Η ιστορία ξεκινάει μ’ ένα ερώτημα: Πόσοι μπορούν να χορτάσουν από μια πίτσα 10 κομματιών; Οι χοντροί με 5 κομμάτια. Οι λιτοδίαιτοι με ένα.
Αν στην παρέα είναι δυο χοντροί και τρεις αδύνατοι, τι γίνεται;
Στην πανεπιστημιακή αίθουσα που ακούστηκαν τα παραπάνω λόγια, ξέσπασαν γέλια…
Οι δυο χοντροί θα πλακωθούν μεταξύ τους, για το ποιος θα διώξει τους άλλους για να χορτάσει… Γιατί η τίμια μοιρασιά, δεν βγάζει ισόποσο αποτέλεσμα…
Κάπως έτσι είναι και στη ζωή. Κάπως έτσι είναι και στην οικολογία.
Αν εξαντλήσεις τ’ αγαθά της φύσης, δηλαδή αν εξαντλήσεις το αλεύρι, όσους φούρνους κι αν κάνεις, όσο κι αν φτιάξεις καπάτσους πιτσαγιόλους -φουρναρέους, πίτσα με λειψή πρώτη ύλη, δεν μπορείς να πλάσεις.
Κι από κει αρχίζουν οι υπολογισμοί…

• Τον καιρό των αρχαίων Ελλήνων, ο πληθυσμός της περιοχής μας (συμπεριλαμβανομένης της Μ. Ασίας), δεν ξεπέρναγε το 1 εκατομμύριο.
• Την εποχή του Χριστού, ο πληθυσμός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ανέρχονταν στα 60 εκατομμύρια.
• Το 1939 ο παγκόσμιος πληθυσμός ανέρχονταν στα 2,3 δισεκατομμύρια. Επακολούθησε ο Παγκόσμιος Πόλεμος και χάθηκαν (ένοπλοι κι άμαχοι) 72 εκατομ.
• Σήμερα είμαστε 6,7 δισεκ. Δηλαδή 3 φορές περισσότεροι από εκείνους, που ζούσαν 70 χρόνια πριν.
• Με το σημερινό ρυθμό γεννήσεων το 2050, θα γίνουμε 11 δισεκ. ψυχές.

Απέναντι σ’ όλα αυτά, σύμφωνα με την «red list», έχουν μειωθεί τα μεγαλόσωμα άγρια ζώα (τα λεγόμενα big five), στο 1:18 σε σχέση μ’ εκείνα των αρχών του 20ου αιώνα. Μάλιστα σε μερικά είδη, αυτή η αναλογία έχει γίνει στις μέρες μας σε 1:45 και μερικά έχουν περιοριστεί εντελώς, ή έχουν εξαφανιστεί.
Μα και στην άγρια βλάστηση, δεν πάμε καλά. Υπολογίζεται, ότι η ζούγκλα στην Αφρική έχει συρρικνωθεί στο 1/8 σε σχέση με 50 χρόνια πριν. Αιτία ήταν η λεγόμενη πράσινη επανάσταση, που πολλές εκτάσεις της άγριας χλωρίδας θυσιάστηκαν για να γίνουν καλλιεργήσιμα χωράφια.
Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη της τεχνολογίας. Των ιατρικών γνώσεων κι εφαρμογών. Της φαρμακευτικής αγωγής. Ο τρόπος ζωής, έχει βοηθήσει την υγεία, να βρίσκεται σε κάποιο ικανοποιητικό επίπεδο. Στον υποανάπτυκτο κόσμο, όσο κι αν έχουν βελτιωθεί οι καταστάσεις, σε υπάρχει ακόμη, υγειονομικό έλλειμμα. Αντίθετα στον ανεπτυγμένο κόσμο, η υγεία βρίσκεται σε καλό επίπεδο, αν και ο τρόπος ζωής μας ταλανίζεται από την διατροφική ασυδοσία, με αποτέλεσμα να έχουμε αύξηση των χοντρών. Οι υπέρβαροι σήμερα, έχουν ξεπεράσει σε απόλυτους αριθμούς τους λιμοκτονούντες!
Ο μέσος όρος ζωής, το 2005 έχει αυξηθεί κατά 19 χρόνια, σε σχέση με το 1955. Από τα 46 στα 65, για να φτάσει το 2050 στα 76 χρόνια.
Απέναντι σ’ όλα αυτά τα στοιχεία της ευζωίας, η ανθρωπότητα έχασε την ησυχία της, με την ευρεία εμφάνιση των καρκίνων, του AIDS, των καρδιακών παθήσεων (από το στρες και άλλους παράγοντες, που έχουν σχέση με την ποιότητα των τροφίμων και το βάρος μας) και από μερικές ακόμα επιδημίες και πανδημίες, που η επικινδυνότητά τους, προκαλεί πανικό.

Όλα αυτά φυσικά, είναι ενδιαφέροντα, αν τα συνυπολογίσεις, με τα δεδομένα που δείχνουν, ότι την μεγαλύτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη μέχρι το 2050, θα έχουν: η Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, η Νιγηρία, η Ουγκάντα, η Αιθιοπία, το Κονγκό και η Κίνα. Δηλαδή οι χώρες εκείνες (εκτός της Κίνας), που έχουν μεγάλο αριθμό μεταναστών.
Αντιθέτως, αναπτυγμένες χώρες, με μεγαλύτερο πνευματικό και οικονομικό επίπεδο, όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, αλλά κι η Ελλάδα, έχουν  μικρούς ως ελάχιστους ρυθμούς αύξησης του πληθυσμού τους. Δηλαδή η τσέπη μας, καθορίζει κατά κύριο λόγο, τον οικογενειακό μας προγραμματισμό. Τα παιδιά έχουν μειωθεί στο ελάχιστο, παρ’ όλο που δίνονται κίνητρα για την στήριξη των πολυτέκνων.  Η ποιότητα ζωής, είναι το βασικό κίνητρο, της επιλεκτικότητας στην ζωή μας.
Θέλω παιδιά για να ζήσουν (και για να ζήσω) αξιοπρεπώς κι όχι απλώς για να επιβιώσουμε. Η δική μου εγωιστική διάθεση για αλόγιστη τεκνοποίηση, δεν μπορεί να είναι προβληματικό φορτίο, για τους απογόνους μου. Αν αγαπώ τα παιδιά μου, προβληματίζομαι για το μέλλον τους. Αναλογίζομαι τις συνέπειες που θα έχουν εξ αιτίας της συμπεριφοράς μου. Αυτό ορίζει η οικολογική μου συνείδηση.

Όπως σημειώνουν εκθέσεις διεθνών ερευνητικών κέντρων, η αύξηση του πληθυσμού, στις υποανάπτυκτες χώρες, έχει μεγάλες επιπτώσεις στο περιβάλλον των χωρών τους. Στην Αφρική συγκεκριμένα, με τη σημερινή κατάσταση των καλλιεργήσιμων εδαφών, σε συνάρτηση με τον υπερπληθυσμό, το 2025, θα μπορεί να θραφεί μόνο το 25% του πληθυσμού (Έκθεση των Ην. Εθνών). Οι υπόλοιποι θ’ αναγκαστούν να μεταναστεύσουν ή θα βρεθούν ζητιάνοι. Οι στατιστικές του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας δείχνουν, ότι με το πέρασμα των χρόνων, η κατάσταση χειροτερεύει. Σήμερα σε σχέση με το 1990, υπάρχουν περισσότεροι λιμοκτονούντες. Η πείνα θερίζει 6 εκατομ. παιδιά το χρόνο στην μαύρη ήπειρο (Έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Γεωργίας και Τροφίμων), χωρίς πολλές προοπτικές βελτίωσης, της δραματικής αυτής εικόνας. Στο πόσιμο νερό κι εν γένη στην βιοποικιλότητα, τα πράγματα είναι επίσης κρίσιμα. Εν κατακλείδι, μαζί με το φαινόμενο του θερμοκηπίου, την καταστροφή των τροπικών δασών, την εξαφάνιση της άγριας πανίδας, ο υπερπληθυσμός, είναι ένα από τα μεγάλα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη.
Ο κυρίαρχος άνθρωπος, επιβάλλεται με την τεχνολογία και την πληθυσμιακή του επέλαση, εις βάρος των άλλων φυσικών στοιχείων  (χλωρίδας πανίδας), που συναποτελούν το ολοκλήρωμα του οικοσυστήματός μας. Με δυο λόγια, όλα αυτά που συνδυάζουν, το φαινόμενο της ζωή, στον πλανήτη μας.
Αναζητείται λοιπόν λύση στο υπερπληθυσμιακό μας πρόβλημα ή για λόγους ανθρωποκεντρικής αλαζονείας και θρησκευτικού σκοταδισμού, το ξεχνάμε και το παρακάμπτουμε;
Ο προβληματισμός, γίνεται βαθύτερος αναλογιζόμενοι και τις άλλες παραμέτρους, της υπερπληθυσμιακής έκρηξης. Πολλές χώρες που δείχνουν μεγάλη αύξηση του πληθυσμού, έχουν πάρα πολύ νέους, που όλοι αυτοί, εύλογα θ’ αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Δηλαδή το baby boom, φέρνει αρκετούς στην ίδια ευθεία των προσδοκιών κι επειδή δεν υπάρχουν ευκαιρίες, καταλήγουν στις μεγαλουπόλεις, για ν’ αρπάξουν μια καλύτερη ευκαιρία. Τα γκέτο (των μη ενσωματωμένων στην καταναλωτική παραγωγή), έχουν ριζώσει στον κοινωνικό βούρκο. Η αβεβαιότητα και το χάος, θρέφεται μέσα τους. Δίπλα στις μεγαλουπόλεις του Τρίτου Κόσμου, μια γιγάντια αποθήκη ανθρώπινων υπάρξεων, υποτίθεται ότι ζει χωρίς να έχει το δικαίωμα στο όνειρο της ευημερίας. Διέξοδό τους η μετανάστευση ή η παραβατικότητα. Λαθρομετανάστης λοιπόν ή ναρκομανής;
Υπολογίζονται στα επόμενα χρόνια (μέχρι το 2050), η μετανάστευση θα φτάσει στα 100 εκατομ. προς τις αναπτυγμένες χώρες. Τα ναρκωτικά σε ετήσια βάση, διπλασιάζονται από την προηγούμενη χρονιά. Το κυνήγι και η αστυνόμευση, δεν έχουν δείξει, ότι μπορούν ν’ αποτελέσουν ανασταλτικό εμπόδιο.
Η μετανάστευση δεν είναι μόνο μια διέξοδος προσωπική. Είναι παράλληλα, ένας κοινωνικός εθισμός, των υποανάπτυκτων κρατών. Διαπλάθεται κι ευρύνεται ο μύθος, ότι μακριά από τη γή μου, βρίσκεται η ευτυχία, η ελευθερία, η πρόοδος των παιδιών μου. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα (πέρα από την αυταπάτη). Γιατί η ευμάρεια των δυτικών κοινωνιών, έχει φτάσει στο οριακό της σημείο. Τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης, είναι οι ξενόφερτοι. Αυτοί που θα νιώσουν στο πετσί τους, ότι περνούσαν κάποτε καλά, όταν τα πράγματα  όμως ήταν αλλιώς…
Και από την άλλη; Πίσω στην πατρίδα του μετανάστη παραμένουν τελικά  οι ηλικιωμένοι κι ανυπεράσπιστοι, που δεν έχουν τη φροντίδα των δικών τους ανθρώπων, του δυναμικού, του ανήσυχου πολίτη.
Έτσι εκεί, η θλίψη ενώνεται με τα καθημερινά δύσκολα προβλήματα της επιβίωσης και κάνουν την μαγιά της μιζέριας, που το αντικρίζεις στα θλιμμένα πρόσωπα των παιδιών, στο αμήχανο χαμόγελό τους. Στην αβεβαιότητα, στην απελπισία και στη συνέχεια στο μίσος, έναντι των χορτάτων…

