Με μεγάλη επιτυχία διοργανώθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη Διημερίδα, στην οποία συμμετείχαν ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δ. Παπαδημούλης, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Α. Φιλίνη, Θ. Δρίτσας και Γ. Ψαριανός, το μέλος του Π.Γ. του ΣΥΝ Β. Αποστόλου, αυτοδιοικητικά στελέχη από τη Σύρο, τη Μύκονο, τη Ρόδο, την Κω, τη Σάμο, την Ικαρία, την Χίο, τη Λήμνο και τη Λέσβο, πανεπιστημιακοί από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, καθώς και στελέχη περιβαλλοντικών και κοινωνικών οργανώσεων από τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα.
Εισηγητές ήταν επίσης οι: Γιάννης Σπιλάνης, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, Παναγιώτης Λαμπρόπουλος:, Συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου, Κρίτωνας Αρσένης, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Αλέξανδρος Μαβής, Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου, Αντώνης Χατζηδιαμαντής, Σύμβουλος Ανάπτυξης, Νίκος Συρμαλένιος, νομαρχιακός σύμβουλος Κυκλάδων, μέλος ΚΠΕ του ΣΥΝ, Σταύρος Μέντος, Χωροτάκτης-Πολεοδόμος, συνεργάτης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Κόκορης, λέκτορας Παν, Αιγαίου, Γεωργία Βαρελά, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και Γραμματέας Ν.Ε. ΣΥΝ Κυκλάδων, Γιάννης Μαυρογεώργης, Ενωτική Πρωτοβουλία Πολιτών Ευδήλου Ικαρίας, Χρυσαφίδης Παύλος, Γραμματέας ΣΥΝ Σύρου-Μυκόνου, Νίκος Ζάχαρης, Αντινομάρχης Σάμου, Ηλίας Καματερός, συντονιστής ΣΥΡΙΖΑ Β. Δωδεκανήσου, πρώην δημοτικός και νομαρχιακός σύμβουλος, Σάββας Καραγιάννης, , πρώην νομάρχης Δωδεκανήσου, Δημήτρης Γάκης, Γραμματέας Ν.Ε. Ν. Δωδεκανήσου του ΣΥΝ, Γιάννης Κάλας Επίκουρος Καθηγητής Πανεπειστημίου Αιγαίου   
Στις εργασίες της διημερίδας έκαναν παρεμβάσεις, εκπρόσωποι τοπικών φορέων της Λέσβου, όπως ο Νομάρχης κ. Βογιατζής, ο δήμαρχος Μυτιλήνης κ. Γιακαλής, ο πρόεδρος του ΤΕΕ κ. Πιτός, ο πρόεδρος του ΓΕΩΤΕΕ κ. Τσακίρης ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Ορφανός, ο πρόεδρος της Ενωσης Καταναλωτών Λέσβου κ. Καλοτζής, ο αντιπρόεδρος της ΕΛΜΕ κ. Κουφός κα, ενώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις παρακολούθησε πλήθος πολιτών της Λέσβου.
Στο τέλος της διαδικασίας των εισηγήσεων και των παρεμβάσεων ακολούθησε ειδική συζήτηση, η οποία κατέληξε στα παρακάτω συμπεράματα – προτάσεις, που φιλοδοξούν να αποτελέσουν διεκδικητικούς άξονες δράσης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο:

