Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος έφυγε ... πριν ένα χρόνο, θύμα  της πιο βάναυσης  έκφρασης της κατάχρησης εξουσίας, εκείνης που οπλίζει πρώτα το μυαλό ενός ειδικού φρουρού και ύστερα δίνει εντολή στο χέρι του να σημαδέψει ένα παιδί.
Στη θέση του φύτρωσε μεμιάς ένα πελώριο πολύχρωμο λουλούδι: εκατοντάδες μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, πολίτες τούτης της χώρας, βγήκαν απ' τις ανήλιαγες τάξεις και τ' αμφιθέατρα, σηκώθηκαν επιτέλους από τον καναπέ, έκλεισαν τις οθόνες και τα ακουστικά, πέταξαν την “κουκούλα” της απάθειας και βγήκαν στους δρόμους, ουρλιάζοντας, θρηνώντας, διεκδικώντας, γυρίζοντας τις πλάτες τους στο μέλλον να σώσουν ο,τιδήποτε αν σώζεται...
Κάποιοι το είπαν εξέγερση, άλλοι ξέσπασμα χωρίς πολιτικό στόχο, χωρίς διατυπωμένο ορθό πολιτικό λόγο. Αναλύσεις πολλές, χιλιάδες λέξεις που γράφτηκαν, εικόνες καταστροφής να παρελαύνουν στις τηλεοπτικές οθόνες για να στοιχειώσουν το μυαλό των “νοικοκυραίων”...να τους τρομάξουν.
Τα ΜΜΕ αναμασούσαν  διαρκώς τη λέξη “θρυαλλίδα”, που στην καθομιλουμένη σημαίνει φυτίλι. Ναι, η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν το φυτίλι που άναψε και οδήγησε σ' αυτή την πρωτόγνωρη πελώρια έκρηξη.
Αυτό που άναψε, δεν ήταν οι βόμβες μολότωφ που έδειχναν -γιατί αυτό βόλευε να δείχνουν-  τα κανάλια, ήταν το εύφλεκτο υλικό που δεν έδειχναν, που προϋπήρχε, σωρευμένο στις ίδιες “αποθήκες” που οι νέοι καταχωνιάζουν κάθε μέρα τα όνειρα τους και που είναι προϊόν των χρόνιων αδιέξοδων πολιτικών στην εκπαίδευση, στην οικονομία, στην εργασία, τη μετανάστευση, τα κοινωνικά δικαιώματα ... Μαζί, άναψε και μια φλόγα, της αντίστασης και της αμφισβήτησης, μιας γενιάς εγκλωβισμένης σ' ένα αδιέξοδο παρόν,  σ’ ένα μέλλον αβέβαιο. 'Ενα ποτάμι, καιρό τώρα βουβό, ξαφνικά ξεχύθηκε ορμητικό και θυμωμένο...
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή επέλεξε να μην σταθεί στην όχθη να κοιτάζει το ποτάμι... Το τίμημα είναι σε όλους γνωστό. Δεν μετανιώνουμε γι' αυτή την άνιση μάχη  που δώσαμε για να υπερασπιστούμε το ξέσπασμα της νέας γενιάς. Το φυτίλι μπορεί να έσβησε, το “εύφλεκτο υλικό” -τα αιτήματα που πλημμύρισαν τους δρόμους το Δεκέμβρη-  είναι ακόμα εδώ, υπαρκτά κι ας μην καταγράφονται από ... κάμερες. Τα χιλιάδες νέα παιδιά, οι εργαζόμενοι που για μέρες διαδήλωναν πέρσι μαζικά αλλά ειρηνικά, είναι κι αυτοί παρόντες, έτοιμοι να διεκδικήσουν και πάλι δυναμικά τα ξεκάθαρα πολιτικά και κοινωνικά τους αιτήματα. Θα είμαστε εκεί.