Ιησού ή Βαραβά;
Το δίλημμα του όχλου είναι πάντα το ίδιο, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Όποιος έχει τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις σώζεται.
Όποιος έχει τα τρικ να κρύψει τις αδυναμίες, κερδίζει τις εντυπώσεις. Είναι ο επιτυχημένος.
Με δυο λόγια τα ίδια γίνονταν και τότε, τα ίδια κι απαράλλακτα επαναλαμβάνονται και σήμερα.
Με ποιόν είσαι λοιπόν; Με το Σουφλιά ή τον Δήμα;
Με το παλιομοδίτικο ΥΠΕΧΩΔΕ ή το πολλά υποσχόμενο Υπουργείο Περιβάλλοντος;
Με τον αρτηριοσκληρωτικό Σαρακατσάνο ή τον ευρωπαίο Δήμα;
Το οικολογικό κίνημα της χώρας μας, οι περιβαλλοντολόγοι, οι αγανακτισμένοι πολίτες, τα ΜΜΕ, όλοι μαζί, σηκώνουν τις πέτρες για να λιθοβολήσουν όχι τον ενάρετο Στέφανο (εκείνο τον πρωτοχριστιανό, που πλήρωσε τα μύρια όσα, για την υπεράσπιση της θρησκείας του Ιησού), αλλά τον κακομούτσουνο Σουφλιά. Το δικό μας Βαραβά. Το «ληστή του περιβάλλοντος»!  Που κάνει πως δεν καταλαβαίνει και προσποιείται τον κουφό! Που βρίζει κι αγανακτεί, για όσα του καταμαρτυρούν.
Ο όχλος εν τέλει αποφάνθηκε: Αφού δεν έχει καλές δημόσιες σχέσεις, αφού δεν ξέρει να πλασάρεται ο υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ, είναι άσχετος κι επικίνδυνος. Πρέπει να φύγει από την μέση. Για να δει επιτέλους μια πράσινη μέρα η «κακομοίρα» η Ελλάδα. Αρκετά κράτησε η οικολογική της σκλαβιά!
Δώστου λοιπόν συνεντεύξεις από δω οι νεωτεριστές οικολόγοι. Δώστου καταγγελίες από 'κει, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Πάρε για να 'χεις «προτάσεις επί χάρτου», που παρουσιάζονται (από τους τεχνοκράτες), για το πολλά υποσχόμενο νέο, δυναμικό, πρωτοποριακό και πάνω απ' όλα αδέκαστο μελλοντικό Υπουργείο Περιβάλλοντος. Αυτό που θ' αλλάξει τον πολιτικό ρου της χώρας. Που θα μας φέρει κοντά στους αναπτυγμένους. (*1)
Ο Σουφλιάς, έχει στυλώσει τα πόδια και δεν κάνει πίσω. Εγώ είμαι η Ν.Δ. λέει με νόημα και υπενθυμίζει, ότι από το χέρι και τη σκέψη του, πέρασε το πολιτικό πρόγραμμα της παράταξής του. Άρα η επιλογή του Καραμανλή, να δέχεται τις τσιριμόνιες του Σαρακατσάνου παλαιοπολιτικού, δεν είναι τυχαία κι αλόγιστη. Κάτι ξέρει ο κυρ-Κώστας, ο «δίγλωσσος» αφέντης και τον αφήνει στη θέση του. (*2)
Από κάτω οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας βοούν.
«Σταύρωσε, σταύρωσε αυτόν». 
Κι όσο λένε «σταύρωσε», το μυαλό τους γυρίζει νοσταλγικά στον καλό κυρ-Σταύρο, που ζει μακριά εκεί στις Βρυξέλλες. Που είναι το υπόδειγμα για το νέο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Αυτόν το χαμογελαστό άρχοντα, που μας έρχεται πάντα μ' ένα παράπονο στην πατρίδα. Τη βλέπει να μην προκόβει περιβαλλοντικά και σχίζεται η καρδιά του. Που κάνει τα πάντα να μας βοηθήσει, αλλά εμείς οι γκάγκαροι που να καταλάβουμε. Εντελώς χωριάτες. Δεν χαμπαριάζουμε. Κουτοπόνηροι είμαστε και κρύβουμε τα νούμερα. Για να μην καταλάβουν οι άλλοι το χάλι μας. Μέχρι κι από το πρωτόκολλο του Κιότο μας διώξανε. Ω συμφορά! Πήραμε αποβολή από το αξιοπρεπές European College, που πάνε μόνο τα πλουσιόπαιδα. (*3)
Μας πέταξαν από το Eco-University του «χύμα» ΟΗΕ. (*4) Τώρα σε ποιο παραπεταμένο «κωλοΐδρυμα» του τρίτου κόσμου θα μας αποδεχθούν με διαγωγή:«κοσμία»;
Μέχρι και η Ουγκάντα μας καταγγέλλει. (*5)

