Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα νέο κύκλο επίθεσης στα δικαιώματά μας. Η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί να διαχειριστεί την κρίση για να θωρακίσει το καθεστώς κερδοφορίας των μονοπωλίων. Το ΠΑΣΟΚ δίνει εξετάσεις στην άρχουσα τάξη και συμφωνεί επί της ουσίας, αφού αποδέχεται με φραστικές διαφορές τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις του μεγάλου κεφαλαίου και της Ε.Ε. Τα κόμματα του ευρωμονοδρόμου, ναυαγοσώστες του συστήματος (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) και το διαχειριστικό του  σωσίβιο (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), προσπαθούν να καλλιεργήσουν την ψευδαίσθηση πως η κρίση και οι συνέπειές της (νέα λαϊκά βάρη–εξαθλίωση) μπορούν να αντιμετωπιστούν, χωρίς σύγκρουση με την οικονομική και πολιτική εξουσία των μονοπωλίων, και στην καλύτερη περίπτωση με παροχές –ψίχουλα. Ανάμεσα στα άλλα μεθοδεύεται τελικά η στοχοποίηση των διαδηλώσεων, της λαϊκής κυριαρχίας, με κάθε λογής προσωπιδοφόρους να ετοιμάζουν τη θηλιά για το εργατικό λαϊκό κίνημα, που πρέπει και μπορεί να αντιδράσει μαζικά, οργανωμένα, περιφρουρημένα και δυναμικά, βιώνοντας τις τρομακτικές παρενέργειες της κρίσης. Την ίδια στιγμή, γενικεύονται τα φρικιαστικά ιμπεριαλιστικά εγκλήματα απίστευτης βαρβαρότητας στην πολύπαθη Παλαιστίνη, ενώ ο κύκλος του αίματος θα συνεχιστεί από την ιμπεριαλιστική πολιτική που χαράζει νέα σύνορα.
Απέναντι σε όλα αυτά, οι ηγετικές πλειοψηφίες σε ΔΟΕ (ΠΑΣΚ-Παρεμβάσεις) και ΟΛΜΕ (ΠΑΣΚ-ΣΥΝ-Παρεμβάσεις) από το Σεπτέμβρη του 2008 δεν έχουν προκηρύξει καμιά ουσιαστική  απεργία και προετοιμάζουν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία, καλώντας το λαό να εγκλωβιστεί στο σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση της δεξιάς», και  αφήνοντας στο απυρόβλητο την πολιτική των αναδιαρθρώσεων.
Στη μεν ΔΟΕ, τη συμμαχία ΠΑΣΚ–Παρεμβάσεων, η οποία κινείται σε συναινετικά πλαίσια και δράση, διαδέχεται προκλητικά η ανοιχτή  συνεργασία των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ, σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Οι παρατάξεις του δικομματισμού στη ΔΟΕ αποκλείουν από συνέδρια, φιμώνουν τη διαφορετική άποψη (όπως το κοινό συνέδριο ΔΟΕ-ΠΟΕΔ), ροκανίζουν το χρόνο και μεταθέτουν τη Γενική Συνέλευση Προέδρων στις 20 του Μάρτη για να μην προκύψει τίποτα, έχοντας ροκανίσει το χρόνο από το Γενάρη του 2009 μέχρι σήμερα. Ο συνδικαλισμός της υποταγής και της ήττας δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Μάταια πια και πολύ αργά οι Παρεμβάσεις προσπαθούν να διαχωρίσουν τη θέση τους, εφόσον τρία χρόνια τώρα με τις συγκλίσεις τους πρόσφεραν πρόθυμο χέρι βοήθειας στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και τον δικομματισμό.  
Στην ΟΛΜΕ εξάλλου η συμμαχία των έξι (ΠΑΣΚ- ΣΥΝ-Παρεμβάσεις), αφού πρότεινε τον περασμένο Δεκέμβρη την απεργία της «γαλοπούλας» η οποία απορρίφθηκε από τη βάση, τώρα χρονοτριβεί, αναβάλει  με πλήρη κυριαρχία και εδώ της ΠΑΣΚ, υπονομεύοντας την όποια δράση και κρατώντας «στάση αναμονής» σε βάρος  του κινήματος με τη συναίνεση της λεγόμενης «εκπαιδευτικής αριστεράς» ΣΥΝ- Παρεμβάσεις. Προχωράει σε ένα σχεδιασμό απεργίας μιας μέρας (!) που σύμφωνα με την ηγετική πλειοψηφία θα χρησιμοποιηθεί σα «διαπραγματευτικό χαρτί» (πραγματικό φόβητρο για την κυβερνητική πολιτική!) στο διμερή συντεχνιακό «διάλογο» με το ΥΠΕΠΘ.
