Εν μέσω μόνον της αρχής των μεγάλων αποκαλύψεων του πολύπλαγκτου σκανδάλου άμεσου ή έμμεσου (νομότυπου) χρηματισμού μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου της χώρας από την Siemens, αποκαλύψεις που αυτή την φορά γίνονται με συγκεκριμένα στοιχεία, που οι ίδιοι οι λήπτες των "ωφελειών" του γερμανικού κολοσσού δεν αρνούνται, πολλοί δημοσιογράφοι και μπλόγκερς έχουν εστιάσει την προσοχή στο "μαύρο πολιτικό χρήμα".

Διαφωνώ απόλυτα ότι το θέμα της μίζας στους πολιτικούς είναι θέμα μικρότερης ή μεγαλύτερης διαφάνειας της ασφυκτικής ανάγκης για χρηματοδότηση των κομμάτων. Είναι καταφανώς μια διαδικασία φεουδαλοποίησης της κοινωνίας, με την κάρπωση δημόσιου πλούτου από ΠΡΟΣΩΠΑ-μέλη του πολιτικού προσωπικού που πλούτισαν ή πλουτίζουν ατομικώς, με βίλες, πισίνες, μαρμάρινα περιστύλια, εξοχικά σαλέ, ελικόπτερα, κότερα, ασύλληπτων μεγεθών τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία, προσωπικές offshore εταιρείες, πάθη τζόγου και χρηματιστηριακών παιγνίων -με πολύ μεγάλα νούμερα στην μπάνκα, ας πούμε 200.000 Ευρώ ημερησίως- και άλλα, όπως για παράδειγμα η αγορά θηριωδών εκτάσεων γης σε περιοχές που έμελλε να μπουν στο σχέδιο.

Όλες αυτές τις πράξεις τις τα έκαναν υπουργοί και μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, το ξέρει πια και η κουτσή Μαρία,τα ίδια, ίσως και χειότερα πιθανώς πράττουν και οι αντίστοιχοι της ΝΔ (οι αποκαλύψεις για την εμπλοκή της ΝΔ ακόμη δεν έχουν προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό). Οπότε, ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ για μαύρο πολιτικό χρήμα, αλλά, εφ' όσον αποδεικνύεται η δωροληψία, για καθαρούς ΚΛΕΦΤΕΣ. Που υπεξαιρούν τον ΚΟΙΝΟ ΠΛΟΥΤΟ, καθώς, αν οι εταιρείες δεν ήταν αναγκασμενες να δίνουν μίζες, το πωλούμενο κάθε φορά προϊόν θα ήταν πολύ φθηνότερο και έτσι θα εξοικονομούνταν τεράστιοι πόροι για τη συλλογική ευημερία, όπως για το ασφαλιστικό και για το κοινωνικό κράτος.

Δυστυχώς, το πολιτικό μας σύστημα, αντί να είναι άτεγκτο απέναντι στην κλοπή του δημόσιου πλούτου, τη ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ, με βάναυσα αντισυνταγματικές ρυθμίσεις, όπως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, που πρακτικά αμνηστεύει τους εγκληματίες υπουργούς και βουλευτές μετά από δύο κυβερνητικές θητείες. Αυτές είναι οι τελευταίες απέλπιδες προσπάθειες διάσωσης του εξαθλιωμένου πλέον ηθικά μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος.

Τα της χρηματοδότησης κομμάτων και προσώπων αποτελούν ένα άλλο, ξεχωριστό κεφάλαιο του δημόσιου προβληματισμού για τα πολιτικά δρώμενα. Και επ' αυτού υπάρχουν πολλές προτάσεις, όχι απαγορευτικές, αλλά θεσμικές, όπως πχ το σπάσιμο των εκλογικών περιφερειών σε 150 μικρές μονοεδρικές και 150 με λίστα επικρατείας και άλλα πολλά.

Η συζήτηση για το πολιτικό χρήμα επομένως ΔΕΝ είναι του παρόντος. Είναι μια συζήτηση που χρειάζεται χρόνο και οργανωμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων. Αλλά κάθε συζήτηση για το πολιτικό χρήμα προσκρούει σε μια μεγάλη δυσκολία: στην πρακτική αδυναμία των πολιτών να ελέγξουν πώς χρησιμοποιείται το πολιτικό χρήμα. Υπάρχουν πολλοί θεατρικοί νόμοι, όπως το πόθεν έσχες, που είναι ακυρωμένοι στην πράξη, μιας και υπάρχουν πολλά εργαλεία κρυφής συγκομιδής πόρων για όποιον ενδιαφέρεται. Προσωπικά, επιμένω ότι το παρόν εκλογικό και πολιτικό σύστημα μπορεί να αλλάξει και να μην είναι τόσο δαπανοβόρο όσο σήμερα. Πώς; Εάν κάθε βουλευτής εκλέγεται για μία και μόνη θητεία κοκ [βλ. αναλυτικά τις προτάσεις μου για μια ριζοσπαστική αναγέννηση της δημοκρατίας μας στο: http://sakiotis.blogspot.com/2008/02/blog-post_14.html].