Όλοι οι εκσυγχρονιστές του δημόσιου βίου, είναι με τον Δήμα. Το νεωτεριστικό πνεύμα. Οι φανατικοί «γκαγκά» νεοδημοκράτες, τάσσονται με το Σουφλιά (και τον Ψωμιάδη). Είναι το ντέρμπι της πολιτικής των ημερών μας.
Ο νομάρχης πλασάρει πατριδοκαπηλία για να κρύψει τις μπομπές του και ο ΥΠΕΧΩΔήτης, γράφει διαφημίσεις, για να κρύψει την περιβαλλοντική ένδειά του.
«Ο Σουφλιάς έκτισε παράνομα». «Η δικαιοσύνη να επέμβει»! «Υπουργός κόλαφος»!
Στο ίδιο έργο θεατές. Η παράσταση επί σκηνής. Πριν από 10 χρόνια το παράνομο τότε ήταν το «σπιτάκι» της κυρίας Μπέτης- Παπαζώη, εκεί στη Σαντορίνη.
Του Τσοχατζόπουλου στο ρέμα Χαλανδρίου. Οι «οικοκομπίνες» του κυρίου Κουλουμπή.
Άσε δε για τη δικαιοσύνη. Για να επέμβει, πρέπει να πάρει σβάρνα και το «σπιτάκι κόλαφος» του κυρίου Σανιδά στο Πόρτο Γερμενό. Τα σπιτάκια του υιού Κεδίκογλου στη Σύρο. Τις μεζονέτες των δικαστικών στο Σχοινιά. Γιατί κάθε επώνυμος  κι ανώνυμος αρπαχτιάρης  σ' αυτή την πατρίδα, έχει και τον καημό του.
Το δεδομένο είναι ότι όποιος πάρει την καρέκλα του υπουργού και ειδικότερα του ΥΠΕΧΩΔΕ, κάνει και τις τζυριτζάντζουλές του. Όπως καλή ώρα και η Βάσω Παπανδρέου. (*6)
Μια φορά σ' αυτήν τη χώρα, υπήρχε η μικρή πιθανότητα να βρούμε χαΐρι με τα θέματα του περιβάλλοντος. Όταν πριν από 18 χρόνια, έγινε η οικουμενική κυβέρνηση του Ζολώτα. Ο Συνασπισμός που πασχίζει για το Περιβάλλον, έβαλε υπουργό το συνδικαλιστή πρόεδρο του ΤΕΕ (για 14 χρόνια) Κώστα Λιάσκα. Όμως ο εν λόγω κύριος, μόλις πήρε τη καρέκλα του ΥΠΕΧΩΔΕ, πρώτα φρόντισε να βολέψει το σινάφι του. Τακτοποίησε τις αμοιβές των Μηχανικών. Αυτό ήταν το όλο έργο του ως υπουργός. Α, ξέχασα. Έκανε κι ένα σχέδιο για την αναβάθμιση των προσφυγικών στην Καισαριανή, αλλά του το κατάστρεψε στη συνέχεια ο «κακός» Μάνος (ο μαρτυρικός «Στέφανος» του οικο-λιθοβολισμού, που τώρα αγιοποιήθηκε). (*7)
Η πολιτική στην Ελλάδα είναι Ιανός. Άλλα σου λέει η μια φάτσα από τη μια κι όταν την γυρίσεις, άλλα σου πλασάρει αργότερα. Ο Καραμανλή, μιλούσε για το οικιστικό αίσχος, για ελεύθερους χώρους, για το υποβαθμισμένο περιβάλλον επί ΠΑΣΟΚ. Ο δήμαρχος Κακλαμάνης επίσης, για τη δύσμοιρη Αθήνα.  Μόλις όμως βγήκαν, όλα πέρασαν στον. «αυτόματο».
Μήπως με το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι τα ίδια; Κάνουν το χαζό για το παρελθόν τους. Τώρα  ισχυρίζονται ότι κατάλαβαν(;) και μιλούν για νέα σχέδια! Για περίφημο Υπουργείο Περιβάλλοντος. (*8) Με ποιους;
Με το Λαλιώτη, τον Κουβέλη, τον Ευθυμιόπουλο και τ' άλλα παιδιά; Η μήπως με το βουλευτή «οικολόγο» Παπαδημητρίου (το συνταγματολόγο), που ήθελε να γίνει το τερατούργημα του λιμανιού στη Νάξο; (*9)

Ο Τσαρούχης είπε εκείνο το ιστορικό απόφθεγμα. Θέλεις να μη γίνει τίποτε; Φτιάξε μια επιτροπή να συσκέπτεται!
Το πολυπόθητο Υπουργείο Περιβάλλοντος, θα είναι μια από τα ίδια. Δηλαδή γραφειοκρατική εξουσία, που κάποιος θα διοικεί, θα φτιάχνει σχέδια και θα μοιράζει κονδύλια, αλλά από οικολογία τζίφος. Η μόνιμη επωδός: «Θέλουμε, αλλά δεν μας αφήνουν». Τ' ανταγωνιστικά υπουργεία. Η Νομαρχία, η Περιφέρεια, το πολιτικό κόστος, όλοι θα τρώνε το όραμα του «οικολόγου Υπουργού». Δηλαδή «ο νους πρόθυμος της κυβέρνησης, αλλά η σαρξ της ασθενής».
Στην χώρα μας, μας έχουν μάθει, έχουμε συνηθίσει, να περιμένουμε τους νόμους για να προχωρήσουμε. Μας βολεύει το σκεπτικό: «Εμείς μπορούμε αλλά δεν μας αφήνουν οι άλλοι». Η προσωπική ευθύνη, είναι βίτσιο μόνο των ρομαντικών.
Ο πολίτης, είναι άμοιρος ευθυνών;
Η κοινωνία χρειάζεται το βούρδουλα του νόμου για να πάρει μπρος;
Κι όταν με τα πολλά φτιάχνονται αυτοί οι πολυπόθητοι νόμοι, δεν έχουμε τη δυνατότητα (δεν θέλουμε), να τους εφαρμόσουμε. Έτσι περνούν τα χρόνια και το περιβάλλον καταρρέει, γιατί είμαστε λαός απείθαρχος, εγωιστές τσαμπουκάδες, ξερόλες και ωχ αδελφιστές (για να μην πω και κομπιναδόροι)!
Δυστυχώς στα ζητήματα του περιβάλλοντος, η φύση καταγράφει την αμετροέπειά μας και μας τη φέρνει στο βάθος του χρόνου. Κάπως δηλαδή έτσι, που έγινε και με τη Κομισιόν. Η Ευρώπη μας κατάλαβε και μας αντιμετωπίζει με σνομπισμό. (*10)
Το αρχαίο μας πνεύμα πήγε περίπατο. Ψάχνει να βρει το εθνικό φιλότιμο. Το σεβασμό μας, την αξιοπρεπή μνήμη, για όλους εκείνους τους ανθρώπους, που πέρασαν απ' αυτό τον τόπο κι άφησαν το στίγμα της δημιουργίας τους. Που τώρα εμείς τους κατουράμε τα έργα τους!
Κοιτάχτε γύρω σας για να δείτε, την ομορφιά που καταστρέφεται, για τα μνημεία που χάνονται, για τη φύση που τσιμεντώνεται και θα καταλάβετε, την απόσταση που μας χωρίζει από τους στίχους του Γκάτσου:

«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα, τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα.»

Για τους Οικολόγους, το Υπουργείο Περιβάλλοντος είναι ένα δευτερεύον θέμα. «Η οικολογική λογική, δεν αρκείται σ' ένα ξεχωριστό υπουργείο, για ν' αντιμετωπίσει το καρκίνωμα στη φύση. Δεν θέλουμε να σιγοντάρουμε μια ακόμη θεσμική καρέκλα. Ένα ακόμη υπουργό μαριονέτα. Το διοικητικό μοντέλο, θέλει αλλαγή εκ βάθρων. Είμαστε εναντίον του κεντρικού σχεδιασμού του κράτους στρατηγού. Η πολιτική πρέπει να φτιάχνεται περιφερειακά σε κάθε τόπο κι όλα τα θέματά της, πρέπει ν' αντιμετωπίζονται ολιστικά.
Η αποκέντρωση λοιπόν και η διαμεσολάβηση των υπηρεσιών, η συνεργασία των φορέων και των πολιτών, στη λήψη των αποφάσεων, αφορά όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.
Δηλαδή, την εσωτερική κι εξωτερική πολιτική. Το ζήτημα της παιδεία και υγείας. Της γεωργικής παραγωγής και των μεταφορών. Της δικαιοσύνης και του πολιτισμού. Της οικονομίας, της ενέργειας, του τουρισμού, της άμυνας. Όλα πρέπει να κοιτάξουν προς την οικολογική πυξίδα. Να  κατευθυνθούν προς την αειφόρο οικολογική ανάπτυξη. Ο πρωθυπουργός, η διοίκηση, οι οργανισμοί, όλοι οι θεσμοί πρέπει, ν' αλλάξουν ρότα. Το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος, δεν είναι λοιπόν αποσπασματικός τομέας. Η τεχνοκρατική διευθέτησή του, από κάποιο ευαισθητοποιημένο πολιτικό, δεν είναι η πανάκεια, ο ιδεολογικός και πρακτικός στόχος. Απαιτείται συνολική χάραξη μιας στρατηγικής, που να διέπει κάθε σπιθαμή της σκέψης μας. Αυτών που διοικούν, πολιτεύονται κι αντιπολιτεύονται.

Και δυο λόγια για τον «ανοιχτόμυαλο» Σταύρο Δήμα.
Είναι συντηρητικών (πολιτικών και οικολογικών) απόψεων. Πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Όμως έχει την «πολυτέλεια» να ομιλεί (με τους καταγγελτικούς λόγους, για την «υπεράσπιση» της περιβαλλοντικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης), γιατί έτσι επιβάλλεται από τις καταστάσεις. Τον στηρίζουν, τον σπρώχνουν, οι «πράσινοι» μηχανισμοί, η πίεση των πολιτών, των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Ο Δήμας, είναι τυχερός. Δεν βρίσκεται στο επίκεντρο της ελληνικής εσωτερικής κατάστασης, που δρουν οι ανασταλτικές  για το περιβάλλον, οικονομικές πιέσεις. Άλλωστε όταν διοίκησε ως Υπουργός Γεωργίας, ήταν απαράλλακτος με τους άλλους ομολόγους του, χωρίς  ωστόσο να δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για την οικολογία.
Ο Δήμας, με τον αέρα του Ευρωπαίου, ευνοείται, σιγοντάρεται στις περιβαλλοντικές του απόψεις, από μια άλλη νοοτροπία και δη των βορείων, που η οικονομική τους ευημερία, βασίστηκε σε μια οργανωμένη κι ελεγχόμενη άλλου τύπου ανάπτυξη, τη βιομηχανία. Αυτή έδωσε τη δυνατότητα να εδραιωθούν στις κοινωνίες της αναπτυγμένης Ευρώπης, σταθεροί κανόνες χωροταξικού σχεδιασμού και κοινωνικού προγραμματισμού. Το επέβαλλε  εκεί η οργάνωση της παραγωγής. Αυτή ήταν η βάση που προώθησε την προστασία περιοχών. Στο ευρωπαϊκό βορρά, δημιουργήθηκε η υποδειγματική οικολογική κουλτούρα, με την απαράμιλλη ατομική και κρατική υπευθυνότητα.
Στην Ελλάδα αντιθέτως, η ανάπτυξη κατά κύριο λόγο βασίστηκε στο πλιάτσικο. Στην αφαίμαξη του ελληνικού τοπίου. Ο κάθε επιτήδειος έγινε «νταής» στο περιβάλλον. Η οικοδομή είναι ο πιο αποδοτικός κύκλος εργασιών.   Τσιμεντάδες σφετεριστές κινούν τα κεφάλαια, διοικούν τη χώρα. Σ' αυτή τη διαδικασία το περιβάλλον είναι ένας ακόμη χώρος οικονομικού ανταγωνισμού (ανάμεσα στις κατασκευαστικές εταιρείες και τις τουριστικές επιχειρήσεις). Κάθε σπιθαμή εδάφους (που έχει αξία από την προσφορά και ζήτηση), αξιολογείται και ρευστοποιείται. Γίνεται τόπος πλουτισμού.
Εδώ είναι οι ουσιαστικές, οι πολιτικές διαφορές, που κινούνται ανάμεσα στην «προσωπική κόντρα» Σουφλιά και Δήμα. Να γιατί ο Δήμας είναι «ο καλός πράσινος» με άλλοθι τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και ο Σουφλιάς, έχει το ρόλο του «πράσινου ζόμπι», του ντόπιου χοντροκομμένου πολιτικού.

                               
Σημειώσεις:

(*1) Σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μάλιστα στις παλιές νότιες (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία), τ' αντίστοιχα υπουργεία περιβάλλοντος, κατηγορούνται για μια σειρά σκανδάλων από τις περιβαλλοντικές οργανώσεις των χωρών τους. Η νοοτροπία του «οικολόγου υπουργού», δεν είναι διαφορετική από την ευρύτερη πολιτική της κυβέρνησης που υπηρετεί.
Στη Γαλλία π.χ. που το υπουργείο είναι κι ενέργειας, μαζί με την αειφόρο ανάπτυξη, πήρε απόφαση για την επέκταση των πυρηνικών εργοστασίων.
Η πιο κραυγαλέα περίπτωση υπουργού και μάλιστα, Πράσινου -Οικολόγου, είναι της Ιταλίας. Ο κύριος Πεκοράρο, από την περιοχή του Σαλέρνο (Καμπανίας), είναι ένας από τους υπεύθυνους, για το κατάντημα των σκουπιδιών στη Νάπολη.
Το αίσχος της Ιταλίας (που τώρα «πήρε φόρα» ο Μπερλουσκόνι να το  λύσει), ήταν η κύρια αιτία που δεν επανεξέλεγε το οικολογικό κόμμα και καταποντίστηκε ο αρχηγός του υπουργός.

(*2) Ο Σουφλιάς είναι ένας από τους σχεδιαστές της οικονομικής πολιτικής και της περιβαλλοντικής αντίληψης της Ν.Δ. (1985-89, 2001-2007). Αντιπροσωπεύει μια πολιτική αντίληψη, του φιλελευθερισμού, που το κράτος απλώς εποπτεύει ως ελεγκτικός μηχανισμός, με διακριτική παρέμβαση, την κίνηση της αγοράς. Δεν μπαίνει στα βαθιά νερά. Δεν θέλει να σπάσει τη συνοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Οι νόμοι της αγοράς (το κίνητρο της οικονομικής επιτάχυνσης), είναι το εργαλείο για τον φιλελευθερισμό,  να προσφέρει επενδύσεις. Μέσω αυτών διακινείται το χρήμα. Έτσι δημιουργούνται θέσεις εργασίας (και κατ' επέκταση πλούτος).