  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1) Το  Αρχιπέλαγος μας αποτελείται από εκατοντάδες νησιά και βραχονησίδες, δεκάδες από τα οποία είναι κατοικημένα. Παρότι στο σύνολο του θεωρείται μοναδικό μνημείο της φύσης με πολιτισμό και ιστορία χιλιετιών, σήμερα οι κάτοικοι του υφίστανται τις συνέπειες των πολιτικών που οδήγησαν στην άνιση ανάπτυξη, στην έλλειψη οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, στη συνέχιση της απομόνωσης και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.
Τα νησιά μας δεν προσφέρουν σημαντικές ευκαιρίες κέρδους για τους κατοίκους του. Ο κατακερματισμούς του χώρου, η απόσταση  τους από τις άλλες μεγάλες αγορές, το μεγάλο κόστος μεταφοράς των προϊόντων  καθώς επίσης και η μικρή και περιορισμένη «εσωτερική αγορά» τους, δεν «ευνοεί τις επενδύσεις» και τα κάνει να μην είναι «ανταγωνιστικά». Οι κάτοικοι τους, διεσπαρμένοι σε πολλές δεκάδες μικρά και μεγάλα νησιά  δεν αποτελούν μια κρίσιμη μάζα καταναλωτών που θα έκανε «ανταποδοτικές» μεγάλες επενδύσεις.
Αποτελούν όμως ευκαιρίες κέρδους για τα μεγάλα κερδοσκοπικά συμφέροντα, που επιβουλεύονται το φυσικό κάλλος και τις ιδανικές συνθήκες που προσφέρει ο ήλιος, ο αέρας, η θάλασσα. Σημαντικές υποδομές όπως η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, οι μεταφορές και κυρίως η γη  ανοίγουν την  όρεξη του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτά προσφέρουν ευκαιρίες κέρδους για τους εφοπλιστές, τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, το τραπεζικό κεφάλαιο και τους επίδοξους μεγαλοεπενδυτές στον τομέα της ενέργειας.
Για αυτό το λόγο, στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που όλα αυτά τα χρόνια ακολουθούν τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν παίρνουν υπόψη τους τις ανάγκες των κατοίκων των νησιών μας και αντιστρατεύονται λογικές βιώσιμης ανάπτυξης. Αντίθετα κυριαρχούν λογικές απορρόφησης πόρων, χωρίς σχεδιασμό και προτεραιότητες, με γνώμονα την εξυπηρέτηση πελατειακών και ψηφοθηρικών επιδιώξεων, αλλά και μικροκομματικών - μικροτοπικών συμφερόντων.
Το τυχαίο και το αυθαίρετο κυριαρχεί.
Αυτός είναι και ο λόγος που το μοντέλο ανάπτυξης των νησιών, στηρίχτηκε κυρίως στον μαζικό τουρισμό και την εμπορευματοποίηση της γης και όχι στην ικανοποίηση των αναγκών των νησιωτών. Αυτό το μοντέλο, παρά τα κονδύλια που εισέρευσαν, παρά τις υποδομές που έγιναν, οδήγησε σε κοινωνική και περιβαλλοντική υποβάθμιση της ζωής σε αυτά. Για πολλά νησιά, η πληθυσμιακή συρρίκνωση και γήρανση, η εγκατάλειψη παραγωγικών δραστηριοτήτων, σημαντικών για τις τοπικές οικονομίες και κοινωνίες, η εποχιακή απασχόληση, έχουν σαν αποτέλεσμα, οι κάτοικοι τους να εξαρτούνται, για την ικανοποίηση ακόμα και των πιο στοιχειωδών αναγκών τους, από το κέντρο.
O κίνδυνος, μετά από δύο η τρείς γενιές να μην υπάρχει παραγωγικό δυναμικό σε πολλά από τα νησιά μας είναι σήμερα κάτι παραπάνω από υπαρκτός.

2) Οι κάτοικοι των νησιών βιώνουν καθημερινά συνθήκες έντονης ανασφάλειας που προέρχονται από το γεγονός ότι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και αγαθά, όπως είναι η υγεία, η μετακίνηση και μεταφορά, η ενέργεια, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, όχι μόνο δεν ικανοποιούνται αλλά υποβαθμίζονται καθημερινά.
Ιδιαίτερα δύσκολη γίνεται καθημερινά η ζωή των πλέον ευάλωτων ομάδων του νησιώτικου πληθυσμού δηλαδή των γυναικών, της νεολαίας, των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, των μεταναστών και των συνταξιούχων. Ειδικότερα η νεολαία που δεν βρίσκει εύκολα διεξόδους σε μια αγορά εργασίας που χαρακτηρίζεται από το μικρό μέγεθος τα εγκαταλείπει. Οι εργαζόμενοι στις χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις ασφυκτιούν ανάμεσα στους χαμηλούς μισθούς, την (τις περισσότερες φορές) ανασφάλιστη εργασία και την ακρίβεια που εξανεμίζει τα εισοδήματα τους.

