Σπρώχνω την πόρτα για ν΄ανοίξει.
Μπαίνω την αίθουσα με τα πορτρέτα.
Αντικρίζω αγωνιστές της παλιάς ένδοξης εποχής και νεότερους μάρτυρες. Όλοι τούτοι, οι περισσότεροι αριστεροί, οι κοινωνιστές, όπως δικαιότερα έπρεπε να λέγονται, έδωσαν αγώνα σκληρό, στον τόπο ετούτο, για την εργατική δικαιοσύνη, για την αξιοπρέπεια του πληβείου, για μια δικαιότερη παιδεία.
Περιδιαβαίνω τις αλλεπάλληλες αίθουσες της ιστορίας. Πόνος και θλίψη για το αίμα που χύθηκε. Για τις ταλαιπωρίες που σημάδεψαν γενιές ολάκερες. Για τα τρισάθλια καμώματα, εθνοσωτήρων βασανιστών, που ντρεπόμαστε να θυμόμαστε και οργιζόμαστε όταν τα διαβάζουμε.
Περασμένα ναι. Χωρίς να πρέπει να ξεχαστούν.
Η αριστερά ως κόμμα και ως ιδεολογική τάση, έγραψε την ιστορία της. Μπήκε μέσα στο κοινοβούλιο και κέρδισε το χειροκρότημα. Εντυπωσίασε, συγκίνησε, αναγνωρίστηκε το έργο της (ακόμα κι από τους αντιπάλους της), αλλά έχασε στους ψήφους.
Δεν μπόρεσε να μπει δυναμικά στο παιγνίδι της εξουσίας. Έτσι παρέμεινε με τις δόξες των αγωνιστών. Ο αγώνας της δεν δικαιώθηκε. Παρέμεινε γκρινιάρα στην γωνία. Παραπονείται ότι τις πήραν τα καλύτερα στολίδια (τα συνθήματά της). Τις κλέψαν τις ιδέες της και τις μετάλλαξαν, σε «πανελλήνιο σοσιαλισμό».
Τα χρόνια πέρασαν. Η αριστερά γεροντοκόρεψε κι από το «ράφι» που ξέμεινε, βγάζει το άχτι της και μειδιά για τα χάλια του δικομματισμού. Παίρνει την εκδίκησή της. Ούτε λέξη για στεφάνι και «βέρα στο δεξί», με τα πρωτοπαλίκαρα του σοσιαλισμού, που αποπλάνησαν τον ευκολόπιστο λαό. Που διακόρευσαν τα οράματά του. Που έχουν αμνησία για τα τρισάθλια καμώματά τους.

Baby Boom  κι εξουσία

Η Ελλάδα έκλεισε τον πολιτικό της κύκλο; Δηλαδή όλο αυτό το  πολιτικό σκηνικό που ζήσαμε μετά τον πόλεμο;  Με τη Δεξιά, το Κέντρο (τους μεταλλαγμένους σοσιαλιστές) και την Αριστερά; 
Στις γειτονιές του κόσμου η μεταπολεμική γενιά έγραψε την αμφισβήτησή της, με οικολογικά συνθήματα. Εδώ αργήσαμε να συνέλθουμε, από το τσουνάμι του εμφυλίου και της χούντας.
«Η γενιά του Πολυτεχνείου» μεγάλωσε. Ασπρίσανε τα μαλλιά της. Χόρτασε από εξουσία και δάφνες. Αρκετοί εξαργύρωσαν με το παραπάνω το πλεονέκτημα του «μορφωμένου αγωνιστή».  Απόχτησαν κοιλίτσα, λουξ εξοχικά και ζωή γκλαμουράτη.
Η Ελλάδα άλλαξε όψη. Έβαψε το μαλλί της ξανθό. Απόκτησε καταναλωτικά αγαθά κι απώλεσε την φυσική της ομορφιά.
Γέμισε παραθαλάσσια οικόπεδα, μεζονέτες, σκάφη αναψυχής, οι κομπίνες έγιναν μοδάτες. Χάθηκε το αυθεντικό πανάρχαιο τοπίο, αλλοτριώθηκε η κοινωνική ζωή και γίναμε μια κοινωνία εγωιστών. «Το περιχαρακωμένο δικό μου», το ιδιωτικό συμφέρον», είναι πλέον η κύρια ιδεολογία. Ο οικολόγος (ο άνθρωπος της συνεισφοράς), θεωρείται εν ολίγοις UFO.
Μ' αυτά τα στερεότυπα  μεγαλώνουν οι νεότερες γενιές.
Όμως καταλύτης του παλιού, είναι η φυσική φθορά. Οι μικροαστοί  εξουσιαστές περνούν στο περιθώριο.
Αναγκαστικά παροπλίζονται από τις νεότερες γενιές, που θέλουν, που επιζητούν να φτιάξουν τη δική τους ιδεολογία. Να βρουν τους δικούς τους ήρωες κι εμψυχωτές. Να δημιουργήσουν ένα άλλο πρότυπο ζωής, εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, που έφαγε τα ψωμιά του.
Γι' αυτό και οι νέα τάση των ψηφοφόρων, που δεν δέχονται τον μονοκομματισμό της κυβέρνησης, το δικομματισμό του πολιτικού συστήματος, τον τρικομματισμό των ιδεολογικών τάσεων, στρέφονται στο νέο που έρχεται.

