«Σήμερα, 35 χρόνια μετά, τα συνθήματα και το μήνυμα της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο παραμένουν ζωντανά και ανεκπλήρωτα.
Σήμερα , όπως και τότε ,οι ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας συνθλίβονται από την ακόρεστη ανάγκη της οικονομίας της «αγοράς» για μεγιστοποίηση των κερδών με κάθε κόστος. Παιδεία , Υγεία, Πρόνοια, Ασφάλιση, Ενέργεια, Μεταφορές, Υποδομές , Δημόσια Γη, ξεπουλιούνται στους ιδιώτες προκειμένου να διασφαλιστεί η κερδοφορία του υπερ - συσσωρευμένου , από την ληστεία σε βάρος των εργαζομένων, κεφαλαίου.
Σήμερα κυβέρνηση και πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν την  οικονομία της αγοράς προσπαθούν να  φορτώσουν την κρίση του καπιταλισμού στις πλάτες του λαού με ακόμα πιο σκληρά μέτρα ενάντια στα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα . Κάνουν μεγάλες προσπάθειες για να κρύψουν  ότι  η οικονομία που υπηρετούν είναι αυτή  που γεννάει τις κρίσεις, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τους πολέμους, το αιματοκύλισμα των λαών και την πολύμορφη επίθεση στα δικαιώματα λαού και νεολαίας.
Ενώ για χρόνια οι κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις, για δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία , για κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες,  ανακαλύπτουν πακτωλό δισεκατομμυρίων προκειμένου να στηρίξουν τις τράπεζες και τις μονοπωλιακές επιχειρήσεις .
Σήμερα , όπως και τότε, οι σειρήνες του συμβιβασμού και της υποταγής καλούν λαό και νεολαία να αποδεχτούν τα ψίχουλα που περισσεύουν από το τραπέζι των κερδών, να  υποτάξουν τις ανάγκες τους στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.
Σήμερα , όπως και τότε, για τον λαό και την νεολαία είναι μονόδρομος ο δρόμος του αγώνα. Αυτός είναι ο δρόμος που μπορεί να κρατήσει  ζωντανό το περιεχόμενο και τα συνθήματα του Πολυτεχνείου. Ο δρόμος της οργάνωσης  στα  σωματεία, της διεκδίκησης ,  της απόρριψης της «εργασιακής ειρήνης» και των  ξεπουλημένων συνδικαλιστικών  ηγεσιών. Ο δρόμος του αγώνα για μια δίκαιη κοινωνία  που θα ανταποκρίνεται στα οράματα που ενέπνευσαν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου.  Για μια κοινωνία όπου το Ψωμί και  η Παιδεία  δεν θα είναι  εμπόρευμα  ενώ η Ελευθερία θα στηρίζει τα κοινωνικά δικαιώματα και όχι την ασυδοσία της «αγοράς». 
Το Πολυτεχνείο  είναι ένα ακόμα παράδειγμα ότι ο λαός έχει τη δύναμη να τα βάλει με τον ιμπεριαλισμό και το σύστημά του και να γράψει λαμπρές σελίδες στην ιστορία. Ότι η νεολαία έχει δύναμη όταν παλεύει μαζί με τον λαό . Ότι χαμένοι είναι μόνο οι αγώνες που δεν γίνονται !
Το Πολυτεχνείο ζει μέσα στους αγώνες του σήμερα για τα μορφωτικά , εργασιακά , κοινωνικά δικαιώματα , για τις σύγχρονες ανάγκες του λαού και της νεολαίας.
Συνεχίζουμε στον Δρόμο του Νοέμβρη  του ΄73 !»