3) Η μέχρι σήμερα στρεβλή, ανορθολογική και ανεξέλεγκτη χωρίς όρια ανάπτυξη, άφησε πίσω της σοβαρές καταστροφικές συνέπειες στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον. Έβαλε υποθήκες για μια μη αντιστρέψιμη πορεία, που θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στον οικονομικό μαρασμό.
Οι πόλεις του αιγαιοπελαγίτικου συμπλέγματος, αναπτύσσονται άναρχα, αναπαράγοντας ένα μοντέλο δόμησης και λειτουργίας που αντιγράφει τα πρότυπα των μεγαλουπόλεων δημιουργόντας ασφυκτικές συνθήκες ζωής και κίνησης στους κατοίκους τους. Η ενδοχώρα και τα χωριά μας ερημωμένουν, ενώ οι εκτός σχεδίου περιοχές μετατρέπονται από αγροτική γη σε οικόπεδα με ότι αυτό συνεπάγεται για την πρωτογενή παραγωγή και το περιβάλλον. Η εμπορευματοποίηση των δημοσίων χώρων (πεζοδρομίων, παραλιών, πλατειών) καθώς επίσης και η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, επιβαρύνει τόσο τους κατοίκους, όσο και τους τουρίστες-επισκέπτες.

4) Μετά από τρία ΚΠΣ, στα περισσότερα νησιά και ειδικότερα στα μικρότερα από αυτά σοβαρές ελλείψεις υποδομών υγείας, παιδείας, καθώς και περιβάλλοντος (διαχείριση απορριμμάτων και λυμάτων) εξακολουθούν να υπάρχουν, ενώ πολλά λιμάνια είναι επικίνδυνα και ακατάλληλα για προσέγγιση σύγχρονων πλοίων, με ότι αυτό σημαίνει για την καθημερινή διαβίωση των πολιτών.
Το ΕΣΠΑ (Δ' ΚΠΣ), που αποτελεί το τελευταίο ουσιαστικά χρηματοδοτικό εργαλείο της χώρας μας, διαφαίνεται ήδη, ότι δεν θα μπορέσει να καλύψει τους στόχους και τις αναπτυξιακές ανάγκες του νησιωτικού χώρου (οικονομική- κοινωνική συνοχή, άρση της απομόνωσης) ούτε την περίοδο 2007 - 2013, αφού θα το διαχειρίζεται ένας συγκεντρωτισμός μηχανισμός, η Υπερπεριφέρεια Κρήτης και Νήσων Αιγαίου (ουσιαστικά το Υπουργείο Οικονομίας), ερήμην της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι, δύο και πλέον χρόνια από την έναρξη της διαχειριστικής περιόδου, δεν έχει εκταμιευτεί ούτε ένα ευρώ, ενώ οι πιστοποιήσεις των τελικών δικαιούχων καθυστερούν χαρακτηριστικά
5) Η Νησιωτικότητα που έχει θεσμοθετηθεί τόσο από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, όσο και από το Ελληνικό Σύνταγμα, μέχρι σήμερα αποτελεί κενό γράμμα, διότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν ενδιαφέρθηκαν να τις μετουσιώσουν σε εξειδικευμένες πολιτικές στο νησιωτικό χώρο. Η Αριστερά οφείλει να επεξεργασθεί ολοκληρωμένες θέσεις για τη νησιωτική πολιτική, έτσι ώστε να συγκροτηθεί η στρατηγική των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων για μια βιώσιμη – αειφόρο ανάπτυξη σε όφελος των νησιών και του κοινωνικού συνόλου
6) Στις σημερινές συνθήκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης τα νησιά μας είναι τα πλέον ευάλωτα. Σε πολύ μεγάλο βαθμό η οικονομία των νησιών είναι εξαρτημένη και στηρίζεται στις εισαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Η κατανάλωση προϊόντων και υπηρεσιών που παράγονται τοπικά υποχωρεί. Δεν υπάρχει «αυτάρκεια», ενώ η σχεδόν αποκλειστική εξάρτηση αρκετών νησιών από τον τουρισμό, κάνει το μέλλον τους αρκετά δύσκολο. Ήδη τα πρώτα σημάδια της κρίσης φαίνονται.