Θρησκεία και οικογενειακός προγραμματισμός.

Δυο έννοιες, που αντί να είναι συμπληρωματικές, είναι αντίθετες και «μαλλιοτραβιούνται».
Ο Θεός είναι σοφός κι έφτιαξε τη φτώχια και τη δυστυχία;
Οι φτωχοί κάνουν παιδιά, για να νιώσουν, γιατί πιστεύουν, ότι  θα έχουν μια συμπαράσταση. Ότι θα βοηθηθούν στα γηρατειά τους. Γιατί έτσι τους προστάζουν, τους καθοδηγούν, οι Άγιες Γραφές, το ιερό Κοράνι. Αυτή όμως η λογική, οδηγεί στο βάθεμα του χάσματος, στην διόγκωση των  κοινωνικών και οικολογικών προβλημάτων. Τελικά, η λιτή πίτα, δεν χορταίνει κανένα… Μόνη ελπίδα, η ελεημοσύνη…
Οι απλοϊκοί άνθρωποι, στρέφονται ευλαβικά στη θρησκεία, για να πάρουν τη συμβουλή της. Αυτή τουναντίον. Τους μιλάει μεταφυσικά. Για την σωτηρία της ψυχής. Για την άλλη, τη δικαιότερη ζωή. Αντί λοιπόν, να τους υπενθυμίζει το σώφρον, το λογικό, δεν τους αποτρέπει, από την τεκνοποίηση. Δεν τους δείχνει τον τρόπο της σεξουαλικής προφύλαξης. Τουναντίον μάλιστα (ιδίως η Καθολική Εκκλησία), είναι κάθετη, εναντίον της χρήσεως του χαπιού και του προφυλακτικού. Για τον Μωάμεθ, η υπερπαραγωγή παιδιών είναι ευτυχία,  η υπέρμετρη ένδειξη  της θεοσέβειας.
Κάντε παιδιά «αβέρτα κουβέρτα». Κάποιος θα τα σώσει. Ο Θεός είναι μεγάλος. Δημαγωγία θεόπνευστη, παιανίζει προς το τριτοκοσμικό ολοκαύτωμα.
«God save», αλλά ποιους; Μάλλον εκείνους, που μιλάνε με την πλάτη τους καλυμμένη στην θαλπωρή της ευημερίας. Γιατί για τους άλλους, τους ζητιάνους, τους χαμένους της ζωής, οι κραυγές  της απόγνωσης, δεν φτάνουν στ’ αυτιά του Μεγαλοδύναμου. Είναι πολύ ψηλά. Πολύ μακριά, για ν’ ασχοληθεί μαζί τους. « Άλλωστε. Όπου φτωχός κι η μοίρα του»…

 Μιχάλης Μιχελής