Λίγο διάστημα μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού της φτώχειας και της λιτότητας από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και μεσούσης της οικονομικής κρίσης που επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αποτυχία της αγοράς, ήρθαν οι κυβερνητικές εξαγγελίες για την «παράταση» της λιτότητας για τρία ακόμα χρόνια! Η εφαρμογή του τριετούς «προγράμματος σταθερότητας» προβλέπει δραστική περιστολή των δαπανών για κοινωνική πολιτική και λιτότητα ουσιαστικά επ’ αόριστον.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Οι αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις θα είναι πενιχρές (το πολύ 2%) τη στιγμή που η ακρίβεια έχει εξανεμίσει τον -ούτως ή άλλως- φτωχό μισθό μας. Σχεδιάζονται κι άλλες περικοπές στις δαπάνες για την υγεία με σκοπό την απαξίωση του δημόσιου χαρακτήρα του Ε.Σ.Υ. (σκόπιμη έλλειψη ιατροφαρμακευτικού υλικού στα νοσοκομεία, έλλειψη γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού), την εκπαίδευση, αλλά και η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (Τ.Π.Δ.Υ.) το οποίο αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του για την καταβολή του εφάπαξ βοηθήματος, αλλά και του Οργανισμού Περίθαλψης Ασφαλισμένων του Δημοσίου (Ο.Π.Α.Δ.), που αδυνατεί να πληρώσει ιατρικές επισκέψεις, φάρμακα και εξετάσεις. Η δραματική κατάσταση του Τ.Π.Δ.Υ. και των αποθεματικών των υπόλοιπων ταμείων, δεν είναι αποτέλεσμα της «γήρανσης του πληθυσμού» και των  συναφών θεωριών στις οποίες αρέσκονται τα εκάστοτε κυβερνητικά επιτελεία και οι «θεωρητικοί» τύπου Ανδρουλάκη, αλλά μιας σειράς πολιτικών με πιο πρόσφατες τις αντιασφαλιστικές  ρυθμίσεις των Νόμων Σιούφα, Ρέππα και Πετραλιά που προβλέπουν αύξηση ορίων συνταξιοδότησης, μείωση των συντάξεων, τζογάρισμα των αποθεματικών των ταμείων σε χρηματιστήρια, δομημένα (τα λεγόμενα «τοξικά» και υψηλού ρίσκου!) ομόλογα κ.ά.
Όμως, η κυβέρνηση δεν σταματά εδώ. Επιλέγει την υποβάθμιση και τον περιορισμό των δημοσίων υπηρεσιών μέσω της εκχώρησης-ιδιωτικοποίησης μίας σειράς αρμοδιοτήτων και υπηρεσιών που μέχρι πρότινος ανήκαν στο δημόσιο. Οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.) για την κατασκευή έργων υποδομής, οι εργολάβοι επινοικιαζόμενων εργαζόμενων στην καθαριότητα, τη φύλαξη, τις ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες και αλλού, οι ιδιωτικοποιήσεις της Ολυμπιακής και των κερδοφόρων λιμανιών, τα νομικά πρόσωπα και οι κάθε λογής Α.Ε. σε όλο το δημόσιο οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα: στο να πληρώνει το Δημόσιο διπλάσια ή τριπλάσια ποσά στους ιδιώτες για υπηρεσίες που θα κόστιζαν πολύ λιγότερο αν τις έκανε το ίδιο το Δημόσιο. Και βέβαια, αντί να προσλαμβάνεται το αναγκαίο προσωπικό στο Δημόσιο, αφήνεται στην υπερεκμετάλλευση των εργολάβων-δουλεμπόρων και των ιδιωτών, που καταπατούν την εργατική νομοθεσία με την ανοχή του κράτους!
Άλλωστε, και στον ίδιο τον δημόσιο τομέα οι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού μειώνονται συνεχώς προς όφελος της ενίσχυσης των ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο δουλεύουν με καθεστώς STAGE (χωρίς κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα), με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, έργου ή ακόμα και μίας ημέρας! Το πρότυπο του υπάκουου πειθαρχημένου εργαζόμενου ο οποίος παράγει συνεχώς περισσότερα και κοστίζει ελάχιστα είναι πλέον γεγονός, και αφορά πλέον και τους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους, αφού πληθαίνουν οι φωνές από διάφορους «ειδικούς» για άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Παράλληλα, η κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική του «καρότου και του μαστίγιου» απέναντι στους αγώνες και τις διεκδικήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας. Το μαστίγιο είναι η σκληρή καταστολή όλων των αγώνων, όπως τη ζήσαμε στην εξέγερση της νεολαίας το Δεκέμβρη και όπως τη βλέπουμε σε κάθε άλλη κινητοποίηση του τελευταίου διαστήματος. Μια καταστολή που ξεκινά από τους ξυλοδαρμούς και τα δακρυγόνα των ΜΑΤ και φτάνει μέχρι τις προφυλακίσεις διαδηλωτών και τη δίωξη τους ακόμα και με τον τρομονόμο (βλ. Λάρισα)! Το καρότο δεν είναι άλλο από το θέατρο που παίζεται το τελευταίο διάστημα στην εκπαίδευση με την εξαγγελία του περίφημου διαλόγου. Όσο και αν η κυβέρνηση θέλει να μας πείσει ότι ο διάλογος θα ξεκινήσει από μηδενική βάση, δεν ξεχνάμε ότι  απέναντι μας έχουμε μία κυβέρνηση με συγκεκριμένη πολιτική και συγκεκριμένες επιδιώξεις. Και αυτή δεν είναι άλλη από την πολιτική της λιτότητας, των περικοπών και της υποταγής όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς.

