Tο σκηνικό στήθηκε.
Τα φώτα άναψαν.
Οι μακιγιαρίστριες με τις πούδρες τους, απομακρύνθηκαν από το πρόσωπο των ομιλητών.
Τα χαρτιά με τις σημειώσεις, τακτοποιήθηκαν στο τραπέζι.
Όλοι έτοιμοι;
Το panel αρχίζει…
Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας. Όλα τα κόμματα είναι προσκεκλημένα, στο Green New Deal.
Όλοι συμφωνούν ακόμη κι ο Σουφλιάς.
Αυτό θ’ αλλάξει τη ζωή μας. «Το όραμα της σωτηρίας του πλανήτη».
Το κοινό, πριν από κάποιους μήνες, μπήκε στον «μαγικό κόσμο» της πράσινης συμφωνίας, για τη σωτηρία του περιβάλλοντος.
Κράτη, κόμματα, ΟΗΕ, διεθνείς οργανισμοί, θρησκευτικοί ηγέτες, τράπεζες, επιχειρήσεις, όλοι στον κοινό στόχο. Τι το ποιο ωραίο; Όλοι στην κοινή προσπάθεια. Στην αλλαγή των αναπτυξιακών προσανατολισμών της οικονομίας, για την επιδιωκόμενη αειφορία.

Ο καθένας από τους ενδιαφερόμενους, για το Green Deal,
έχει τις δικές του υστερόβουλες σκέψεις, στην «πίσω πλευρά του μυαλού του».

• Οι βιομηχανικές επιχειρήσεις, δείχνουν με την πράσινη διαφήμισή τους, το επικοινωνιακό τους προφίλ. Θα μου πείτε τι το καλύτερο;  Κατανάλωση, με πράσινη παραγωγή. Παράλληλα θέλουν ν’ ανανεώσουν, με τις κρατικές και τραπεζικές επιχορηγήσεις, τον τεχνολογικό τους εξοπλισμό.
• Οι τράπεζες, προβάλλοντας την οικολογική τους υποστήριξη, επιδιώκουν ν’ αφοπλίσουν την οργή των καταθετών, να δείξουν το κοινωνικό τους σκοπό! «Κάνουμε κατασχέσεις, αλλά στη συνέχεια τα δίνουμε, σε ΜΚΟ δραστηριότητες». Παράλληλα, με το πράσινο image, προσπαθούν να ξεφύγουν δια της πλάγιας οδού, την τιμωρία της χρεοκοπίας. Να γλιτώσουν δηλαδή, τα έσοδα που σφετερίστηκαν και προσπόρισαν, με το διεφθαρμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
• Τα κράτη, μιλώντας για πράσινη ανάπτυξη, θέλουν προπαγανδιστικά, ν’ ανατρέψουν την χείριστη εικόνα, που έχουν για το καθεστώς τους οι υπήκοοι. Να μαλακώσουν την αγανάκτηση των πολιτών, για την φτώχεια που έχει πέσει, από την ανεργία και την έλλειψη ρευστού στην αγορά. Παράλληλα, να δικαιολογήσουν, τα νέα δάνεια, τις νέες λοβιτούρες που προκύπτουν, από τα παραθυράκια της πράσινης ανάπτυξης.
• Τα κατεστημένα κόμματα, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, ανέξοδα, προσθέτουν άλλη μια πράσινη σελίδα σε υποσχέσεις, που δεν συνάδουν με το οικονομικό-πολιτικό τους προφίλ. Άλλωστε τι έχουν να χάσουν;
• Ο ΟΗΕ, με το Green Deal, βρήκε μια ακόμη ευκαιρία, για  να κατηγορήσει αλλά και να δικαιολογήσει (!) το πατερναλιστικό ενδιαφέρον των ισχυρών κρατών, έναντι των ασθενέστερων. Πάγια και δοκιμασμένη επιτυχώς, τακτική των ισορροπιών. Παράλληλα, ο Ban Ki- Moon, προβάλλοντας τα χρηματιστηριακά παιγνίδια τύπου «Kyoto», επιδιώκει να δείξει ένα δρόμο αποκατάστασης της αποικιοκρατικής αδικίας, μέσω του «καλοστημένου» εμπορίου ρύπων.
