Οι εργαζόμενοι στις Περιφέρειες, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι στην  χώρα μας, αντιμετωπίζουμε  στο διάστημα των τελευταίων 25 χρόνων, παρά ορισμένες επιμέρους κατακτήσεις αλλά και διακυμάνσεις, μια συνεχή, συγκροτημένη και καλά στοχευμένη επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά ακόμη και τα δημοκρατικά δικαιώματα μας. Στην χώρα μας, η προσαρμογή της οικονομίας στα   πρότυπα και κανόνες της Ε.Ε., προσαρμογή  που επιχειρεί τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και οι προηγούμενες , συνοδεύεται από διαρκή λιτότητα - μεταφορά δηλαδή πόρων από τους εργαζόμενους στο μεγάλο κεφάλαιο – ενώ παραδοσιακά κοινωνικοί τομείς όπως η παιδεία, η υγεία, η ασφάλιση, η πρόνοια και οι υποδομές παραδίδονται στην κερδοσκοπία των μεγάλων επιχειρήσεων. Η πλήρης υποταγή των κοινωνικών – λαϊκών αναγκών στην κερδοφορία - ασύδοτη δράση των μεγάλων επιχειρήσεων δεν είναι παρενέργεια, είναι ο κύριος στόχος της πολιτικής που εφαρμόζεται και στην χώρα μας όπως και σε όλες τις χώρες της ΕΕ.
Ως απόρροια αυτών των επιλογών έρχεται το πρωτοφανές κύμα ακρίβειας που πλήττει αποκλειστικά τα λαϊκά στρώματα, ακρίβεια που δεν οφείλεται σε αόρατους κερδοσκόπους αλλά  αντανακλά ακριβώς την ληστεία σε βάρος των λαϊκών εισοδημάτων, όπως ακριβώς καταγράφεται από την σχέση μισθών – κερδών, στην οποία συμφώνησαν πρόσφατα οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.
Στην κατεύθυνση του χτυπήματος των δικαιωμάτων των εργαζομένων εντείνεται η επίθεση στο ασφαλιστικό με τον σφαγιασμό των ΒΑΕ και  η φοροεπιδρομή  στους «μαύρους» μισθωτούς – επαγγελματίες με τα δελτία παροχής υπηρεσιών,  σχέση εργασίας που «ευδοκιμεί» ιδιαίτερα στις Περιφέρειες.
Για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι στην χώρα μας, πέρα από τις ευθύνες των κυβερνήσεων  αλλά και των πολιτικών δυνάμεων του ευρομονόδρομου, τεράστιες ευθύνες έχουν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που εδώ και πολλά χρόνια έχουν εγκαταλείψει οποιαδήποτε διεκδίκηση αντιβαίνει  την περίφημη «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων, ενώ έχουν υποτάξει τους αγώνες των εργαζομένων στην λογική της συναίνεσης και των στημένων διαλόγων.
Είναι αυτές  ακριβώς οι πλειοψηφίες που και για το 2008 και ενώ, ο πραγματικός πληθωρισμός που πληρώνουν οι εργαζόμενοι ξεπερνά το 15%, έχουν εκ των προτέρων συμφωνήσει στην γνωστή «αύξηση» του 3% περίπου επί του βασικού μισθού στο Δημόσιο και στο 1 € ημερησίως στον ιδιωτικό τομέα….
Είναι οι ίδιες πλειοψηφίες που με   σκόρπιες απεργίες –  κούφιες τουφεκιές – προσπαθούν να κρύψουν την συμφωνία  με την κυβέρνηση για τον «νέο» Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα – που δεν προβλέπει διαδικασίες μετάθεσης μέσα στις Περιφέρειες -   και «μαγειρεύουν» το περίφημο «νέο» μισθολόγιο σαν αυτό του 2003, που το περίφημο επίδομα των Περιφερειών το κατάντησε «προσωπική διαφορά» !
Οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού δεν θέλουν  και δεν μπορούν να οργανώσουν αγώνες  που θα αποτρέπουν τα χειρότερα και θα  φέρνουν κατακτήσεις. Είναι συνένοχοι και συνεργάτες της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων. Με τη στάση τους έχουν βάλει το εργατικό κίνημα «στο τοίχο», να αμύνεται και να διαπραγματεύεται το πό­σα θα χάσει. Έχουν αναλάβει συγκεκριμένο ρόλο υπεράσπισης της κυρίαρχης πολιτικής.
Την  περίοδο που διανύουμε, οι εργαζόμενοι στις Περιφέρειες βρίσκονται αντιμέτωποι με την συνεχή μείωση του εισοδήματος τους, ενώ με ευθύνη της πλειοψηφίας της ΠΟΣΥΠ βρίσκονται σε αγωνιστική απραξία εγκλωβισμένοι στη διεκδίκηση «με τα μάτια» ενός επιδόματος που δήθεν θα άρει τις ανισότητες, δηλαδή θα μοιράσει την μιζέρια, μεταξύ των εργαζομένων στις Περιφέρειες και που ούτε ως διεκδίκηση δε θίγει την απόκλιση των αμοιβών μεταξύ Υπουργείων και Περιφερειών.  
Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία της ΠΟΣΥΠ δεν λέει κουβέντα για τον «Καποδίστρια 2», ο οποίος παραδίδει στην «αποκεντρωμένη» ανταποδοτικότητα των ΟΤΑ  παιδεία, υγεία και πρόνοια, με τη σύμφωνη θέση των πλειοψηφιών σε ΕΝΑΕ και ΚΕΔΚΕ, κατά τα πρότυπα της μέχρι τώρα παράδοσης – ιδιωτικοποίησης των παιδικών σταθμών, παράδοση που σημαίνει  μεταφορά νέων βαρών στους εργαζόμενους.
Δεν λέει κουβέντα η πλειοψηφία της ΠΟΣΥΠ   για την παράδοση ακόμη και της διαχείρισης του 4ου ΚΠΣ ( ΕΣΠΑ ) στους ιδιώτες, ούτε και  την δημιουργία του « Αναπτυξιακού Οργανισμού Α.Ε.» σε κάθε Περιφέρεια, όπου οι «απλοί» εργαζόμενοι στις Περιφέρειες  θα «κατέβουν» ακόμη μία κατηγορία ( καθώς υπάρχουν ακόμη οι ΕΥΔ )….
Δεν είναι επίσης τυχαίο, το ότι η πλειοψηφία της ΠΟΣΥΠ, προκειμένου να κρύψει την συμφωνία της με την ακολουθούμενη πολιτική, προωθεί (;;) αποσπασματικά αιτήματα που διαχωρίζουν τους εργαζόμενους στις Περιφέρειες, διευκολύνοντας την κυβέρνηση να παίξει το «διαίρει και βασίλευε».
Το πρόσφατο Συνέδριο της Ομοσπονδίας μας στη Λάρισα αλλά και οι αρνητικές εξελίξεις που ακολούθησαν με την επιβολή μονοπαραταξιακού  (ΠΑΣΚ) Προεδρείου στο ΔΣ της ΠΟΣΥΠ, ανάδειξαν με παραστατικό τρόπο τις αιτίες για τη χρόνια απροθυμία  της συγκεκριμένης  πλειοψηφίας   να οργανώσει τον αγώνα των εργαζομένων στις Περιφέρειες.
Όμως  η βελτίωση των απαράδεκτα χαμηλών αμοιβών των εργαζομένων στις Περιφέρειες, οι οποίοι μαζί με τους συναδέλφους των Νομαρχιών αποτελούμε τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στο δημόσιο, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί μέσα από την αποσπασματική διεκδίκηση επιδομάτων. Ο χρόνιος εμπαιγμός των εργαζομένων στις Περιφέρειες από τον Υπουργό Εσωτερικών και την Κυβέρνηση για την περίφημη άρση των ανισοτήτων, η κατάληξη του «επιδόματος των Περιφερειών», του επιδόματος των Δ/νσεων Αλλοδαπών, Δασών κ.λ.π. αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Για να μπορεί να γίνει αποτελεσματικός ο αγώνας μας, θα πρέπει να αποκτήσουμε λόγο για τον ρόλο των Περιφερειών ως τρίτου βαθμού της Τ.Α. και μάλιστα με θέσεις υπέρ του κοινωνικού συνόλου και όχι ως ιμάντα πολιτικής για την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και  την απορρόφηση κονδυλίων.
Ο δρόμος δικαίωσης του αγώνα μας περνάει πρώτα και κύρια μέσα από το δυνάμωμα της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων:

• μέσα από Γενικές Συνελεύσεις, όπου θα προβάλλεται το ολοκληρωμένο πλαίσιο διεκδικήσεων  και όχι απλά μια συρραφή αιτημάτων
• μέσα από την συγκρότηση Επιτροπών Αγώνα  και Απεργιακών Επιτροπών
• μέσα από την ανάπτυξη συμμαχιών με τους συναδέλφους των Νομαρχιών και των Δήμων
•  μέσα από την συμπόρευση με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα .

Το πλαίσιο αιτημάτων μας θα πρέπει να έχει ως βάση τα παρακάτω :

• Κατώτερος μισθός 1.400€. Σύνταξη στο 80% του τελευταίου μισθού.
• Κατάργηση όλων των αντιλαϊκών ασφαλιστικών νόμων και ρυθμίσεων (Ν. 1902/90, 2084/1992, 3029/02,3655/2008). Κατάργηση των διακρίσεων μεταξύ παλαιών και νέων ασφαλισμένων χωρίς επιβάρυνση των εργαζομένων .
• Αύξηση της χρηματοδότησης των ταμείων από το κράτος. Επιστροφή των κλεμμένων,  καταβολή του συνόλου των ποσών που οφείλουν.
• Αποκλειστικά Δημόσια – Δωρεάν Υγεία και Πρόνοια. Κατάργηση της ιδιωτικής - επιχειρηματικής δραστηριότητας. Κατάργηση της εισφοράς των εργαζομένων για τον κλάδο Υγείας. Προστασία της μητρότητας.
• Σύνταξη στα 55 χρόνια για τις γυναίκες και στα 60 για τους άνδρες. Κάτω τα χέρια από τα Β.Α.Ε. – επέκτασή τους και στο Δημόσιο. Συνταξιοδότηση ανεξαρτήτως ηλικίας στα 30 χρόνια εργασίας.
• Μόνιμη σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Πλήρη – Σταθερή Εργασία. 7ωρο - 5νθήμερο - 35ωρο.
• Καμία μεταφορά αρμοδιοτήτων των Περιφερειών σε Α.Ε. και ιδιώτες. Να σταματήσει το διαρκές σκάνδαλο των εταιρειών συμβούλων  και των ενοικιάσεων εργαζομένων.

Ειδικά για τις Περιφέρειες να διεκδικήσουμε με ολοκληρωμένο πρόγραμμα κινητοποιήσεων και με όλες τις μορφές αγώνα  :

• προειδοποιητικές απεργίες (24ωρη τον Οκτώβρη, 48ωρη τον Νοέμβρη, 48ωρες επαναλαμβανόμενες από 10 Δεκέμβρη )
• αξιοποίηση της μορφής της απεργίας αποχής για συγκεκριμένες Υπηρεσίες( π.χ. Δ/νσεις Σχεδιασμού, Αλλοδαπών κ.λ.π. ) 
• απεργίες – αποχές
• στοχευμένες στάσεις εργασίας
• μπλοκαρίσματα διαγωνισμών και διαδικασιών του Γ΄ΚΠΣ και του ΕΣΠΑ 2007 - 2013  :

α. Την απεμπλοκή της ΠΟΣΥΠ από την παρελκυστική τακτική της κυβέρνησης για την λεγόμενη «άρση των ανισοτήτων» και την υιοθέτηση μετά από κύκλο Γ.Σ. των Α΄ βάθμιων  Συλλόγων ως άμεσο  στόχο το διπλασιασμό για όλους του επιδόματος που προέβλεπε η ΚΥΑ 2/41289/0022/2002 χωρίς περαιτέρω συμψηφισμό.
β. Την κατάργηση του απαράδεκτου άρθρου 24 του Ν. 3205/2003, περί μισθολογίου (προσωπική διαφορά).
γ. Την αναπροσαρμογή των εκτός έδρας αποζημιώσεων στο ύψος αυτών που ισχύουν για τις ΕΥΔ από το 2001 και τους Π.Ε. Μηχανικούς από το 2007. – Επαρκή χρηματοδότηση των μετακινήσεων  σύμφωνα με τις υπηρεσιακές ανάγκες
δ. Στελέχωση των υπηρεσιών με προσλήψεις του απαραίτητου μόνιμου προσωπικού, άμεση πλήρωση των κενών θέσεων και με την διαδικασία της μετάταξης. Να σταματήσουν οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων.
ε. ʼμεση νομοθέτηση Οργανισμών των Περιφερειών με αναφορά σε προβλεπόμενο προσωπικό σύμφωνα με τις αρμοδιότητες. Καμία μεταφορά αρμοδιότητας χωρίς το απαραίτητο προσωπικό.
στ. Ίση οικονομική μεταχείριση των εργαζομένων, στις Δ/νσεις Αστικής Κατάστασης, Αλλοδαπών και Μετανάστευσης των Περιφερειών, με τις αντίστοιχες Δ/νσεις του ΥΠ.ΕΣ. – Υπαγωγή όλου του προσωπικού των Δασικών Υπηρεσιών στο δασικό προσωπικό.

Για  την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου :

α. Να εφαρμοστούν επιτέλους κίνητρα προσέλκυσης και παραμονής υπαλλήλων στην κατεύθυνση της έμπρακτης αναγνώρισης των προβλημάτων της νησιωτικότητας (φορολογικές απαλλαγές, επιδότηση ενοικίου κ.λ.π.).
β. Να εφαρμοστεί  και για τους υπαλλήλους της ΠΝΑ η μηνιαία πάγια αποζημίωσης που προβλέπει ο Ν. 3557/07 ( άρθρο 3 ) για τους υπαλλήλους του πρώην Υπ. Αιγαίου, όπως καθορίστηκε με την ΚΥΑ 2/38272/0022/28.06.2007  των υπουργείων Οικονομίας & Οικονομικών και Αιγαίου & Νησιωτικής Πολιτικής.
γ. Να αντιμετωπιστούν οι εργαζόμενοι στην Περιφέρεια Ν.Α. που εργάζονται στον Ν. Κυκλάδων ισότιμα με τους συναδέλφους του Ν. Πέλλας, όσον  αφορά στο επίδομα παραμεθορίων περιοχών.
δ. Να αντιμετωπιστεί άμεσα με ευθύνη της Περιφέρειας η έλλειψη υπηρεσιών παιδικών σταθμών - δωρεάν για τους εργαζόμενους στην ΠΝΑ.