Εκατόν είκοσι τρία χρόνια από την πρωτομαγιάτικη διαδήλωση του 1886 στο Σικάγο, που βάφτηκε κόκκινη από το αίμα των εργατών που αγωνίζονταν για το 8ωρο. Εβδομήντα τρία χρόνια  από τη μεγάλη πρωτομαγιάτικη εξέγερση των εργατών της Θεσσαλονίκης το 1936. Και όμως, στη φετινή εργατική πρωτομαγιά τα αιτήματα για τα οποία αγωνίστηκαν οι προηγούμενες γενιές παραμένουν επίκαιρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. 123 χρόνια μετά, οι  κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο επιχειρούν να  διαμορφώσουν  έναν πραγματικό εργασιακό μεσαίωνα.
             Στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης και ως απάντηση σ’ αυτή το κεφάλαιο προωθεί νέες αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις. Με όπλο τους τις πολιτικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρούν να ρίξουν το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Στη χώρα μας ο νέος γύρος λεηλασίας των εργατικών δικαιωμάτων έχει ξεκινήσει: 
-Με τα «επικαιροποιημένα σύμφωνα σταθερότητας» της Ε.Ε., τα νέα προγράμματα «επιτήρησης» και την άμεση ενεργοποίηση όλου του προηγούμενου αντεργατικού νομοθετικού οπλοστασίου των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. 
-Με τις ρυθμίσεις για την «εβδομάδα» δύο και τριών ημερών, τις μαζικές απολύσεις, το πάγωμα των μισθών και την εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης στο δημόσιο, την καταπάτηση των συλλογικών συμβάσεων.
-Με την εξάρθρωση της σταθερής εργασίας, ειδικά, στη νεολαία (stage, μερική απασχόληση, ωρομίσθιοι, αμοιβή με μπλοκάκια κ.λ.π.).
- Την εμπορευματοποίηση των δημόσιων συστημάτων υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών υποδομών, την προώθηση των ΣΔΙΤ.
-Την άγρια λιτότητα, την υπέρ του κεφαλαίου ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου (φορολογία, χρηματιστήριο, τιμολόγια ΔΕΚΟ κ.λπ.).
-Τη διαρκή προώθηση της αντιασφαλιστικής επίθεσης.
-Την επιχειρηματική παιδεία.
-Με τις ασφυκτικές πολιτικές πιέσεις προς τους εργαζόμενους για νέες βαρύτατες θυσίες.
-Την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης στους εργασιακούς χώρους.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η Εργατική Πρωτομαγιά συνεχίζει να εμπνέει και να διδάσκει την αναγκαιότητα των εργατικών αγώνων και της οργανωμένης πάλης για ένα καλύτερο μέλλον.