Σε αυτές τις συνθήκες καθίσταται επιτακτικά επείγον να προτείνουμε ένα σχέδιο αντιμετώπισης των συνεπειών της κρίσης, που θα παίρνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες των νησιωτικών κοινωνιών. Από την άλλη αυτό το σχέδιο θα πρέπει να θέτει τις βάσεις για την βιώσιμη ανάπτυξη των νησιών μας.
Βασική προϋπόθεση για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου είναι η μεταφορά πόρων από το κέντρο στην περιφέρεια και ειδικότερα στα νησιά.
7) Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των νησιωτών, περνάει μέσα από τη βιώσιμη ανάπτυξη των νησιών. Αυτή αποτελεί όρο επιβίωσης για τους νησιώτες, αφού όχι μόνο διασώζει, κατά το δυνατόν, τα μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα του αιγαιοπελαγίτικου χώρου, το περιβάλλον και τον πολιτισμό, αλλά ταυτόχρονα δίνει χώρο για ανάπτυξη κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων στους κατοίκους των νησιών, που ταιριάζουν με τις ιδιαιτερότητες τους και τις δυνατότητες τους. 
Η ριζοσπαστική αριστερά προτάσσει ένα μοντέλο ανάπτυξης για τα νησιά του Αιγαίου που στηρίζεται πρώτα και κύρια στην ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των κατοίκων τους. Αυτό θα κάνει τα νησιά ελκυστικά όχι μόνο στους επισκέπτες, αλλά και για την προσέλκυση και νέων κατοίκων.  Όσο πιο γρήγορα αυτή η αλήθεια κατανοηθεί, τόσο πιο σταθερά και μακροπρόθεσμα θα διασφαλιστεί η ισορροπία και η ευημερία των τοπικών κοινωνιών. Ετσι ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει, ένα τρόπο ζωής και παραγωγικής δραστηριότητας συμβατό με το εύθραυστο περιβάλλον και τα οικοσυστήματα των νησιών.
Το μοντέλο που προτείνουμε, έρχεται σε σύγκρουση με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές και την επιχειρούμενη εφαρμογή τους στα νησιά από τους κεντρικούς και τοπικούς εκπροσώπους του δικομματισμού. Οι αναπτυξιακές μας επιλογές δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς αντιστάσεις, χωρίς συγκρούσεις και χωρίς την ενεργό και ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.
Να γιατί πρέπει να διαμορφωθούν ευρύτερες τοπικές κοινωνικές συμμαχίες.  Που όχι μόνο θα αντιστέκονται στις νεοφιλελεύθερες λογικές και πολιτικές, αλλά, πολύ περισσότερο, θα διαμορφώνουν και θα προτάσσουν ένα άλλο μοντέλο για την πορεία των νησιών μας. Ένα άλλο μοντέλο για την ίδια τη ζωή μας.
Και σήμερα υπάρχουν αντιστάσεις.

• Αγρότες και κτηνοτρόφοι διεκδικούν το δικαίωμα να ζουν με αξιοπρέπεια στον τόπο τους. Να ζουν από την εργασία τους παράγοντας ασφαλή και υγιεινά τρόφιμα.
• Παραγωγοί και έμποροι διεκδικούν το δικαίωμα να ζουν, διατηρώντας την ποιότητα ζωής τους. Παράγουν ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες. Με σεβασμό στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπό τους.
• Εργαζόμενοι κινητοποιούνται δίνοντας το παρόν στην μάχη για την υπεράσπιση των κοινωνικών τους δικαιωμάτων.
• Γυναίκες οργανώνονται και διεκδικούν, με την δημιουργία συνεταιρισμών, το δικαίωμα της συντήρησης των οικογενειών τους και της συμμετοχής στην τοπική κοινωνία τους.
• Ομάδες πολιτών διεκδικούν το δικαίωμα στον πολιτισμό. Παράγουν οι ίδιες πολιτισμό.
• Ομάδες και συλλογικότητες να υπερασπίζονται το περιβάλλον και να διεκδικούν περισσότερους δημόσιους χώρους στην πόλη και τα χωριά μας.
• Ομάδες συμπολιτών μας υπερασπίζονται έμπρακτα τους χιλιάδες οικονομικούς μετανάστες που φθάνουν στις ακτές μας .