Τίποτα από όλα αυτά δεν πρέπει να ανεχτούμε. Να γυρίσουμε την πλάτη στις συμβιβασμένες αυτές παρατάξεις και τις ηγεσίες τους.
Τα πρωταρχικά προβλήματα που άμεσα εκδηλώνονται και πρέπει να αντιμετωπίσει και να λύσει εδώ και τώρα ο εκπαιδευτικός και  κάθε εργαζόμενος είναι:
Α) Η αφαίμαξη, καταλήστευση και δραματική μείωση του εισοδήματός του. Οι εξευτελιστικές αυξήσεις, ο πληθωρισμός, η ακρίβεια, οι ανατιμήσεις, οι νέοι φόροι, δεν επιτρέπουν τη στοιχειώδη κάλυψη των  σύγχρονων αναγκών.
Β) Η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και συνθηκών εργασίας σε συνθήκες κρίσης γενικεύεται (μείωση αμοιβών, έκθεση Σέρκας-ενεργός και ανενεργός χρόνος εργασίας-65ωρο, διαθεσιμότητα–απλήρωτη εξοντωτική απασχόληση, επέκταση ελαστικών μορφών εργασίας μέσα στην κρίση).
Γ) Η φαλκίδευση–κατάργηση της επικουρικής σύνταξης, η παραπέρα μείωση των συντάξιμων αποδοχών, η πιθανή κατάργηση του εφάπαξ, τείνουν να γίνουν πραγματικότητα σιγά-σιγά  στο δημόσιο τομέα, ενώ στον ιδιωτικό ο νόμος Πετραλιά αποδομεί κάθε έννοια ασφάλισης και σύνταξης. Η κυβέρνηση μέσα από την υποχρηματοδότηση των ταμείων ασφάλισης και υγείας και το τζογάρισμά τους, προσπαθεί να φέρει σε αντιπαράθεση τους ασφαλισμένους με τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς και να τους εθίσει  να πληρώνουν ακόμα περισσότερα (ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης).
Δ) Παράλληλα, ενώ βαθαίνουν οι πληγές σε όλο το σώμα της εκπαίδευσης από το μαστίγιο των αναδιαρθρώσεων, (αξιολόγηση, διαφοροποίηση αναλυτικών προγραμμάτων και σχολικών μονάδων, εργασιακή εντατικοποίηση, Νόμος Πλαίσιο, επιχειρηματική δράση, ιδιωτικοποίηση προσχολικής και ειδικής αγωγής, αναλυτικά προγράμματα και βιβλία που χειραγωγούν με δεξιότητες) με τυμπανοκρουσίες εξαγγέλλεται από την κυβέρνηση ο διάλογος για το σύστημα πρόσβασης και μάλιστα από «μηδενική βάση»! Μέσα από αυτόν επιδιώκεται η παραπλάνηση και ο αποπροσανατολισμός από τα εκρηκτικά προβλήματα της εκπαίδευσης και η απόσπαση της συναίνεσης μαζικών φορέων και οργανώσεων σε προδιαγεγραμμένες αποφάσεις  (βλ. προτάσεις Μπαμπινιώτη, ΕΣΥΠ κ.λ.π). Ταυτόχρονα επιδιώκεται η προσαρμογή της πρόσβασης στις αναδιαρθρώσεις των εκπαιδευτικών βαθμίδων και της ανταγωνιστικής τους λειτουργίας, αφού όλες οι προτάσεις κινούνται πιστά στις εντολές της Μπολόνιας και της Λισσαβόνας για την εκπαίδευση, το εξεταστικό και την ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας. Για μας το σύστημα εισαγωγής δε μπορεί να βρει πραγματικά δίκαιη λύση στο πλαίσιο των άνισων όρων της σημερινής εκπαιδευτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Οι υποσχέσεις και τα συνθήματα για «ελεύθερη πρόσβαση» και κατάργηση των εξετάσεων είναι βαθιά υποκριτικές. Η αντιμετώπιση του προβλήματος προϋποθέτει την απόκτηση από όλους τους νέους και εργαζόμενους ενιαίας δημόσιας και δωρεάν 12χρονης γενικής μόρφωσης και την εξασφάλιση του καθολικού δικαιώματος στην πλήρη και σταθερή εργασία.