• Η Εκκλησία, με την πράσινη ανάπτυξη, βρήκε ένα τρόπο, να πλασάρει επικοινωνιακά, την οικουμενική της λυτρωτική της αποστολή. Εκεί που η αμφισβήτηση για το ρόλο της ήταν έντονη, εκεί που η κοσμική της συμπεριφορά την οδήγησε να χάσει πιστούς, να μικρύνει ο λόγος της, βρήκε το μαγικό ελιξίριο: Ο «πράσινος Θεός».
• Οι διεθνείς οργανισμοί, προβάλλοντας το «Green Deal», απόχτησαν ένα πρόσθετο εργαλείο ελέγχου, των τοπικών οικονομιών. Ένα αντικείμενο προβολής του «αλτρουιστικού» τους έργου, που έχει αμφισβητηθεί, που έχει κατηγορηθεί τα τελευταία χρόνια, για πλήθος αντιοικολογικών παρεμβάσεων.  Τρανότερο παράδειγμα, είναι η Παγκόσμιας Τράπεζα.  Αυτή που κατηγορείται για αντιλαϊκές συνταγές, για αήθεις πολιτικές παρεμβάσεις, για διαιώνιση «μαύρου χρήματος», τώρα είναι μπροστάρισσα στην Πράσινη Ανάπτυξη.

Στο αντίποδα όλων αυτών, των καμουφλαρισμένων «πράσινων οπαδών», (που ανακάλυψαν την οικολογική τους χαμένη προσωπικότητα), βρέθηκαν τα οικολογικά κόμματα και κινήματα , οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ. Δηλαδή οι ιδεαλιστές, οι αγνοί αγωνιστές της φύσης, οι που είδαν ξαφνικά, το μακροχρόνιο έργο τους, τον διαφωτιστικό τους κόπο, να πιάνει επί τέλους(;) τόπο.

Όμως ο μεγάλος μπαλαντέρ του Green Deal είναι οι πετρελαϊκές εταιρίες.
Αυτές, που άφησαν το χρόνο να κυλήσει υπέρ τους. Γιατί γνωρίζουν καλά, ότι με τον τρόπο που έχει στηθεί η βιομηχανική παραγωγή μεταπολεμικά. Με τον τρόπο που κυβερνά η λογική της διαρκούς κατανάλωσης, με την υπάρχουσα δομή και με τον προσανατολισμό  της ποσοτικής ανάπτυξης, ένα «can back», των κοινωνιών, σε ηπιότερους ρυθμούς, είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός, για τους ιδεαλιστές. Δηλαδή, για μια ακόμη φορά, πέρασε στην κοινωνία, αυτό που έλεγαν παλιά οι αναπτυξιολόγοι, κοροϊδεύοντας τους οικολόγους: «Θέλετε να μας ξαναφέρετε στην εποχή των σπηλαίων»; Το πισωγύρισμα του καπιταλισμού, δεν γίνεται.
Νομοτελειακά δεν επιτρέπεται!
Τώρα που πήρε φόρα κι ο Τρίτος Κόσμος, για να μιμηθεί τον Πρώτο, μπορεί να φρενάρει την πορεία της ανθρωπότητας ένα Green Deal;

Η ευφορία για τα πλεονεκτήματα του  Green Deal, συγκίνησε πολλούς. Τα λεφτά είναι πολλά, τα συνθήματα ελκυστικά, για μειώσεις των ρύπων, για θέσεις εργασίας, για μια πράσινη στροφή της κοινωνίας.
Κι εδώ είναι η παγίδα που στήθηκε στους οικολόγους. Απέναντι στην ανεργία, τους έβαλαν να μετρούν την  ανάπτυξη, με ποσοτικά χαρακτηριστικά. Το πρώτο που προβάλλεται, είναι οι νέες θέσεις εργασίας. Ένα σύνθημα, που δεν απαντάει στην ποιοτική διάρθρωση της κοινωνίας και της εργασίας. Δηλαδή: Πράσινες θέσεις εργασίας, που θα φέρουν αν δεν πάνε καλά ανεργία, που τα μεροκάματα κι ο τρόπος ζωής, θα συνεχίσει να έχει αντιοικολογικά χαρακτηριστικά.