Το παιδί που γεννήθηκε μας βγήκε Οικολόγος.
 
Ίσα ίσα που μπουσουλά. Θέμα χρόνου είναι, για να το δούμε και στον τόπο μας να στέκεται και στα πόδια του.
Κάθονται λοιπόν οι «μοίρες» από πάνω του και βγάζουν συμπεράσματα, για το πώς θα προκόψει στη ζωή του.
Ο πολιτικός αναλυτής Χριστόφορος Βερναρδάκης (που αναλύει τις δημοσκοπήσεις της VPRC), σημειώνοντας την εκλογική αύξηση των ποσοστών των Οικολόγων, αναφέρει: «Μεσοαστικά εξασφαλισμένα  κοινωνικά στρώματα, αγωνιούν για το περιβάλλον και πυροδοτούν την οικολογική έκρηξη. Όλοι αυτοί (οι βολεμένοι), δεν αποτελούν ευθέως ανταγωνιστικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ μόρφωμα». Δηλαδή με καλύτερα λόγια, οι οικολόγοι, χωρίς την ιδεολογική ευστάθεια της αριστεράς, αργά η γρήγορα θα βουλιάξουν.
Το γεγονός είναι ένα: Μην κρίνετε απ' αυτό που βλέπετε. Πίσω από δυο τρία πρόσωπα που φτιάχνουν τη σημερινή εικόνα των Οικολόγων Πράσινων, βρίσκεται μια νέα γενιά, που θέλει να μπει δυναμικά στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Που βλέπει την οικολογία, ως πολιτική ολοκληρωμένη πρόταση εξουσίας, ολιστική σκέψη, ως μια αρμονική συμβίωση όλων εκείνων των οραμάτων, που συνοψίζουν την «κοινωνική ποιότητα ζωής». Την αγαστή σχέση ατόμου και φυσικού περιβάλλοντος. Στην οικολογία δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, οικονομικής ανάπτυξης και οικολογικής ισορροπίας. Το περιβάλλον δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της ζωής μας. Η οικολογία δεν είναι ιδεολογική τάση περιθωριακών χίπηδων ή κάποιων ξεμωραμένων κουζουλών. Η οικολογία βγαίνει από τον διακαή πόθο να ζήσουμε ένα καλύτερο σήμερα και να οργανώσουμε ένα ποιοτικότερο αύριο. Αυτός είναι ο στόχος μας. Κι αυτό το μήνυμα παραμελεί η  Αριστερά (κολλημένη σε  κρατικίστικα πρότυπα του παρελθόντος). Αυτήν την οικολογική μας αγωνία, νοθεύουν και παραμορφώνουν τ' άλλα κόμματα, που δήθεν κόπτονται για το περιβάλλον κι αλληθωρίζουν στην όποια μας εμφάνιση.
Που θα πάει λοιπόν. Το οικολογικό μωρό μεγαλώνει και με το καλό θα βγάλει και «πολιτικά δόντια».

                                                         ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΕΛΗΣ