Το συνέδριο της ΟΛΜΕ είναι το όργανο της ομοσπονδίας το οποίο καθορίζει τους στόχους και τα αιτήματα του κλάδου για το επόμενο διάστημα και εκλέγει το διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Το σώμα του συνεδρίου συγκροτείται από αντιπροσώπους οι οποίοι εκλέγονται μετά από εκλογές που διεξάγονται σε κάθε ΕΛΜΕ ανά δύο χρόνια. Αυτούς τους αντιπροσώπους καλούμαστε να εκλέξουμε για τη δική μας ΕΛΜΕ στις εκλογές της Τρίτης 12 Μαΐου.

Σε πολλούς το συνέδριο ίσως να φαίνεται μια διαδικασία ανούσια, όπου καμιά πεντακοσαριά άνθρωποι συζητάνε αποκομμένοι από τον κλάδο και από τα προβλήματα του. Τα πράγματα όμως μπορεί να μη είναι και έτσι. Μπορεί οι κυρίαρχες παρατάξεις του συνδικαλιστικού κινήματος, η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚΕ, να αντιμετωπίζουν τα συνέδρια ως απλούς μηχανισμούς καταγραφής κομματικής δύναμης, και να προσπαθούν να μετατρέψουν το συνδικαλιστικό κίνημα σε μηχανισμό ρουσφετιών και τον κλάδο σε παθητικό αποδέκτη ή χειρότερα σε χειροκροτητή της κυρίαρχης πολιτικής, όμως υπάρχει μια σημαντική μερίδα ανθρώπων μέσα σε αυτά, οι σύνεδροι της εκπαιδευτικής αριστεράς που δίνουν στα συνέδρια πραγματικές μάχες: μάχες για να αποκτήσει ο κλάδος αγωνιστική κατεύθυνση και να υιοθετήσει θέσεις που θα αντιπαλεύουν τον πυρήνα της κυρίαρχης πολιτικής, αλλά και για να αποκτήσει το συνέδριο πραγματική επαφή με τον κλάδο και να ακουστούν τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου που εργάζεται στην εκπαίδευση. Το ίδιο θα γίνει και στο φετινό συνέδριο με μια σημαντική παράμετρο όμως: στο φόντο της οικονομικής κρίσης κανείς δεν υπόσχεται καλύτερες μέρες στους εργαζόμενους, αλλά διαρκή επιδείνωση της θέσης τους.

ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;

Είναι πλέον παραδεκτό από όλους, ότι ο καπιταλισμός περνάει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων 100 χρόνων. Δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που συγκρίνουν τη σημερινή κρίση με αυτή του 1929 που στην ουσία την τερμάτισε ο Β΄ Π.Π. Σε τέτοιες περιόδους ο καπιταλισμός έχει ένα φάρμακο: το σάρωμα των κατακτήσεων των εργαζομένων. Πάντοτε αυτό που επιδιώκεται είναι να μεταφερθεί το βάρος από αυτούς που δημιούργησαν την κρίση σε όσους με την εργασία τους έχουν δημιουργήσει τον πλούτο.

Έτσι και σήμερα τα διεθνή forum, η Ε.Ε. και οι τοπικές κυβερνήσεις υπόσχονται μια σειρά από δεινά: φτωχοποίηση, μαζική ανεργία, διάλυση των όποιων ψηγμάτων κράτους πρόνοια έχουν απομείνει. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές όχι μόνο δεν αλλάζουν, αλλά θα συνεχιστούν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. «Ειδική» αντιμετώπιση περιμένει όσους εργαζόμενους ζουν ακόμα σε κάποια καλύτερο επίπεδο από τους άλλους. Στη χώρα μας -και όχι μόνο- έχουν στοχοποιηθεί οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και αυτό γιατί η μόνιμη και σταθερή εργασία θεωρείται έγκλημα, όπως και τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζομένων. Γι’ αυτό το λόγο:

·      Παγώνουν οι μισθοί (ουσιαστικά μειώνονται, αν ληφθεί υπόψη ο πληθωρισμός), για άγνωστο χρονικό διάστημα. Οι μηδενικές αυξήσεις φέτος είναι γεγονός.

