Με ιδιαίτερη λαμπρότητα θα εορταστεί και τούτες τις μέρες η ναυτική μας εβδομάδα. Θα γίνουν ομιλίες επισήμων. Θα λάβουν χώρα ναυτικοί αγώνες όπου οι νικητές θα πάρουν βαρύτιμα έπαθλα. Δεν θα παραλείψουν οι προσκεκλημένοι να υπογραμμίσουν τις προσπάθειες που γίνονται καθημερινά για τη βελτίωση της ναυτιλίας μας  και φυσικά να τονίσουν τη σημασία που έχει για μας η ναυτική εβδομάδα. H προβολή των επιτευγμάτων θα πρέπει να είναι σφαιρική και μιλάμε για την ένδοξη ιστορία του εμπορικού μας στόλου. Για το θαύμα της ναυτιλίας μας. Για το δαιμόνιο της φυλής μας.
            Τέλος οι εορταστικές εκδηλώσεις θα τερματιστούν με την αφή βεγγαλικών και πυροτεχνημάτων που θα καλύψουν το λιμανιάτικο ουρανό. Και έτσι θα πρέπει να γίνεται πάντοτε. Γιατί ακόμα και ο ναυτικός κόσμος έχει ανάγκη από άρτο και θεάματα. Και όσον για τα θεάματα έχουμε άφθονα αυτή την εβδομάδα. Για τον άρτο τι γίνεται;
            Και όμως! Πίσω από τις παράτες και φιέστες, τις σεμνές τελετές και τις ομιλίες, ο ναυτικός κόσμος ζει τη δικιά του ναυτική εβδομάδα. Ζει τη δική του απόγνωση, τα δικά του πάθη, τους δικούς του ψυχικούς κραδασμούς αγωνίας σε κάθε γεωγραφική συντεταγμένη. Ζει την καθημερινή ταπείνωση της Ακτής Μιαούλη. Προπηλακίζεται και προχωρεί. Εξευτελίζεται και ανεβαίνει. Δεν προγραμματίζει τους στόχους του γιατί ο ίδιος είναι στόχος. Τα δικά του τραγούδια είναι τα αγκομαχητά μέσα στις μηχανές και τις σεντίνες. Τα δικά του εκθέματα είναι τα τρύπια πανωφόρια που ντύνουν το κορμί στις πλώρες τις παγωμένες πολικές νύκτες. Τα δικά του βεγγαλικά είναι τα σήματα κινδύνου όταν βυθίζεται. Τα δικά του αθλήματα είναι το τρικυμισμένο πιάτο φαγητού που κρατάει στο χέρι όταν τρώει. Τα δικά του οράματα ο μαύρος καπνός που βγαίνει μέσα από τις τσιμινιέρες. Τα δικά του τέλος τραγούδια είναι τα σκόρπια εκείνα μοναχικά αιμοσφαιρίδια που πασχίζουν για την αποκατάσταση της γενιάς του.
            Για μας όλους λοιπόν η βδομάδα αυτή είναι βδομάδα διαμαρτυρίας. Πώς λοιπόν θα δώσετε εκκίνηση κύριε υπουργέ για τις εορταστικές εκδηλώσεις και πώς θα μας εμπνεύσετε όταν εσείς ως υπουργός ποτέ δεν κατεβήκατε στις πιάτσες και τα καλντερίμια να δείτε την καθημερινή αθλιότητα. Και όμως δεν είναι αργά ακόμα για σας. Παραμερίστε τον κόσμο πίσω από τις γελαστές μάσκες που σας περιβάλλουν και πλησιάστε τον ναυτικό κόσμο που είναι το φυσικό σας βάθρο. Ρίχτε τη γροθιά σας πάνω στο γραφείο και όσο για το ακριβό κρύσταλλο, κομμάτια ας γίνει. Σκύψτε πάνω από το χάρτη. Διορθώστε τη ρότα σας. Υπάρχει και για σας λιμάνι. Μην αμφιβάλλετε. Οι καιροί που έρχονται έχουν τη δική τους δυναμική και νομοτέλεια.

Σημ. Αυτό το άρθρο το έχει γράψει ο Βατσιμάνης, εφημερίδα των συριανών ναυτεργατών.