Αυτές οι πρωτοβουλίες πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να μετατραπούν σε ένα πολιτικό πρόγραμμα, που θα διεκδικεί, όχι για  λογαριασμό της, αλλά, μαζί με τη νησιωτική κοινωνία, το δικαίωμα στο αυτονόητο: Να ζήσουμε στον τόπο που γεννηθήκαμε ή που επιλέξαμε.  Αυτό το πολιτικό πρόγραμμα, πρέπει να υποστηρίζεται από ένα τοπικό εναλλακτικό αναπτυξιακό σχέδιο που θα τοποθετεί την νησιωτική κοινωνία μας, την εργασία, τους ανθρώπους και το περιβάλλον πάνω από τις αγορές και τα κέρδη.

  Ακτοπλοΐα - μεταφορές
8)  Κομβικό στοιχείο για την άρση της απομόνωσης της νησιωτικής Ελλάδας και της σύγκλισης, αποτελούν οι ασκούμενες πολιτικές στον τομέα των μεταφορών και της Ακτοπλοϊας. Φαίνεται ότι το αυτονόητο δικαίωμα των κατοίκων των νησιών αλλά και των επισκεπτών για ανεμπόδιστη μετακίνηση ανθρώπων και προϊόντων δώδεκα μήνες το χρόνο τόσο προς την ηπειρωτική Ελλάδα, όσο και μεταξύ των νησιών, δεν είναι κατανοητό από τις διαχρονικά ασκούμενες πολιτικές, που χρησιμοποιούν τους νησιώτες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αντί η ακτοπλοϊκή διασύνδεση να αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα, αυτή έχει παραδοθεί πλήρως στα συμφέροτα των εφοπλιστών, που λυμαίνονται μέσω των καρτέλ που έχουν συστήσει είτε τις γραμμές φιλέτο, είτε τις γραμμές δημοσίου συμφέροντος, μέσω συνεχώς αυξανόμενων επιδοτήσεων, σε βάρος των ελλήνων φορολογουμένων.
Σήμερα ζούμε την ολόπλευρη κρίση του «συστήματος μεταφορών και επικοινωνιών» των νησιών μας, αφού:

• Δεν αντιμετωπίζονται ολοκληρωμένα οι ολοένα και μεγαλύτερες ανάγκες μεταφοράς ανθρώπων και προϊόντων από και προς τα νησιά.
• Η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη αντίληψη που ισχυρίζεται ότι αυτές τις ανάγκες μπορεί να καλυφθούν από τον ανταγωνισμό, έχει διαψευσθεί και διαψεύδεται καθημερινά στην πράξη.
• Η «αγορά» δεν ενδιαφέρεται να ανταποκριθεί στις ανάγκες μετακίνησης του νησιώτη, εαν δεν αποφέρει τα υπέρογκα κέρδη για τους εφοπλιστές.
• Τα περισσότερα νησιά βαφτίζονται “άγονα” για να διεκδικούν οι ακτοπλοϊκές εταιρείες, ολοένα και περισσότερες επιδοτήσεις, σε βάρος των ελλήνων φορολογουμένων

Αποτέλεσμα: Το σύστημα μεταφορών που διαμορφώθηκε δεν εξυπηρετεί τους κατοίκους των νησιών μας, δεν εξυπηρετεί τους επισκέπτες, δεν εξυπηρετεί τις εμπορευματικές μεταφορές, δεν εξυπηρετεί την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του νησιωτικού χώρου τόσο σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα όσο και ενδονησιωτικά δημιουργώντας μεγάλες ανισότητες μεταξύ των πολιτών.

9) Για το ΣΥΡΙΖΑ η ακτοπλοϊκή συγκοινωνία και οι μεταφορές αποτελούν κοινωνικό αγαθό και προϋπόθεση της όποιας ανάπτυξης του νησιωτικού χώρου, αποτελούν κομβικό στοιχείο για την βιώσιμη ανάπτυξη στα νησιά, την άρση της απομόνωσης τους,  τη σύγκλιση τους με την ηπειρωτική Ελλάδα. Ταυτόχρονα οι ενδομεταφορές μπορούν να υποστηρίξουν αποφασιστικά  την ανάπτυξη μιας κοινής νησιωτικής ταυτότητας, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την ενίσχυση της κοινής δράσης και της δικτύωσης τοπικά και ενδοπεριφερειακά των νησιωτικών κοινωνιών.
Προτείνουμε: Ένα ολοκληρωμένο σύστημα παροχής των αναγκαίων υπηρεσιών μεταφοράς με:
α) Θεσμική κατοχύρωση με νομοθετική ρύθμιση ενός ελάχιστου δημόσιου συγκοινωνιακού δικτύου στο θαλάσσιο χώρο της πατρίδας μας όπως και στην στερεά Ελλάδα με ισχυρή ακτοπλοΐα με ταχτικές, προγραμματισμένες, γρήγορες και ασφαλείς συνδέσεις. Έτσι θα απαλλαγούμε από την ομηρία των διαγωνισμών των «άγονων γραμμών και των γόνιμων εφοπλιστών.
β) δημόσιου χαρακτήρα εθνικό αερομεταφορέα (Ολυμπιακή) με συνεχή βελτίωση αεροπορικών υπηρεσιών για τα νησιά.
γ) ενθάρρυνση και ενίσχυση της χρησιμοποίησης και άλλων μέσων όπως υδροπλάνα, ελικόπτερα, κλπ για την κάλυψη ειδικών αναγκών.

• Αυτό το σύστημα των πολλαπλών και συμπληρωματικών μέσων πρέπει να έχει ένα ενιαίο κέντρο επιτελικής διεύθυνσης, προγραμματισμού εποπτείας και ελέγχου.
• τη δημιουργία ενός δημόσιου - κοινωνικού φορέα παροχής ακτοπλοϊκών υπηρεσιών. Ο φορέας αυτός θα είναι υπεύθυνος για τη ναυπήγηση ή την αγορά πλοίων. Τα πλοία αυτά, θα διαχειρίζεται ο ίδιος όπως συμβαίνει στη Φινλανδία.  Ο φορέας αυτός, όμως, μπορεί  να αναθέτει τη διαχείριση κάποιων απ’ αυτά τα πλοία με leasing ή με προγραμματικές συμφωνίες στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπως συμβαίνει στη Δανία ή και σε άλλους φορείς όπως εταιρίες λαϊκής βάσης νέου τύπου με συμμετοχή και της Αυτοδιοίκησης  Ως πρώτιστο καθήκον και αποστολή του θα έχει την εξασφάλιση της κάλυψης των λεγόμενων άγονων γραμμών, της σύνδεσης των νησιών μεταξύ τους και της ρυθμιστικής του παρέμβασης συνολικά στο σύστημα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών. Η ύπαρξη ενός τέτοιου δημόσιου φορέα δεν αποκλείει τη δράση ιδιωτικών εταιριών. Όμως, οι ιδιωτικές εταιρίες πρέπει να υπόκεινται σε ένα πλαίσιο αυστηρότατων κανόνων που να ανταποκρίνονται στον κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών και στους κανόνες ασφάλειας.
• Ως συνέπεια μιας τέτοιας αντίληψης, προτέινουμε επίσης άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας των εισιτηρίων. Προς αυτή την κατεύθνση βασικό μέτρο αποτελεί η καθιέρωση της αρχής του «μεταφορικού ισοδύναμου». Ίδιος ναύλος για ίσο μεταφορικό έργο. Ίση μεταχείριση πολιτών ανάμεσα στα νησιά και στην ηπειρωτική χώρα.
• Τέλος, θεωρούμε ότι η έμπρακτη αναγνώριση της «νησιωτικότητας», συνδέεται με την διεκδίκηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση πρόσθετων κονδυλίων για αγορά νέων ή και επισκευή πλοίων, κατά προτεραιότητα στα ελληνικά ναυπηγεία.

Συνέχεια >>