Παρακολουθώντας οι Έλληνες τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, είναι σίγουρο ότι διακατέχονται από συναισθήματα πικρίας και μελαγχολίας. Πριν από τέσσερα χρόνια την ίδια εποχή η πατρίδα μας ήταν στο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Ήταν η θεωρητικά μικρή Ελλάδα που «τόλμησε» να διεκδικήσει και να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Η μικρότερη σε πληθυσμό χώρα που ανέλαβε ποτέ την ευθύνη της οργάνωσης αυτού του κορυφαίου παγκόσμιου αθλητικού γεγονότος.
Ήταν η Ελλάδα των υψηλών στόχων, της δημιουργίας, της ανάπτυξης και των πρωτόγνωρων σε σπουδαιότητα έργων υποδομής. Ήταν η Ελλάδα της αισιοδοξίας και της περηφάνιας, της φιλοξενίας και του εθελοντισμού, της ασφάλειας και της ελευθερίας, του πολιτισμού και της οικολογίας.
Ήταν η Ελλάδα η ανερχόμενη αθλητική δύναμη στα ατομικά και συλλογικά αθλήματα στο Ευρωπαϊκό και στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα. Ήταν η Ελλάδα πρωταγωνιστής. Η χώρα που μας έκανε να νιώθουμε περήφανοι και να ελπίζουμε για το μέλλον.
Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, η Ελλάδα βουλιάζει στα λασπόνερα της πολιτικής τη Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Η οικονομία μας βουλιάζει στα τεράστια ελλείμματα, στον καλπάζοντα πληθωρισμό, στην πρωτοφανή ύφεση, στην πρωτόγνωρη ακρίβεια. Ο Δημόσιος βίος βουλιάζει στο βάλτο της αδιαφάνειας και των σκανδάλων, της απαξίωσης των θεσμών, την χειραγώγηση της Δικαιοσύνης και του αυταρχισμού. Οι Έλληνες βουλιάζουμε στην απαισιοδοξία και η πατρίδα μας καράβι ακυβέρνητο, πλέει χωρίς πυξίδα και χωρίς προορισμό. Ούτε όραμα υπάρχει, ούτε ελπίδα. Είναι η Ελλάδα κομπάρσος.
Παρακολουθώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και θαυμάζοντας τις σύγχρονες αθλητικές υποδομές μελαγχολούμε γιατί στη σκέψη μας έρχονται τα εγκαταλελειμμένα ολυμπιακά έργα της πατρίδας μας, χωρίς σχέδιο αξιοποίησης, τα περισσότερα χορταριάζουν, απαξιώνονται και καταρρέουν.
Όλες οι χώρες που διοργάνωσαν Ολυμπιακούς Αγώνες αξιοποίησαν την «προίκα» αυτών των αγώνων για την βελτίωση της θέσης τους στην παγκόσμια τουριστική αγορά. Θλιβερή εξαίρεση η Ελλάδα, που κατασπατάλησε χωρίς όφελος για τον τουρισμό το μεταολυμπιακό της απόθεμα.
Η Ελλάδα που αμαυρώνει την μεταολυμπιακή της φήμη με τα γεγονότα της Μυκόνου, των Μαλλίων, του Λαγανά και της Καρδάμενας.
Η Ελλάδα της ακρίβειας, των υψηλών ναύλων, των προβληματικών συγκοινωνιών, των τραγικών ελλείψεων του συστήματος υγείας, χάνει την ελκυστικότητα της ως παγκόσμιος τουριστικός προορισμός.
Το σήμα κινδύνου έχει «ανάψει» για τον ελληνικό τουρισμό. Ο ισχυρός βραχίονας της ελληνικής οικονομίας εμφανίζει σημάδια κόπωσης και εξασθένισης. Γίνεται πια φανερό σε όλους ότι η ίδρυση του Υπουργείου Τουρισμού από την Νέα Δημοκρατία ήταν απλώς πράξη επικοινωνιακού χαρακτήρα, αδύναμη να καλύψει το έλλειμμα τουριστικής πολιτικής της Κυβέρνησης Καραμανλή.
Οι ψευδώνυμες μεταρρυθμίσεις της Κυβέρνησης Καραμανλή και η παντελής έλλειψη σχεδιασμού και στόχων, επιδεινώνουν την συνολική κατάσταση της οικονομίας και επομένως την τουριστική οικονομία.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να εφαρμοσθούν στοχευόμενες πολιτικές για την βελτίωση και αναβάθμιση του τουριστικού μας προϊόντος, πολιτικές που θα αφορούν στις μεταφορές, στις τουριστικές υποδομές, στην προώθηση των εναλλακτικών μορφών τουρισμού, στην βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών με αντιστοίχιση τιμών και ποιότητας, στον τομέα της ασφάλειας και των υπηρεσιών υγείας.
Πολιτικές που η Κυβέρνηση Καραμανλή ούτε θέλει, ούτε μπορεί να εφαρμόσει.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΗΓΑΣ
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