Και εμείς;
Τις τελευταίες μέρες ζούμε μια άνευ προηγουμένη ένταση της οικονομικής τρομοκρατίας σε βάρος των εργαζομένων. Η κυβέρνηση, ακολουθώντας κατά γράμμα τις κατευθύνσεις της Ε.Ε, ετοιμάζεται να αξιοποιήσει την όξυνση της οικονομικής κρίσης για να επιβάλει ακόμα σκληρότερα μέτρα. Τη στιγμή που ο κίνδυνος για χιλιάδες απολύσεις είναι ορατός στον ιδιωτικό τομέα, τα think tank της Ε.Ε και του ελληνικού καπιταλισμού, δεν μιλάνε φυσικά για στήριξη των εργαζομένων, αλλά κάνουν προτάσεις που μόνο ως σενάριο τρόμου για τους τελευταίους μπορούν να ακουστούν: τριήμερη απασχόληση, μείωση των κατώτερων συντάξεων κτλ.
Αυτό που παίζεται στην ελληνική κοινωνία (όπως και σε όλη την Ευρώπη), δεν είναι πώς θα αντιμετωπίσουμε γενικά και αόριστα όλοι μαζί, εργοδότες και εργαζόμενοι, την κρίση, αλλά πώς θα αξιοποιηθεί αυτή σε βάρος των εργαζομένων. Στόχος είναι μέσω της οικονομικής κρίσης να σαρωθούν όσες κατακτήσεις έχουν απομείνει, ώστε μέσα από αυτή να βγει ακόμα πιο ενισχυμένο το κεφάλαιο. Είναι λοιπόν, εγκληματική αυταπάτη να θεωρεί το συνδικαλιστικό κίνημα αυτή την περίοδο ότι μπορεί να έχει κοινή πολιτική με τους εργοδότες για το ξεπέρασμα της κρίσης. Γι’ αυτό και η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που υπόσχεται εργασιακή ειρήνη, όπως έκανε η ΓΣΕΕ στην πρόσφατη συνάντηση της με τον ΣΕΒ, και που αρνείται να οργανώσει αγώνες με σχέδιο και προοπτική, μόνο τα συμφέροντα της εργοδοσίας και του κράτους εξυπηρετεί.
Αντίθετα τη μόνη λύση μπορούν να τη δώσουν οι αγώνες των εργαζομένων. Αγώνες με διάρκεια και σχέδιο κλιμάκωσης, που θα έρχονται σε ρήξη με τις κυρίαρχες πολιτικές. Μόνο με τέτοιους αγώνες μπορεί να ανατραπεί ο εργασιακός και ασφαλιστικός μεσαίωνας, η αέναη λιτότητα και να κατακτηθεί ένα ελπιδοφόρο μέλλον!

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ:

• Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Να ζούμε με αξιοπρέπεια από μία μόνο δουλειά. 1400 ευρώ κατώτερος βασικός μισθός. Ενσωμάτωση των επιδομάτων στον βασικό μισθό για να υπολογίζονται στα δώρα και τη σύνταξη.
• Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ίση με τον καταληκτικό μισθό. Ενιαία ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους τους ασφαλισμένους χωρίς κατηγοριοποιήσεις σε «παλιούς» και «νέους».
• Κατάργηση του ισχύοντος αντιασφαλιστικού πλαισίου (νόμοι «Σιούφα», «Ρέππα», «Πετραλιά»).  Να εγγυηθεί το κράτος τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων.
• Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας περίθαλψη, υγεία και παιδεία για όλους. Αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 15% του προϋπολογισμού.
• Όχι στην ελαστική εργασία, τα stage, την επινοικιαζόμενη εργασία. Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στο Δημόσιο για να καλυφθούν όλες οι ανάγκες.
• Πάλη ενάντια σε κάθε ιδιωτικοποίηση και ενάντια στις ΣΔΙΤ.
• Όχι στη συμμετοχή των συνδικάτων στο διάλογο -απάτη.  Αγωνιστική απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος για το ζήτημα της παιδείας.
• Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα. Έξω οι εργολάβοι-δουλέμποροι επινοικιαζόμενου προσωπικού από το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα να γίνουν μόνιμοι στις δημόσιες υπηρεσίες, τους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις όπου δουλεύουν.