Δεν εγκλωβιζόμαστε σε ψεύτικα εκβιαστικά διλήμματα όπως, «δεχτείτε τα ελάχιστα για να μη τα χάσετε όλα». Δε νομιμοποιούμε και δε συμμετέχουμε σε κανένα διάλογο, που  αποδέχεται όλο τον πυρήνα της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων σε εκπαίδευση και οικονομία.
Το δικό μας σύνθημα είναι «Πληρώσαμε τα κέρδη τους, δε θα πληρώσουμε την κρίση  τους!»

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ!

• 1800 Ευρώ μισθό για το νεοδιόριστο με 3600 καταληκτικό. Ενσωμάτωση των επιδομάτων στο βασικό μισθό πλην οικογενειακού και ευθύνης. Ακώλυτη μισθολογική εξέλιξη. Γνήσιες και ουσιαστικές Σ.Σ.Ε. χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις, σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος και για όλα τα θέματα.
• Πλήρη και σταθερή εργασία για όλους. Κατάργηση ωρομισθίας και αναπλήρωσης. Μαζικούς διορισμούς από νέα σύνθεση ενιαίας επετηρίδας. Κατάργηση του ΑΣΕΠ.
• Καμιά συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα, την ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη.
• Κατάργηση των ευρωτρομονόμων- της Πράξης νομοθετικού περιεχομένου για τους μαθητές και του νέου ΔΥΚ. Διεύρυνση της δημοκρατίας στο σχολείο.
• Πλήρη σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα 30 χρόνια δουλειάς,  ή με ηλικιακό όριο τα 55 για τις γυναίκες και τα 60 για τους άντρες. Συντάξιμες αποδοχές στο 80% του τελευταίου μισθού. Άμεση κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα-Πετραλιά. Καθολικά δημόσιο και δωρεάν Κοινωνικοασφαλιστικό Σύστημα.
• 15% του κρατικού προϋπολογισμού για την παιδεία.
• Ενιαίο 12χρονο δημόσιο και δωρεάν υποχρεωτικό σχολείο βασικής μόρφωσης. Κατάργηση του ανισότιμου διπλού σχολικού δικτύου (ΓΕΛ- ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ)
• Δίχρονη αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν προσχολική αγωγή. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν ειδική αγωγή.
• Να ακυρωθούν συνολικά και στην πράξη όλα τα συνοδευτικά μέτρα της αποκέντρωσης στην εκπαίδευση (Ευέλικτη- ανοικτή Ζώνη- Ευρωπαϊκά προγράμματα – αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μονάδων και του εκπαιδευτικού έργου- προγραμματισμοί απολογισμού, διαθεματικότητα κ.λ.π.). Κατάργηση των αντιεκπαιδευτικών δίωρων, που οδηγούν σε διαφοροποίηση και επιχειρηματική δράση μέσα στις ζώνες. Καμιά υποχρεωτική υπερωρία – καμιά αναπλήρωση κενού.
• Να αποσυρθούν τα νέα σχολικά βιβλία και αναλυτικά προγράμματα (ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ).
• Δημόσιες και δωρεάν επαγγελματικές και τεχνικές σχολές, κατάργηση των ΚΕΣ και ψευτοκολεγίων και της κοινοτικής οδηγίας 36/ 2005.
• Ενιαία, Ανώτατη, δημόσια και δωρεάν Ανώτατη Εκπαίδευση. Κατάργηση του Νόμου Πλαίσιο.

Μόνο με αυτό το πλαίσιο που δίνει απάντηση στις σύγχρονες ανάγκες μας μπορούμε να αποσπάσουμε κατακτήσεις και να ανοίξει ο δρόμος για βαθύτερες αλλαγές.
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