Ο διακηρυγμένος διάλογος από το νέο Υπουργό Παιδείας και την κυβέρνηση με τους φορείς της εκπαίδευσης επιδιώκει να αποπροσανατολίσει από τα εκρηκτικά προβλήματα της παιδείας και όχι μόνο. Μολονότι φαίνεται ότι διευρύνεται και σε ζητήματα που αφορούν όλες τις βαθμίδες, στην ουσία επικεντρώνεται στην ανακίνηση του εξεταστικού για δύο λόγους: α) την αναπροσαρμογή του συστήματος πρόσβασης στις αναδιαρθρώσεις που εξελίσσονται στην ανώτατη εκπαίδευση (Νόμος Πλαίσιο- αξιολόγηση- δύο κύκλοι σπουδών – εξίσωση ΑΕΙ-ΤΕΙ και «κολεγίων και ΚΕΣ»-επικύρωση της οδηγίας 36/05) και αυτές που οφείλουν να συντονισθούν στις χαμηλότερες εκπαιδευτικές βαθμίδες (με αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων πρώτα του Λυκείου, σχολειοποίηση νηπιαγωγείου, ευέλικτη ζώνη, προγραμματισμός- αξιολόγηση,  στην κατεύθυνση της αποκέντρωσης-διαφοροποίησης σχολικών προγραμμάτων και σχολείων), με στόχο να δρομολογηθεί δυναμικά η ανταγωνιστική λειτουργία της εκπαίδευσης με έξαρση της επιχειρηματικής δράσης και κάθε λογής κατηγοριοποιήσεις, β)την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων στην κοινή γνώμη για ένα δήθεν «ελεύθερο» σύστημα πρόσβασης, που θα επιτρέπει τάχα τη μαζική είσοδο στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, θα χτυπάει την παραπαιδεία και θα ανακουφίζει τάχα από το οικονομικό βάρος τις λαϊκές οικογένειες.

Το άγραφο χαρτί – μηδενική βάση,  είναι χαραγμένο από τις αποφάσεις
της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γεμάτο από αντιδραστικά μέτρα.
Καμιά «μηδενική» βάση διαλόγου δε μπορεί να υπάρξει, όταν το εκπαιδευτικό τοπίο σαρώνεται από αντιδραστικές τομές, επιλογές και παρεμβάσεις της Ε.Ε. και του μονοπωλιακού κεφαλαίου, μέσα από ένα μοντέλο εκπαίδευσης που στόχο έχει την πιο αποδοτική προσαρμογή της στην ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας.
Η σχολική διαφοροποιημένη και εμπορευματοποιημένη εκπαίδευση πηγαίνει παράλληλα με τη διοικητική αποκέντρωση (Καποδίστριας-2), με την ενίσχυση της ταξικής κατηγοριοποίησης, ξεκινώντας από το δημοτικό και φτάνοντας μέχρι το λύκειο κάθε τύπου. Συνοδευτικό και απαραίτητο πλαίσιο τους, η αξιολόγηση των μονάδων, ο ΣΕΠ και τα τεστ αυτογνωσίας, οι αλλαγές του περιεχομένου της εκπαίδευσης μέσα από τα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία, κάτω από τη σκιά των τελευταίων οδηγιών της Ε.Ε. (οκτώ βασικές ικανότητες, διαθεματικότητα κ.λ.π.).
Με τις πρόσφατες αλλαγές στη δομή της εκπαίδευσης βαθαίνει ταυτόχρονα το χάσμα στο διπλό ανισότιμο σχολικό δίκτυο (ΓΕΛ-ΕΠΑΛ/ΕΠΑΣ) και επιδιώκεται η ταξική ενίσχυσή του. Όλα αυτά βέβαια εμπεριέχονται με φραστικές ανούσιες παραλλαγές στα προγράμματα Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που εκφράζονται στις θέσεις των συνδικαλιστικών τους παρατάξεων στις Εκπαιδευτικές  Ομοσπονδίες.
Για ποιο διάλογο να μιλήσει κανείς, για ποια μηδενική βάση, όταν η ατζέντα είναι γραμμένη και σφραγισμένη από το δικομματισμό και τις συμβιβασμένες εκπαιδευτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες; Η όποια συμμετοχή στο διάλογο ζωγραφίζει ένα πολύχρωμο εξώφυλλο στο μαύρο περιεχόμενο της ατζέντας των αναδιαρθρώσεων και αποτελεί ντροπή για το κίνημα.