Για το "πιθανώς" των εμπλεκόμενων στελεχών της ΝΔ η θέση μου είναι απλή: μέχρι σήμερα δεν έχουμε κάποια παραδοχή κλεπταποδοχής, ανάλογη εκείνης του Τσουκάτου, που παραδέχθηκε ότι συναλλάχθηκε με ιδιώτη ερήμην της εφορίας και της βουλής -ασχέτως του τι ισχυρίζεται ότι έκανε στη συνέχεια τα χρήματα, ότι δήθεν πήγαν στο ταμείο του κόμματος-, η οποία είναι αρμόδια για τον έλεγχο των κομματικών χρηματοδοτήσεων, ούτε άσκηση δίωξης ούτε καταδίκη κάποιου από τη ΝΔ. Ακόμη και η περίπτωση Κυριάκου Μητσοτάκη, αποτελεί υπόθεση δημόσιας απαξίωσης, ωστόσο, καλύπτεται από ένα νομότυπο πλαίσιο. Προσωπικώς, εικάζω πολλά, βασισμένος όχι σε πληροφορίες, αλλά σε συνδυασμένες σκέψεις και έντονες δημοσιογραφικές φήμες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα. Αυτά όλα δεν έχουν όμως καμμία αξία ως προϊόντα δημόσιας χρήσης. Ας μην ξεχνάμε, ότι είμαστε πολίτες, όχι δικαστές.
Το πραγματικό πρόβλημα που ανακύπτει με την ιστορία της Siemens, τις φρεγάτες και άλλα ων ουκ έστι τέλος, είναι η αντιποίηση του επαγγέλματος του κλέφτη που γίνεται από μεγάλο αριθμό πολιτικών.


Επί της ουσίας πάντως, αυτή την φορά, όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι το (ή τα;) ενδιαφερόμενο κέντρο ισχύος είναι αποφασισμένο να προχωρήσει στην ολική καταγγελία του πολιτικού κόσμου και να το χτυπήσει μέχρι κατάρρευσης. Γι αυτό, ας μην εκπλαγούμε εάν η υπόθεση της Siemens επεκταθεί προς κάθε σημείο του ορίζοντα, και ακροαριστερά και ακροδεξιά αλλά και προς το ανώτερο πολιτικό προσωπικό.

Ένα άλλο "παράπλευρο" θέμα έθεσε ο κ. Μανδραβέλης σε άρθρο του στην Καθημερινή, επισημαίνοντας ότι όσοι ηθικολογούν είναι οι περισσότερο ύποπτοι να διάγουν φαύλο δημόσιο βίο. Είναι προφανής η προσπάθεια του δημοσιογράφου να κατασκευάσει μια σαμπρέλα διάσωσης του βυθιζόμενου συστήματος, με υλικά τον κυνισμό και την ιδιοτέλεια. Αν και έχει μισό δίκιο όταν αναφέρεται σε εκείνους που ηθικολογούν ως επικίνδυνους να τα τσεπώσουν χειρότερα, καθώς η διαπίστωση αυτή αποτελεί έναν από τους καθιερωμένους κανόνες της κοινωνικής υποκρισίας -η παγκόσμια λογοτεχνία και όχι μόνο βρίθει από εξιστορήσεις δήθεν άφθαρτων καταγγελόντων, ας πούμε, τις πόρνες και την πορνεία που για κάποιο λόγο έφθανε η ώρα να διαπομπευθούν δημοσίως, και την ίδια ώρα, κρυφίως οι ίδιοι αποτελούσαν την καλύτερη πελατεία των πορνείων- ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ επ ουδενί ότι δεν υπάρχουν ηθικοί άνθρωποι, τουλάχιστον ως προς τη χρηστή και νόμιμη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Κύριοι Μανδραβέληδες, μάθετε πως υπάρχουν ακόμη σήμερα, πολλοί πολίτες που δεν έχουν ως κίνητρο τον πλουτισμό ή την "απόλαυση" της εξουσίας. Αλλά επιθυμούν μια δικαιότερη κατάσταση κατανομής του πλούτου, προστασία της ανθρώπινης ασφάλειας και ζωής, διαφύλαξη του δημόσιου συμφέροντος, διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς, προστασία των περιβαλλοντικών αγαθών και της αειφορίας των πόρων, βελτίωση της παιδείας, άνοδο της πνευματικής κατάστασης του λαού κλπ. Αυτοί όλοι, κατά κανόνα δεν εμπλέκονται στην πολιτική ή εμπλέκονται οριακά μόνο, μέσα από συλλογικότητες τοπικής δράσης. Αυτό δεν θα συμβαίνει όμως πάντα.

Όταν η χώρα καταρρέει, ΟΛΟΙ οι πολίτες έχουν ευθύνη να την διαφυλάξουν, και ως εκ τούτου, αισιοδοξώ ότι τέτοια ζητούμενα πρόσωπα, όχι μόνο έχουν δικαίωμα να ζητούν να ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ οι κλέφτες και να φυλακισθούν, αλλά και τη δυνατότητα αυτοί οι ηθικοί -και όχι ηθικολόγοι- πολίτες να μπουν στον πολιτικό στίβο.

Χωρίς αυτούς άλλωστε δεν πρόκειται να υπάρξει ουσιαστική μεταπολίτευση.

Γ. ΣΑΚΙΩΤΗΣ