Το ΥΠΕΠΘ έστειλε, σε όσα νηπιαγωγεία συμμετείχαν στο πρόγραμμα «καινοτόμων παρεμβάσεων», με θέμα τη μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο, έγγραφο, σύμφωνα με το οποίο την τελική αξιολόγηση του προγράμματος θα πραγματοποιήσει η ιδιωτική εταιρεία «Δημοσκοπήσεις-Πολιτικές και Κοινωνικές Έρευνες -Ανώνυμη Εμπορική και Εκδοτική Εταιρεία- VPRC». Πιο συγκεκριμένα, η VPRC πρόκειται να πραγματοποιήσει μια σειρά εμπειρικών ερευνών, απώτερος σκοπός των οποίων είναι η εκπόνηση Μελετών και Εκθέσεων Αξιολόγησης για το ΥΠΕΠΘ, με βασικούς άξονες τη λειτουργία του προγράμματος και τη μεθοδολογία που ταιριάζει στο περιεχόμενο και τους στόχους του προγράμματος.

Από τα παραπάνω γίνεται ξεκάθαρο ότι το Υπουργείο, όχι μόνο προωθεί την αξιολόγηση συγκεκριμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων στη βάση τυποποιημένων αξιολογικών κριτηρίων, αλλά επιπρόσθετα μετατοπίζει και την ίδια την αξιολογική διαδικασία σε μια ιδιωτική εταιρεία. Είναι η VPRC, λοιπόν, αυτή που θα κρίνει ποια μεθοδολογία και παιδαγωγική λογική θα πρέπει να διέπει το συγκεκριμένο πρόγραμμα και όχι οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι/ ες που συμμετείχαν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Με αυτό τον τρόπο εκχωρούνται παιδαγωγικές λειτουργίες της προσχολικής εκπαίδευσης σε μια ιδιωτική εταιρεία δημοσκοπήσεων, χωρίς να διευκρινίζεται καν στη βάση ποιας αρμοδιότητας και ποιών επιστημονικών γνώσεων, μπορεί η συγκεκριμένη εταιρεία να κρίνει και να αξιολογήσει ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Παρακάμπτοντας  το παιδαγωγικό έργο των νηπιαγωγών, το υπουργείο δείχνει να εμπιστεύεται περισσότερο τους τεχνοκράτες και τους γιάπηδες της VPRC, άσχετα εάν οι τελευταίοι δεν έχουν καμιά σχέση με την εκπαίδευση και με παιδιά ηλικίας 5 και 6 ετών. 

Η πρόκληση είναι ακόμα πιο μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς πως η συγκεκριμένη ενέργεια του Υπουργείου πραγματοποιείται, την ίδια στιγμή, που επιδιώκεται η αύξηση του ωραρίου των νηπιαγωγών, που τα προνήπια αποκλείονται από την προσχολική εκπαίδευση και οι γονείς τους θα πρέπει να αναζητήσουν κάποιο ιδιωτικό ή δημοτικό παιδικό σταθμό, ενώ η δημόσια προσχολική εκπαίδευση παρέχεται σε ακατάλληλους χώρους και κάτω από απαράδεκτες παιδαγωγικές συνθήκες (υπεράριθμα τμήματα- ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό). Πόροι χρήσιμοι για το δημόσιο νηπιαγωγείο καταλήγουν σε μια ιδιωτική εταιρεία, η οποία μπορεί να αντιμετωπίζει, πλέον, το σχολείο ως ένα ευνοϊκό πεδίο κερδοφορίας. Θα πρέπει συνεπώς να απαντήσει συγκεκριμένα το Υπουργείο πώς γίνεται να εξασφαλίζονται κονδύλια για μια ιδιωτική εταιρεία που δεν έχει καμιά σχέση με την εκπαίδευση και την ίδια στιγμή να μη μπορεί να εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους για την αναβάθμιση του δημόσιου νηπιαγωγείου.

Εξαιρετικά επικίνδυνη και αντι-παιδαγωγική είναι ωστόσο και η μορφή παρέμβασης της VPRC που επιλέγεται από το Υπουργείο. Στα πλαίσια της έρευνας περιλαμβάνεται η διακίνηση ερωτηματολογίου στα παιδιά των δύο πρώτων τάξεων του δημοτικού, η «ημιδομημένη» συνέντευξη από τα νήπια(!!!) που συμμετείχαν στο πρόγραμμα και αντίστοιχα συνεντεύξεις με τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές του δημοτικού συνεργασίας. Καλούνται, δηλαδή, οι εκπαιδευτικοί να παραδώσουν τα παιδιά τους σε μια ιδιωτική εταιρεία, χωρίς καν να γνωρίζουν το πραγματικό περιεχόμενο και τη σκοποθεσία της όλης έρευνας. Στη βάση ποιών γνώσεων αλήθεια η εταιρεία θα καταρτίσει το ερωτηματολόγιο της και στη βάση ποιας αρμοδιότητας και δημόσιας ευθύνης θα έρθει σε επαφή με παιδιά τόσο μικρών ηλικιών; Οι νηπιαγωγοί, κατά συνέπεια, με απόφαση του Υπουργείου αυτοκαταργούνται ως παιδαγωγοί και δημόσιοι λειτουργοί και επιδιώκεται να γίνουν συνυπεύθυνοι σε μια διαδικασία που  μπορεί να είναι επιζήμια για τα ίδια τους τα παιδιά.

H συγκεκριμένη ενέργεια του Υπουργείου, ούτε τυχαία είναι,  ούτε μεμονωμένη. Σχετίζεται με τις προσπάθειες επιβολής της αξιολόγησης, με το δίκτυο σχολικής καινοτομίας, με την αποκέντρωση της προσχολικής εκπαίδευσης στους ιδιώτες και τους δήμους και με τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων με ή χωρίς αναθεώρηση του άρθρου 16. Η μετατόπιση ουσιαστικών εκπαιδευτικών αρμοδιοτήτων από το δημόσιο σχολείο και τους εκπαιδευτικούς του σε επιχειρηματικά υποκείμενα αποτελεί τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής. Το φτηνό σχολείο των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, το σχολείο των μάνατζερ και των δημοσκόπων, το σχολείο  
με τους εκπαιδευτικούς του παιδαγωγικά φιμωμένους να υποτάσσονται στις υποδείξεις του κάθε τεχνοκράτη και χαρτογιακά του Υπουργείου και των ιδιωτικών εταιρειών, είναι τελικά το πραγματικό «μεταρρυθμιστικό όραμα» της κυβέρνησης Καραμανλή.