Η στάση των άλλων δυνάμεων σε ΔΟΕ-ΟΛΜΕ
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα της επιτάχυνσης των αναδιαρθρώσεων σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, που χρησιμοποιείται σα φόβητρο, στη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ, ο κυβερνητικός συνδικαλισμός δείχνει προθυμία συμμετοχής στο διάλογο χρησιμοποιώντας προσχηματικά και επικοινωνιακά τα τεράστια προβλήματα της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Ήδη η επικύρωση συμμετοχής των Εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών στο ΕΣΥΠ το Μάιο του 2008, μόλις πρόσφατα, είναι το πρώτο βήμα. Εξάλλου, το συμβούλιο Α/θμιας και Β/θμιας είναι αναβίωση ενός θεσμού που εντάσσεται στο ΕΣΥΠ για να μπορέσει να προχωρήσει ο διάλογος τμηματικά. Ενώ οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχουν στην ΟΚΕ (εργοδότες και εργαζόμενοι μαζί) η οποία ψήφισε προτάσεις για τη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση που κινούνται στη γραμμή κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός είναι θετικός στο διάλογο με διαφοροποιήσεις τακτικής της ΠΑΣΚ στις Ομοσπονδίες. Η ΔΑΚΕ λέει ναι σε όλα. Στη  ΔΟΕ η ΠΑΣΚ μαζί με τη ΔΑΚΕ συμμετέχουν ολόθερμα στους ψευτοδιαλόγους αφήνοντας στα κρύα του λουτρού, τους μέχρι τώρα συμμάχους τους των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ που συμπεριφέρονται σαν απατημένες σύζυγοι. Στην ΟΛΜΕ η ΠΑΣΚ μαζί με τους συμμάχους τους, ΑΓ. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ και  ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, προχωρούν  σε διμερή διάλογο, με το ΥΠΕΠΘ,  καλλιεργώντας ένα κλίμα αναμονής και χωρίς καμιά κινηματική δράση  προσπαθούν να συγκαλύψουν τη συμφωνία τους με βασικές πλευρές της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.
Καλλιεργούν το συντεχνιασμό και την ιδιαιτερότητα των εκπαιδευτικών συμμετέχοντας σε διμερείς διαλόγους, αρκεί να εξαγορασθεί η συμμετοχή τους με ψίχουλα ψευτοπεπιδομάτων ώστε να έχουν και μια επικοινωνιακή δικαιολογία προς τους ψηφοφόρους τους. Η κυβέρνηση δεν τους κάλεσε να «διαλεχθούν» επί παντός επιστητού, άλλωστε έχουμε και την εμπειρία των πολλαπλών και διαδοχικών συναντήσεων ΟΛΜΕ–Υφυπουργού, αλλά ζητά την επικοινωνιακή τους συμμετοχή και την συναίνεση τους για το σύστημα πρόσβασης και την αξιολόγηση.
Δεν είναι περιπεσούσες αμαρτωλές στα θέλγητρα των κυβερνητικών παρατάξεων, είναι συνειδητοί υπηρέτες ενός «αντιδεξιού» εκπαιδευτικού μετώπου δουλεύοντας ανοιχτά αυτή τη περίοδο για την αλλαγή κυβέρνησης και την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία χωρίς ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, πολεμώντας ανοιχτά κάθε ριζοσπαστική συμμαχία που δημιουργείται από τα κάτω και έχει το ταξικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ. Είναι οι κυματοθραύστες στη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος και ιδιαίτερα σε τέτοιες περιόδους κρίσης.
Οι εξαγγελίες περί «κοινωνικού αντίλογου» με θέμα την πρόσβαση και άλλα, με περιοδείες και ημερίδες σε κάποιες ΕΛΜΕ, πέρα ότι παίζουν το ίδιο επικοινωνιακό παιχνίδι της Κυβέρνησης, είναι και καθαρός αποπροσανατολισμός. Η ηγετική πλειοψηφία του 13ου συνεδρίου ΠΑΣΚ-ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ έχει ψηφίσει στο 13ο συνέδριο της ΟΛΜΕ τη θέση για «ελεύθερη πρόσβαση» υιοθετώντας την κατά καιρούς κυβερνητική προπαγάνδα. Η θέση της ΟΛΜΕ για ελεύθερη πρόσβαση είναι μια σύνθεση φαινομενικά αλληαναιρούμενων και αντιφατικών απόψεων με κοινό σημείο τη λογική της ενίσχυσης της κοινωνικής επιλογής μέσα σε διαφοροποιημένους τύπους Λυκείου. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να απαντήσουν: τι εννοεί ο καθένας τους ως «ελεύθερη πρόσβαση»;
Οι σταθεροί σύμμαχοι του δικομματισμού, οι δυνάμεις του οπορτουνισμού στην εκπαίδευση (ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) στην ΟΛΜΕ, θυμήθηκαν τώρα την «αγωνιστική συνεννόηση» με το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών. Είναι αυτοί που ψηφίζουν αποφάσεις που εγκλωβίζουν το κίνημα ανάμεσα στην «κακή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση» και το «καλό ΠΑΣΟΚ», που σε συνθήκες κρίσης εγκλωβίζουν το κίνημα ανάμεσα στα golden boys και τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, που κατηγορούν το ΠΑΜΕ συνεχώς ότι επειδή δεν ταυτίζεται με τις επιδιώξεις της σοσιαλδημοκρατίας και επιδιώκει σταθερά τον απεγκλωβισμό από τις δυνάμεις του δικομματισμού, αποτελεί συνεργάτη της ΔΑΚΕ και της ΝΔ! Χρειάζεται και λίγη πολιτική τσίπα αλλά που να την βρουν; Οι προεκλογικές και μικροπαραταξιακές τους σκοπιμότητες ενόψει των εκπαιδευτικών Συνεδρίων, τους κάνει καταγέλαστους ακόμη και στους οπαδούς τους με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις τους.
Το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει καμιά αγωνιστική κινητικότητα στον χώρο της εκπαίδευσης και ενώ τα αδιέξοδα και η αγανάκτηση μεγαλώνουν, παντού να κυριαρχεί δυσφορία και αδράνεια. Όλα παραπέμπονται από τις ΟΛΜΕ-ΔΟΕ σε μια προς το παρόν 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ και στο παρακολούθημα του όποιου σχεδιασμού της ΑΔΕΔΥ.
Από την αρχή της συνδικαλιστικής χρονιάς μέχρι σήμερα, οι συνδικαλιστικές πλειοψηφικές ηγεσίες σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, το μόνο που κατάφεραν είναι να υπονομεύσουν, να αποσυντονίσουν, να διαλύσουν κάθε αγωνιστική δράση με σχέδιο και προοπτική ουσιαστικής σύγκρουσης με τη κυρίαρχη πολιτική. Επανειλημμένα σαν ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών καταθέσαμε προγράμματα δράσης με συνέχεια και κλιμάκωση, χωρίς να ληφθούν υπόψη.
Ο περίφημος «πανεκπαιδευτικός» συντονισμός  απέδειξε στη πράξη την πραγματική του αξία, σαν ένας ευκαιριακός πόλος που αξιοποιείται για να διευκολύνει την προώθηση των πολιτικών κινήσεων της σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και περιορίζεται σε κοινές συσκέψεις μεταξύ των Δ.Σ., οι οποίες έχουν και σαν στόχο στο να μπουν εμπόδιο στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης των εκπαιδευτικών και στον απεγκλωβισμό τους απ’ αυτά τα κόμματα. Οδήγησε μόνο σε μεγαλόστομα δελτία τύπου και σε χάρτινα υπομνήματα σκιώδους συνδικαλισμού.
Βαρύτατες ευθύνες για όλα αυτά έχουν οι παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ αποτελούν εδώ και χρόνια το αναγκαίο στήριγμα του κυβερνητικού συνδικαλισμού στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες. Η στάση τους είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και διαλυτική. Η καιροσκοπική τους δράση εκδηλώνεται σε κάθε κρίσιμη φάση. Πρωτοστατούσαν σε εισηγήσεις και γενικές συνελεύσεις με κοινές προτάσεις για πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις, πότε το Μάρτη του 2008 (ΔΟΕ) ή το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς (ΔΟΕ-ΟΛΜΕ), που έπεφταν στο κενό αγνοώντας την αναγκαιότητα συσπείρωσης σε ταξική γραμμή, μακρόχρονης οργάνωσης και προετοιμασίας, σύνδεσης με το ταξικό κίνημα και αντιστροφής της διάθεσης της βάσης. Κοινό στοιχείο τους είναι ότι οι προτάσεις τους δεν έχουν νόημα και προοπτική, εφόσον  αντιλαμβάνονται την όποια συσπείρωση και ενότητα μέσα από τη συμπόρευση του κυβερνητικού συνδικαλισμού και τη συμμαχία με τους εκπροσώπους του.
Στην απέναντι όχθη, οι ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών αποδεικνύονται για άλλη μια φορά σαν η μόνη συνεπής και υπεύθυνη φωνή  στο εκπαιδευτικό κίνημα  με α) την επιμονή τους στο ταξικό συνολικό πλαίσιο αντεπίθεσης που είναι και το μόνο που μπορεί να αποσπάσει κατακτήσεις όπως δείχνει και η εμπειρία από άλλους κλάδους β) τη σταθερή γραμμή τους στις μορφές πάλης, που διασφαλίζουν συντονισμό, διάρκεια, κλιμάκωση και προοπτική. Σας καλούμε να γυρίσετε την πλάτη και να καταδικάσετε οριστικά και αμετάκλητα τον κυβερνητικό συνδικαλισμό και τα οπορτουνιστικά του στηρίγματα.

Δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος! Κανένας διάλογος!
Μόνος δρόμος είναι ο αγώνας συντονισμένος, ενωτικός,
ταξικός και νικηφόρος μέσα απο το ΠΑΜΕ.

Καμία θυσία για την πλουτοκρατία!
Πληρώσαμε τα κέρδη τους, δε θα πληρώσουμε την κρίση τους!
Προχωράμε σε:
Κοινές συγκεντρώσεις δασκάλων, καθηγητών, αναπληρωτών, ωρομισθίων, του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών σε κάθε πόλη.
Συσκέψεις, συνελεύσεις, τοπικές- αγωνιστικές πρωτοβουλίες σε επίπεδο πρωτοβάθμιων οργάνων με γονεϊκούς συλλόγους, μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές, εργατικά συνδικάτα.