Τραβάει το κοντό φανελάκι της να τεντώσει. Ίσα ίσα να φαίνεται ο αφαλός της. Φτιάχνει την φράντζα.
Φοράει τ’ απαραίτητο αξεσουάρ, τα ριγωτά της παπούτσια «vans» και ρίχνει μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη. Τέλεια!
Παίρνει το κουτάκι της coca cola diet. Αδειάζει το υπόλοιπο στο στομάχι της και ρίχνει μια ματιά στο κινητό. Τώρα μπορεί να φύγει στο ραντεβού. Ουφ, επιτέλους free escape. Σαββατόβραδο με τους κολλητούς…
Όλη το βδομάδα, σχολείο, φροντιστήριο. Ο πόθος του μπαμπά να σπουδάσει. Να γίνει χρήσιμη στην κοινωνία. Ξεπετάει χρόνο και τρέχει από το ένα στο άλλο. Γαλλικά και πιάνο. Το όνειρο της μαμάς, ν’ αποκτήσει κουλτούρα. Και στη μέση αυτή απηυδισμένη, κουρασμένη, τρελαμένη με όλα τούτα, που τις ήρθαν και την έλουσαν με έγνοιες βαρετές.
«Είμαι 16άρα, κι αν ο χαρακτήρας μου δεν μου το επιτρέπει να βρίσω, το ίδιο κάνει… Fuck the system».
Θέλει να νιώσει την ανεμελιά της ηλικίας της. Να φλερτάρει, να γελάσει. Να πάει στη συναυλία. Να νιώσει για μια στιγμή star. Όπως όλα εκείνα τα ξέκολα, που βγαίνουν στην TV και κουτσομπολεύουν τον κόσμο.

Αρπάζει την μολότοφ και την εκσφενδονίζει… Τρόμος και πανικός στην κάλπη. Τα 16χρονα ψηφίζουν… Χτυποκάρδι στα κόμματα.
Η εκδίκηση της πιτσιρικαρίας. Τώρα βγάζουν το άχτι τους. Ο μπαμπάς αναφέρεται στο political correct. Η μαμά στα SOS των κομμάτων. Τι να προσέξει, για να της έρθουν όλα καλά…
Το μυαλό της γενιάς του «Αλέξη», γεμίζει με συνθήματα. Φαύλες υποσχέσεις. Δώρα, όπως του Αι Βασίλη.
Αφού τα εξαντλήσαμε όλα τα τρικ των εκλογών. Αφού φτιάχτηκαν συστήματα και κόμματα, για να μας βάλουν στον καλό δρόμο. Αφού δοκιμάστηκαν αρχηγοί, διαφημίσεις και ψυχολογικοί παράγοντες, τώρα ήρθε η σειρά των κοινωνικών ερευνών, για να φανεί, αν μας βολεύει η ψήφος στα 16.
Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν, βλέποντας την δημοτικότητά του να πέφτει, ανέθεσε σε μια επιτροπή να διερευνήσει, αν η ψήφος των εφήβων, θα τον βοηθήσει για ν’ ανακάμψει. Αν το πείραμα της Αυστρίας, που έδωσε ψήφο στα 16, είναι δυνατόν να περάσει και στη δική του πολιτική φαρέτρα.

Στην Ευρώπη, την αρχή της ψήφου στα 16, την έκαναν μια σειρά μικρών νησιών, της βρετανικής επικράτειας. Το νησί του Μαν, το Τζέρσεϊ και το Γκέρνσεϊ. Ο λόγος της δικαιοδοσίας αυτής στους νεαρούς ψηφοφόρους, ήταν περισσότερο συμβολικός. Ήθελαν να κρατήσουν τους νέους ανθρώπους στον τόπο και να ισοφαρίσουν το ποσοστό των Βρετανών, στην επικράτεια αυτών των νησιών.
Επειδή τα συγκεκριμένα νησιά, είναι φορολογικοί παράδεισοι, εγκαταστάθηκαν αρκετοί ξένοι, για να δραστηριοποιηθούν στις επιχειρήσεις. Με το πέρασμα των χρόνων, απόχτησαν συνταγματικά δικαιώματα. Όμως ανέτρεψαν την αναλογία ντόπιων και επηλύδων.
Μια άλλη περίπτωση ψήφου στα 16 είναι η Βοσνία κι η Νικαράγουα. Σ’ αυτά τα κράτη οι μεγάλες απώλειες που έγιναν από τον μακροχρόνιο πόλεμο, έχουν δημιουργήσει  κενό στις ηλικίες από 35-50. Οι ψήφοι των υπερήλικων, πριμοδοτούσαν πολιτικές του παλιότερου καθεστώτος. Οι δυναμικές πολιτικές, που ξεπήδησαν από 
τα νεότερα στελέχη, ζήτησαν αποκούμπι στους νέους. Γι’ αυτό διευρύνθηκε η εκλογική βάση.
Από την άλλη πάλι στη Κούβα, το κομουνιστικό καθεστώς θέλει να υπερηφανεύεται ότι η συνειδητοποίηση της κοινωνίας της, έχει βαθιές ρίζες, στα ιδανικά της επανάστασης. Απ’ αυτό το λαϊκό εγερτήριο, δεν μπορούν να λείψουν οι 16άρηδες. Έτσι κι αλλιώς ότι κι αν ψηφίζουν, το ίδιο κάνει, αφού βγαίνουν τα ίδια αποτελέσματα. Οι κολλητοί του κόμματος.
Η επαναστατική όμως εμπιστοσύνη στους νέους δεν βγαίνει πάντοτε σε καλό. Στο Ιράν που ψήφιζαν στα 15, αποφασίστηκε να αλλάξει το όριο με τα 18 χρόνια. Επειδή οι νέοι θέλουν περισσότερο ελευθερία, στις δημοτικές εκλογές, ολίγον μαύρισαν, τους υποψήφιους του προέδρου Αχμαντινετζάτ.
Μια άλλη περίπτωση είναι η Βραζιλία. Ο πρόεδρος Λούλα, για λόγους πολιτικής υπέρβασης των συντηρητικών, έδωσε την ψήφο στους 16άρηδες. Θέλησε να κινητοποιήσει τους φτωχούς, εξαθλιωμένους των φαβέλας (των παραγκογειτονιών). Να τους δώσει κίνητρα συμμετοχής για ν’ αλλάξουν τα κοινωνικά δεδομένα. Να πολιτικοποιηθούν και να ξεφύγουν από την πορνεία, το εμπόριο των ναρκωτικών, την εγκληματικότητα και την απάθεια. Το κακό όμως είναι, ότι όπως φανερώνουν οι στατιστικές, στην αχανή αυτή χώρα που δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία απογραφής του πληθυσμού, μόλις ένα 28% των νέων, κάτω των 25 ετών, ψηφίζουν.
Για να κλείσουμε τον κύκλο των 16άρηδων ψηφοφόρων, ας σημειώσουμε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Στην Αυστρία δόθηκε η ψήφος στους έφηβους, αφού δοκιμάστηκε ως πείραμα, σε καντόνια της Ελβετίας και κρατίδια της Γερμανίας. Στις τοπικές εκλογές των χωρών αυτών, η δικαιοδοσία της ψήφου, στηρίζεται στο γεγονός της φορολόγησης. Έφ΄όσον ο νόμος σου δίνει το δικαίωμα να έχεις ιδιοκτησία και να φορολογείσαι από τα 16, έχεις τη δυνατότητα να εκλέγεις αυτόν που σε ελέγχει. Με βάση  αυτή τη λογική, δόθηκε ψήφος στα 16 και στη Σλοβενία, όταν όμως ο έφηβος εργάζεται.
Στα 17 χρόνια ψήφος έχει δοθεί στο Ανατ. Τιμόρ, στην Ινδονησία, στο Σουδάν και στις Σευχέλλες, που δεν φημίζονται για τις δημοκρατικές τους παραδόσεις. Δηλαδή η ψήφος αυτή, είναι περισσότερο προπαγανδιστικό τρικ και δεν στηρίζεται σε ουσιαστικά επιχειρήματα. Στο Ισραήλ και σε μερικές πολιτείες των ΗΠΑ, οι 17άρηδες καλούνται να εκλέξουν τοπικά συμβούλια αντιπροσώπων.
Πάντως ο Νέλσον Μαντέλα το 1993 είχε πρωτοτυπήσει. Είχε προτείνει ψήφο στα 14, αλλά δεν εισακούστηκε.

 ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΕΛΗΣ