν και γνώριζε ότι πολλοί Σύλλογοι Π.Ε. έχουν ορίσει ως ημέρα απεργιακής δράσης τη 17η Δεκεμβρίου, ημερομηνία στην οποία προσανατολίζεται η ΟΛΜΕ και ένας μεγάλος αριθμός σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

       Είναι αυτονόητο ότι η πρόταση περί κοινού συνδικάτου των εκπαιδευτικών και των δύο βαθμίδων δεν μπορεί να προωθηθεί χωρίς την κοινή αγωνιστική τους δράση.  Είναι αυτονόητο ότι η επιδίωξη της ενότητας κρίνεται από τις πράξεις και τα αποτελέσματα και όχι από παιδιάστικες απόπειρες μεταφοράς των ευθυνών στους άλλους. Είναι αυτονόητο ότι κάθε επιστροφή σε πρακτικές διαίρεσης και απομόνωσης είναι πρακτική ήττας για όλους τους εκπαιδευτικούς. Οι κινητοποιήσεις στις 30/11 με αφορμή τις δηλώσεις Διαμαντοπούλου και τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια ένα χρόνο μετά  τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απέδειξαν στην πράξη τη δυναμική του κινήματος και τη δυνατότητα να απαντήσει στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης και Ε.Ε.
Με βάση τα παραπάνω καλούμε:

• τους συναδέλφους/ισσες του συλλόγου μας: Να δυναμώσουν με τη συμμετοχή τους τις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην αντεργατική και αντιεκπαιδευτική πολιτική. Να αγωνιστούμε όλοι μαζί για την ανατροπή των αντιλαϊκών και αντιεκπαιδευτικών πολιτικών, αλλά και για ένα συνδικάτο που θα υπερασπίζεται τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας και δε θα βάζει πλάτη για την υλοποίηση των κυβερνητικών επιλογών. Να  συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία της 16ης Δεκεμβρίου και στο βαθμό που υπάρξει απεργιακή συγκέντρωση των υπόλοιπων σωματείων στην Ερμούπολη στις 17 Δεκεμβρίου ο σύλλογος μας να προκηρύξει 2ωρη διευκολυντική στάση εργασίας, προκειμένου να μπορέσουν οι συνάδελφοι/ισσες να συμμετάσχουν στο απεργιακό συλλαλητήριο.
• Προχωράμε σε κοινή συνέντευξη τύπου με τα υπόλοιπα σωματεία την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στην Ερμούπολη για την προβολή των αιτημάτων μας.