(*3) Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι εντελώς αθώα περιβαλλοντικά. Μπορεί να έχει την ευχέρεια να καταγγέλλει τον Μπους, για την αντιοικολογική του αλαζονεία, αλλά αν εξετάσεις προσεκτικότερα την εν γένη πολιτική της, έχει τις «μαύρες τρύπες» της και στα ζητήματα του περιβάλλοντος. Όπως π.χ. με την πρόσφατη απόφασή της, να δεχθεί τα προϊόντα χλωρίου στην διατροφή των κοτόπουλων! Η Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Δήμα, δεν μπορεί να εκφράσει άποψη για την ενεργειακή πολιτική των χωρών της δικαιοδοσίας της. Έτσι δεν έχει λόγω για την επέκταση της ατομικής ενέργειας, για την εξάπλωση των πυρηνικών σταθμών στην Αφρική κι αλλού, από ευρωπαϊκές εταιρείες. Μόνο γενικά ευχολόγια δίνει για την προστασία του πλανήτη. Υπογράφει πρωτόκολλα στο Μπαλί και στο Κιότο κι από την άλλη επιτρέπει να εισάγονται στην Ευρώπη, προϊόντα από τη ρυπογόνο Κίνα κι Ινδία, γιατί έτσι επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση. Τώρα που Ιταλία θα εξάγει τα σκουπίδια της σε τρίτες χώρες, δεν έχει λόγω παρουσίας η Κομισιόν. Το μόνο την ενδιαφέρει, είναι ο αποκλειστικός χώρος που διοικεί και κερδίζει από το ΦΠΑ των ευρωπαίων καταναλωτών.
Μα κάπως έτσι δεν κάνει κι ο Μπους, που σέρνει τους Ευρωπαίους από την μύτη; Στο εσωτερικό των ΗΠΑ προστατευτισμός. Στον υπόλοιπο κόσμο, επιθετική πολιτική και κερδοσκοπία.

(*4)Αφού ο ΟΗΕ δεν μπόρεσε να λύσει το θέμα των συρράξεων, των αντίξοων συνθηκών διαβίωσης σε πολλά μέρη του πλανήτη, τώρα δοκιμάζεται η διπλωματία του στο περιβάλλον. Από σύσκεψη σε σύσκεψη πάει ολοένα και ριζοσπαστικότερα κείμενα. Έτσι επιβάλλει το πολιτικό άλλοθι. «Εμείς το είπαμε, αλλά εσείς δεν θέλετε». Όσο οι προτάσεις είναι προωθημένες, τόσο απομακρύνεται η κορυφή από την ουρά, διδάσκει η παγκόσμια διπλωματική εμπειρία.
Ότι πολιτικάντικο έκανε ο Κόφι Αναν, με τις δήθεν ουδέτερες παρεμβάσεις του, που τον έσπρωχναν οι Αμερικάνοι κι οι Γάλλοι, το επαναλαμβάνει ο Μπάκι Μουν, που κατηγορεί τη Μιαμάρ για ασυδοσία, αλλά δεν τολμά να πει λέξη στην Κίνα, που τον ψήφισε. Έτσι οι Κινέζοι τελευταία αλωνίζουν την Αφρική.
Νταρφούρ, Σομαλία, Ζαΐρ, Νιγηρία, αν σηκώσεις το χαλάκι των ταραχών και λιμοκτονιών, θα βρεις τους Κινέζους, τους Γάλλους και τους Αμερικάνους από κάτω.

(*5) Μια σειρά 45 κρατών, κατηγορούν τις αναπτυγμένες χώρες, ότι με την αντιπεριβαλλοντική τους πολιτική, καταστρέφουν το μέλλον του πλανήτη και το δικό τους. Η Ουγκάντα, η Ρουάντα κι όλο το συνονθύλευμα της μαύρης μαφίας, που εμπορεύεται με απαράδεχτο τρόπο το Coltan (το πιο πολύτιμο μέταλλο, για την σύγχρονη τεχνολογία), ζητάνε ν' αγοράσουνε ρύπους από τους αναπτυγμένους, για να ξεχρεώσουνε τα στρατιωτικά τους χρέη. Όταν λοιπόν η Ελλάδα δεν μπορεί να πει επ' ακριβώς το πόσο ρυπαίνει, η Ουγκάντα χάνει πελάτες.

(*6) Η περίφημη Βασούλα , ξέρει καλά τη συνταγή για τη συλλογή ψηφοφόρων. Νομιμοποιεί τα παράνομα της 5ης γενιάς.
Ο βίος κι η πολιτεία του κάθε υπουργού κι υφυπουργού περιβάλλοντος, έχει πολλά να πει μέχρι σήμερα. Το ξέρει κι ο κύριος Βούλγαρης, σημερινός δήμαρχος Βόλου, που ήταν και γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ επί ΠΑΣΟΚ. Παλαιότερα ένας άλλος φωστήρας γραμματέας του ίδιου υπουργείου, ήταν κι ο Βασίλης Κορκολόπουλος, της Ν.Δ. που δούλευε για τα συμφέροντα του Λάτση.

(*7) Όσο ήταν υπουργός Περιβάλλοντος ο Στέφανος Μάνος, είπε κι έκανε πολλά, που το ΠΑΣΟΚ τα χαρακτήριζε σκάνδαλα. Όταν ο Μάνος έφυγε από την κυβέρνηση του Μητσοτάκη κι αυτονομήθηκε, έγινε ο καλύτερος πολιτικός με οικολογικές ευαισθησίες. Μάλιστα το ΠΑΣΟΚ τον έκανε βουλευτή του. Στις μέρες μας ο έξυπνος Μάνος, λέει τ' αυτονόητα και διαπρέπει. Έχει ξεπατικώσει τις διαχρονικές προτάσεις των οικολόγων και τις πλασάρει με τον αέρα του ανανεωτή. Δεν έχει άλλωστε να χάσει τίποτε. Δεν τον κυνηγάει το πολιτικό κόστος που τον έσερνε πρώτα. Κάνει «οικολογικό ανταρτοπόλεμο», από το εξοχικό του στην Τήνο. Που και που, γράφει και κανένα άρθρο κι αφήνει σύξυλους τους πρώην δεξιούς του συντρόφους.

(*8) Αν θα υπήρχε το Υπουργείο Περιβάλλοντος επί ΠΑΣΟΚ, τι θα έλεγε  για τα αίσχη των ολυμπιακών έργων; Για τις ανύπαρκτες δενδροφυτεύσεις, για τους ελεύθερους χώρους στην Αθήνα, για την εκτροπή του Αχελώου, για τις καταστροφές της Δοϊράνης και της Κορώνειας;

(*9) Ποιόν να πάρεις και ποιόν ν' αφήσεις. Από τους νεωτεριστές οικολόγους σοσιαλδημοκράτες. Ο Λαλιώτης, υπέρμαχος του έργου του Αχελώου. Τώρα το ξέχασαν και κατηγορούν το Σουφλιά. Ο Κουβέλης, προωθούσε τις μπίζνες στις εταιρείες διαχείρισης των βιοτόπων. Ο Ευθυμιόπουλος, θα έβαζε την οικολογία στα σαλόνια των αστών, αν δεν τον κυνηγούσε ο καιροσκόπος Σημίτης. Ο φίλος του Μοδινός, τώρα προσπαθεί να ξαναφτιάξει το προφίλ του, μετά από τον αρραβώνα του, με το πολυσχιδές ΠΑΣΟΚ.

(*10) Άρχισε και μας κυνηγάει η Ευρωπαϊκή Ένωση, για τα λεφτά που μας δώσανε για να προκόψουμε. Εμείς όμως δεν χαμπαριάζουμε από απειλές. Το παράδειγμα του Δήμου Περάματος, είναι ενδεικτικό. Πήρε 660 χιλιάδες ευρώ για να κάνει δενδροφυτεύσεις. Όταν έγινε στη συνέχεια ο έλεγχος, είπαν ότι τα ? των δένδρων ξεράθηκαν (;) από ένα άγνωστο φάρμακο, που τους έδωσε για πείραμα το ΕΜΠ. Στη συνέχεια κατηγόρησαν την Κομισιόν, ότι αντιστρατεύεται τη δημοτική αρχή του Περάματος και ζητάει τα λεφτά πίσω, από κακοήθεια. Γιατί το Πέραμα, έχει πολιτική αντίθετη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο θέμα των ναυπηγείων!