·      Υπάρχει πρόταση για παρακράτηση ενός μισθού για τη σωτηρία του ταμείου πρόνοιας. Είναι τουλάχιστον προκλητικό, αυτοί που οδήγησαν στη μαζική απαξίωση των αποθεματικών των ταμείων μέσω της διάθεσης τους στην αγορά να ζητάν πάλι από εμάς να πληρώσουμε τη νύφη!

·      Θα αξιοποιηθεί η κρίση για τη συνολική αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος επί το δυσμενέστερο: αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, μείωση των συντάξεων και του εφάπαξ κτλ.

·      Γίνονται εξαγγελίες για διπλό μισθολόγιο στο δημόσιο (άλλο μισθολόγιο για τους νεοδιόριστους), καθώς και διάσπαση των ενιαίων εργασιακών σχέσεων. Στόχος εδώ είναι ένας: σπάζοντας τον ενιαίο χαρακτήρα αυτού του χώρου, σημαίνει ότι παύει και η όποια δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης. Αυτό θα σημάνει ότι καταδικαζόμαστε ουσιαστικά σε δια βίου φτώχεια και επιδείνωση των όρων εργασίας μας.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΛΑΖΕΙ (μένοντας το ίδιο)!

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά σε εργασιακό επίπεδο, ο «διάλογος» για την παιδεία υπόσχεται αλλαγές στο σχολείο. Τι γίνεται όμως στην πράξη; Όλη η συζήτηση διεξάγεται για τις πανελλαδικές, ενώ η ουσία της εκπαίδευσης μένει ίδια. Στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής παραμένει η προσαρμογή της εκπαίδευσης στους νόμους της αγοράς. Έτσι, οι κεντρικές επιλογές όποιας κυβέρνησης και αν βρεθεί στην εξουσία θα είναι ίδιες: αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και της σχολικής μονάδας στη βάση μετρήσιμων κριτηρίων, με στόχο τόσο τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών, όσο και την κατηγοριοποίηση των σχολείων. Διεύρυνση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στο σχολείο. Βάθεμα του διπλού σχολικού δικτύου και παραπέρα υποβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης, ώστε να παραμένει ένα σχολείο -γκέτο. Υποχρηματοδότηση και λιτότητα.

 Γι’ αυτό, ενώ όλο και περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι διδάσκουμε σε ένα σχολείο το οποίο αδυνατεί να διαμορφώσει ανθρώπους που μπορούν να κατανοήσουν και να κρίνουν τον κόσμο γύρω τους, η μόνη πρόταση που ακούγεται είναι αυτή για την επιβολή περισσότερων εξετάσεων. Αυτό που εισηγείται το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ), στο όργανο δηλαδή όπου διεξάγεται ο διάλογος για την παιδεία, είναι ουσιαστικά το κατέβασμα της επιλογής κατεύθυνσης στην Α΄ Λυκείου και η διάχυση των εξετάσεων σε όλο τον κορμό του Λυκείου και με διάφορες μορφές. Έτσι, γίνεται λόγος για εξετάσεις πανελλαδικές, νομαρχιακές και περιφερικές από την Α΄ Λυκείου, και όλα αυτά στο όνομα του περιορισμού της ανάγκης για φροντιστήριο και της ενίσχυσης του αυτόνομου μορφωτικού ρόλου του Λυκείου!!! Τι σημαίνει αυτό; Ένα σχολείο που θα επεκτείνει την αμάθεια, καθώς θα προετοιμάζει τους μαθητές μόνο να περνάνε test και εξετάσεις, με ακόμα πιο ενισχυμένο τον κοινωνικά επιλεκτικό ρόλο στο σχολείο και τεράστιο κόστος για τις λαϊκές οικογένειες.

14ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ: Ανάγκη για αγωνιστική διέξοδο και καταδίκη της κυρίαρχης πολιτικής

Όλα τα παραπάνω κάνουν ξεκάθαρο ότι στο 14ο συνέδριο ο κλάδος οφείλει να ανιχνεύσει εκείνους τους δρόμους που θα τον βοηθήσουν να απαντήσει στην επίθεση που έρχεται. Οφείλει να επιδείξει αγωνιστική αποφασιστικότητα και διάθεση να υιοθετήσει ανυποχώρητη στάση μπροστά στην επίθεση που έρχεται. Ταυτόχρονα, οφείλει να έχει τέτοιες θέσεις που θα του επιτρέψουν να αντιπαλέψει την κυρίαρχη πολιτική, τόσο στην εκπαίδευση, όσο και στην εργασία. Θεωρούμε ότι μια τέτοια κατεύθυνση μπορούν να δώσουν μόνο οι δυνάμεις της εκπαιδευτικής αριστεράς. Δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στις λογικές της αδράνειας και της παθητικότητας, την ιδιώτευση και την απαξίωση των συλλογικών αγώνων και που θεωρούν ότι η συλλογική δράση, και όχι ο ατομικός δρόμος και το βόλεμα, μπορεί να βελτιώσει τη θέση όλων μας. Αντίθετα, η ενίσχυση των παρατάξεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ -ΠΑΣΚΕ θα είναι μια αρνητική εξέλιξη για τον κλάδο και την εκπαίδευση, καθώς και οι δύο πρεσβεύουν τον ατομικό δρόμο και το ρουσφέτι, την υποταγή στην κυρίαρχη πολιτική, συμφωνούν με αυτή και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμες να δώσουν χείρα βοηθείας στην εξουσία.

 Γι’ αυτό καλούμε τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στις εκλογές της 12ης Μαΐου και να στηρίξουν τον συνδυασμό «ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ -ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ», για να ενισχυθεί η εκπαιδευτική αριστερά στο συνέδριο και να ακουστεί η φωνή των εκπαιδευτικών των Κυκλάδων. Για να δώσουμε αγωνιστική διέξοδο στην κρίση. Για να παλέψουμε:

·      Να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση.  Αυξήσεις στους μισθούς. Αύξηση των δαπανών για την παιδεία. Πλήρες αναδιανεμητικό ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό – ιατροφαρμακευτικό σύστημα. Να μην περάσουν οι αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις.

·      Ενάντια στο σχολείο των διαρκών εξετάσεων που αναπαράγει στο έπακρο τις κοινωνικές διακρίσεις και ακυρώνει στην πράξη την εκπαιδευτική διαδικασία.

·      Ενάντια στην αξιολόγηση – χειραγώγηση και την κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της αξιολόγησης. Ανάπτυξη της συλλογικής λειτουργικής αλληλεπίδρασης και ανατροφοδότησης. Πλήρη παιδαγωγική ελευθερία. Οργανώνουμε συλλογικές αντιστάσεις για την ακύρωση της αξιολόγησης στην πράξη, σε περίπτωση που επιχειρηθεί η εφαρμογή της.

·      Ετήσια επιμόρφωση με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα, με τους διδάσκοντες να έχουν λόγο για το περιεχόμενο της.

·      Για ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο που να συνδυάζει την γενική με την τεχνολογική γνώση. Για τη δημιουργία προϋποθέσεων ώστε να τελειώνουν όλοι το 12χρονο σχολείο (αντισταθμιστικά μέτρα, ιδιαίτερα για δύσκολες περιοχές όπως οι Κυκλάδες). Για επαγγελματική κατάρτιση μετά το 12χρονο σχολείο, ενταγμένη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σε μεταβατικό επίπεδο παλεύουμε ενάντια στον κατακερματισμό της ΤΕΕ και την κατάργηση ειδικοτήτων. Για να μην κλείσει κανένα σχολείο της ΤΕΕ. Αντισταθμιστικά μέτρα τώρα για την ΤΕΕ.

·      Μόνιμη εργασιακή σχέση για όλους στο δημόσιο σχολείο. Κατάργηση του θεσμού του αναπληρωτή και του ωρομισθίου. Κάλυψη όλων των αναγκών με μόνιμους διορισμούς.

·      Να σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς πριμοδότησης με μόρια οργανικής θέσης των αποσπάσεων σε υπηρεσίες. Κάθε εκπαιδευτικός να λαμβάνει τα μόρια της περιοχής που εργάζεται.