Το ερώτημα λοιπόν παρέμεινε, προς τους αφελείς αποδέχτες της εφευρηματικότητας του Green Deal. Μα καλά, έτσι εν ριπή οφθαλμού, εξ αιτίας του Barack Obama, όλοι «έπαθαν υστερία», με το εν λόγω σύνθημα;
Δεν καταλαβαίνουν ότι μπορεί να είναι ένα ακόμη τρικ, για να κερδίσουν τις εκλογές, την εξουσία οι Δημοκρατικοί; Ότι η Αμερική είναι «μάνα» στην παραγωγή συνθημάτων, που μετά από καιρό διαψεύδονται; Τα ιστορικά “freedom”, «change the world», «democracy», «justice» και τώρα «green deal», είναι η φαρέτρα της επέκτασης της επιρροής τους, στην λεγόμενη παγκοσμιοποίηση του οικονομικού τους μοντέλου.
Κι αυτό, δεν είναι διαπίστωση αντιαμερικανών, αντιεξουσιαστών, θεοκρατιστών και παλαιοκομουνιστών, είναι η ανάλυση της πορείας  της αμερικανικής πολιτικής, που εύστοχα την παρουσιάζει το Οικολογικό-Πράσινο κόμμα των ΗΠΑ. Αυτό που προειδοποίησε, ότι ο Obama,  είναι δέσμιος του πετρελαϊκού λόμπι. Ότι είναι ένας έξυπνος ελιγμός του, για συλλογή ψήφων. Για να πάρει τα συνδικάτα. Ότι η οικονομική του πολιτική, στηρίζεται στην επικυριαρχία κι όχι στην αποδόμηση του τραπεζικού συστήματος. Μάλιστα ο Noam Chomsky, προχώρησε περισσότερο και ταύτισε το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, με την Παγκόσμια Τράπεζα..
«Ο Οbama, πετάει λεφτά  των φορολογούμενων στην αγορά, για να τους καλμάρει, από την φτώχεια που έχει πέσει. Δίνει λεφτά “κινέζικα”, για να ξεχάσουν οι Αμερικάνοι, το πώς πλούτισαν οι Κινέζοι επιχειρηματίες, παίρνοντας τις βρόμικες βιομηχανίες και το εμπόριο, του αναπτυγμένου κόσμου». (Paul Krugman, νομπελίστας οικονομολόγος).
H επονομαζόμενη συμμαχία της ALBA, δηλαδή η εναλλακτική (ανταλλακτική) οικονομική συνεργασία, που επιχειρούν μερικά κράτη της λατινικής Αμερικής, έστειλε το δικό της μήνυμα στον Obama. «Το δικό σας Green Deal, δεν μας αγγίζει. Θέλουμε ένα δικαιότερο σύστημα ενεργητικής υποστήριξης των κοινωνιών, που να σέβεται την περιφερειακή ανάπτυξη, τις κοινωνικές κατακτήσεις  και την προστασία του περιβάλλοντος»!
Όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Και το Πράσινο Κόμμα της Ισλανδίας, που πήρε πρόσφατα 21,7% στις εθνικές εκλογές, διατυπώνει μια πιο ριζοσπαστική αντίληψη, στο ευρωπαϊκό σχέδιο οικολογικής ανάκαμψης της κοινωνίας.
«Προστατεύουμε το περιβάλλον κι όχι τα πολυεθνικά κέρδη. Το κοινωνικό σύστημα, θ’ αλλάξει το κλίμα. Όχι τα πράσινα χρήματα».
Ενώ λοιπόν όλα ξεκίνησαν ρόδινα για το Green Deal, τα πρώτα μαύρα σύννεφα, σκέπασαν την αίθρια ατμόσφαιρα, των πρώτων ημερών.
Οι πετρελαϊκές εταιρίες, αρνούνται τώρα να επενδύσουν στις νέες τεχνολογίες, που θα στηρίξουν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Η Shell, ήδη  αποσύρθηκε από την μεγαλύτερη επένδυση της στο Λονδίνο, για την κατασκευή αιολικού πάρκου. Η ΒΡ  απ’ όλα τα παγκόσμια προγράμματά της, για τις ΑΠΕ. Η Exxon Mobile, δήλωσε ότι είναι ανέφικτο να στηρίζει την ανάπτυξη στις ΑΠΕ. Σύμφωνα με την εταιρία, δεν τους συμφέρει η προώθηση αυτών των προϊόντων, γιατί τουλάχιστον μέχρι το 2050, θα κυριαρχεί το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο».
Οι πετρελαϊκές επιχειρήσεις γύρισαν την πλάτη στο Green Deal και βάζουν περισσότερα προβλήματα στον Obama. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, όταν αναφέρονταν στην τεράστια χρηματοδότηση που είχε υποσχεθεί για το Green Deal, συμπεριλάμβανε και τις υποσχέσεις των πετρελαϊκών εταιριών, για κεφάλαια και θέσεις εργασίας. Τώρα οι πετρελαιάδες, τον εκβιάζουν και δια μέσω της αυτοκινητοβιομηχανίας που ελέγχουν.
(Ας σημειωθεί, ότι από τους κυριότερους πιστωτές της αυτοκινητοβιομηχανίας, είναι οι τράπεζες και τα πετρελαϊκά funds).
Έτσι ήρθε ως αναμενόμενο «φρούτο» η πρόσφατη απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, που δέχθηκε, τα διυλιστήρια, να πληρώσουν μόνο το 2%, στην ανταλλαγή των ρύπων που εκπέμπουν. Μια από τις βασικές δικαιολογίες είναι, ότι οι χαμηλότερες τιμές στο πετρέλαιο, θα βοηθήσει τους καταναλωτές, για ν’ αποτραπεί η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου!
Οι οικολόγοι έμειναν σύξυλοι. Προδομένοι κι εκτεθειμένοι απέναντι σ’ όλους εκείνους που τους «παπαγάλιζαν» για το Green Deal.
Σαν τον Cem Ozdemir, συμπρόεδρο  των Πρασίνων Γερμανίας: «Από τον πρόεδρο Obama, τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Ban Ki- Moon, το Green Deal, είναι το μέλλον» (9/5/09).
Και να ήταν μόνο αυτό; Τα κακά μαντάτα έρχονται κι από την Αυστραλία. Οι οικολόγοι κατηγορούν τον πρωθυπουργό Kevin Rudd ότι τους πούλησε. Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα ανέκρουσε πρύμνα. Εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης, τα σχέδια για την μείωση των εκπομπών του διοξιδίου του άνθρακα, αναβάλλονται! Οι υποσχέσεις για μείωση στο 25% το 2020, θα επανεξεταστούν μετά το 2012.
Όπως κατήγγειλε ο επικεφαλής των Πράσινων της Αυστραλίας Bob Brown (το κόμμα έχει 5 έδρες στην Βουλή και υποστήριξε στο «Green Deal Project» το Eργατικό Kόμμα): «Αν επιχειρήσουν να βάλουν για στόχο στις ΑΠΕ το 5% αντί του 25% που είχαν υποσχεθεί, εμείς θα καταψηφίσουμε το εμπόριο της ανταλλαγής των ρύπων»!
Μετά από όλα αυτά τα νέα, βγήκε και ο υπουργός Περιβάλλοντος της Σουηδίας, Andreas Carlgen (του Κεντρώου Κόμματος), που θα πάρει την προεδρία της Ε.Ε σε λίγες μέρες και δήλωσε:
«Μάλλον οι Ευρωπαίοι, δεν θα πάρουμε ουσιαστικές αποφάσεις για την μείωση των εκπομπών, γιατί είναι δύσκολη η περίοδος και τα κράτη μέλη, δεν συμφωνούν, στο πώς θ’ αναπτυχθεί το Green Deal».
Και ερχόμαστε στο δια ταύτα.
Όλα τα κόμματα στην Ελλάδα (πλην ΚΚΕ), συμφωνούν στο Green Deal, που πρότεινε ο Obama. Τελευταία στη ομήγυρη για την πράσινη συμφωνία, προστέθηκε και η Ν.Δ. με τη δήλωση του Κ. Καραμανλή.  (Θα πορευτούμε με την πράσινη ανάπτυξη κλπ.). 
Όλοι λοιπόν πανέτοιμοι. Γιατί δεν αρχίζει αυτό το περιβόητο panel, για να μάθει ο λαός, ποιος κοροϊδεύει ποιόν;
Εδώ θα δείξουν οι Οικολόγοι Πράσινοι το τσαγανό τους. Να μπουν στα άδυτα της πολιτικής και να ξεσκεπάσουν τους μασκαράδες…
Έχουν κότσια; Ιδού η Ρόδος… ιδού και το μαύρισμα. Καλοκαιράκι έρχεται.