Η απεργία στις 13 Φλεβάρη ήταν συνέχεια της μεγάλης απεργιακής κινητοποίησης στις 12 Δεκέμβρη και σημαντικός σταθμός στην πάλη των εργαζομένων για δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Η κυβέρνηση με τις εξαγγελίες της έχει βάλει στο στόχαστρο τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλου του κόσμου της μισθωτής εργασίας. Οι αντιδραστικές της προτάσεις περιλαμβάνουν: αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωση των συντάξεων, υφαρπαγή των πόρων των ασφαλιστικών ταμείων, εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης αντρών και γυναικών, αναθεώρηση της λίστας των βαρέων ανθυγιεινών και ενοποιήσεις ταμείων με εξίσωση προς τα κάτω των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Παράλληλα, η εφαρμογή του νόμου Ρέππα από τις αρχές του νέου έτους οδηγεί ήδη σε συμπίεση των συντάξιμων αποδοχών. Η προκλητική αυτή, για τον κόσμο της εργασίας, πολιτική της κυβέρνησης αναπτύσσεται λίγους μήνες μετά το σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα που είχε ως συνέπεια την απώλεια των πόρων των ασφαλιστικών ταμείων, καθώς και την πρόσφατη ρύθμιση των χρεών της εργοδοσίας προς τους ασφαλιστικούς φορείς.
Μέσα σε αυτό το δυσμενές κλίμα, η μόνη απάντηση πρέπει να είναι η αγωνιστική ενότητα των εργαζομένων (εργατών και υπαλλήλων), με στόχο τη ματαίωση της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης, την  κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα και την ταυτόχρονη ανάδειξη και κατάκτηση εκείνων των εργατικών δικαιωμάτων που θα ανταποκρίνονται στη συμβολή των εργαζομένων στη συνολική παραγωγή του κοινωνικού πλούτου. Το εργατικό κίνημα υπάρχει, μόνο στο βαθμό, που είναι σε θέση να υπερασπίσει τα υπάρχοντα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και να τα διευρύνει, σε αντιπαράθεση με την εργοδοσία και το κράτος. 
Η πολιτική της πλειοψηφίας του επίσημου συνδικαλισμού βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της πολιτικής προοπτικής. Καλλιεργεί τη λογική της συναίνεσης, του λιγότερου δυνατού κόστους, της σταδιακής υπονόμευσης κάθε εργατικής κατάκτησης και της διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση και την εργοδοσία πίσω από τις πλάτες των εργαζομένων.
Το Εργατικό Κέντρο του Νομού Κυκλάδων διεκδικεί, ωστόσο, μια πανελλαδική πρωτιά, καθώς ξεπέρασε κάθε όριο του υποταγμένου συνδικαλισμού, επιβεβαιώνοντας τη ρήση ότι «εχθρός του κακού είναι το χειρότερο». Είναι το μοναδικό Εργατικό Κέντρο σε μεγάλο αστικό κέντρο της χώρας, το οποίο δεν πραγματοποίησε απεργιακή συγκέντρωση και ουσιαστικά δε συμμετείχε στην απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης. Εάν υπήρχε βραβείο «πολιτικού ρεαλισμού» από το Σ.Ε.Β. και την κυβέρνηση, σίγουρα θα έθετε σοβαρή υποψηφιότητα. Οι μεγαλοστομίες, που διατύπωσε στις 12 Δεκέμβρη στη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση στην Ερμούπολη, γρήγορα ξεχάστηκαν και μάλιστα στην πιο καθοριστική στιγμή του αγώνα, τώρα που κρίνεται η αποφασιστικότητα του κόσμου της εργασίας, απέναντι σε μια κυβέρνηση που προσπαθεί να βρει πολιτικό σωσίβιο στην υπονόμευση των εργατικών δικαιωμάτων. Αντί να αναλάβει εκείνες τις πρωτοβουλίες, ώστε η κινητοποίηση στις 13 Φλεβάρη να είναι ακόμα πιο μαζική και πολιτικά συνειδητοποιημένη, λειτούργησε ουσιαστικά ως απεργοσπαστικός μηχανισμός προς όφελος της εργοδοσίας και της κυβέρνησης.
Η επίσημη δικαιολογία του προέδρου του Εργατικού Κέντρου κ. Θ. Μήτσκα για την μη πραγματοποίηση συλλαλητηρίου είναι η ύπαρξη «αντικειμενικών λόγων» τους οποίους γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Πρόκειται, όχι μόνο για μια φαιδρή δικαιολογία, αλλά για έναν ισχυρισμό ενδεικτικό του τρόπου σκέψης του γραφειοκρατικού «συνδικαλισμού». Οι εργαζόμενοι δε χρειάζεται να γνωρίζουν, γνωρίζει για αυτούς το Εργατικό Κέντρο, το οποίο βέβαια δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει στα μέλη του το πώς και το γιατί. Το Εργατικό Κέντρο ισχυρίζεται ότι προπαγάνδισε την απεργία της Τετάρτης. Πώς; Πού ήταν οι αφίσες και το έντυπο υλικό που εξέδωσε η ΓΣΕΕ για τη συγκεκριμένη μέρα; Ήταν το πρωί της ημέρας της απεργίας ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου στα εργοτάξια για να την περιφρουρήσει , τη στιγμή  μάλιστα που πολλοί εργαζόμενοι κάτω από την πίεση της εργοδοσίας αναγκάστηκαν να εργαστούν. Επικαλείται ο πρόεδρος τη θέση του, ως επίσημου εκπροσώπου της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο νομό Κυκλάδων, σε αντιπαράθεση με «εκείνους» του «άτυπου» Συντονιστικού Σωματείων και Συνδικαλιστών νομού Κυκλάδων. Η θέση της ΓΣΕΕ ήταν, ωστόσο, αυτή της πραγματοποίησης πανελλαδικών απεργιακών συγκεντρώσεων. Ποιον εκπροσωπεί συνεπώς ο κύριος Μήτσκας; Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του, οι «κάποιοι» που συμμετείχαν στη συγκέντρωση του Συντονιστικού ήταν η Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων, ο Σύλλογος Δασκάλων & Νηπιαγωγών Σύρου-Τήνου-Μυκόνου, οι Μηχανικοί του Δημοσίου (ΕΜΔΥΔΑΣ), το Σωματείο των Εργαζομένων στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και ο Σύλλογος των Υπαλλήλων Ο.Τ.Α. Σύρου. Αυτοί οι «κάποιοι» ανήκουν στην ΑΔΕΔΥ και υλοποίησαν τις αποφάσεις των ομοσπονδιών τους και του τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού τους οργάνου. Στη συγκέντρωση συμμετείχε ακόμη το Σωματείο Ενωμένοι Οικοδόμοι. Τα σωματεία αυτά εκπροσωπούν πάνω από 1000 εργαζομένους των Κυκλάδων. Συνεπώς, η νομιμοφροσύνη του κ. Μήτσκα συνιστά ένα ακόμα αισχρό ψεύδος. Από αυτή την άποψη, μπορούμε να μαντέψουμε ότι οι «αντικειμενικοί» λόγοι, που επικαλείται, είναι το κρύο του Φλεβάρη!

       Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα ότι το Εργατικό Κέντρο Κυκλάδων, για την απεργία στις 13 Φλεβάρη, λειτούργησε ως πρωτοβάθμιο σωματείο της κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Ο πρόεδρός του, μάλιστα, είχε το θλιβερό προνόμιο την ημέρα της απεργίας να κάνει δηλώσεις στον τοπικό τύπο, αμφισβητώντας το δικαίωμα στην κριτική (εκλαμβάνοντάς την ως αμφισβήτηση). Αντί να μιλήσει για τις κινητοποιήσεις και τη συνέχεια τους, αντί να αιτιολογήσει τη στάση του Εργατικού Κέντρου, ανακάλυψε σκοτεινά κέντρα πίσω από αυτούς που κινητοποιήθηκαν και τους κατηγόρησε ως διασπαστές, ξεχνώντας τη στάση του Συντονιστικού στις 12/12. Έφτασε να επικρίνει ακόμα  και το δικαίωμα των απεργών στη διαδήλωση!!

Το λόγο τον έχει, όμως, τώρα ο κόσμος της εργασίας. Οι εργαζόμενοι στις Κυκλάδες πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Να σκεφτούν «με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν». Τώρα είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε αναγκαίος ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων, η ταξική προοπτική του εργατικού κινήματος και η ανάπτυξη νικηφόρων εργατικών αγώνων. Το Συντονιστικό Σωματείων και Συνδικαλιστών  στο Ν. Κυκλάδων αγωνίζεται γι' αυτή την προοπτική. Η πορεία του δεν είναι μοναχική, βρίσκεται δίπλα σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας, ματώνει στο πεζοδρόμιο, εκεί δηλαδή όπου αναπνέει ελεύθερα ο εργαζόμενος κόσμος, εκεί όπου κυοφορείται το μέλλον. Η απεργιακή συγκέντρωση στις 13 Φλεβάρη είναι μόνο η αρχή. Αν το Εργατικό Κέντρο συμφωνεί με αυτή την προοπτική, τότε εμείς θα στηρίξουμε κάθε ενέργεια του, όπως εξάλλου έγινε και με τη συμμετοχή μας στην απεργιακή κινητοποίηση της 12ης Δεκεμβρίου 2007. Ενωτικά και μαζικά να παλέψουμε για τον κοινό στόχο: Τα αντι-ασφαλιστικά μέτρα της Κυβέρνησης  να μην περάσουν.
            Και δε θα περάσουν..

Υ.Γ : Υπάρχει και ένα ζήτημα δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Δεν είναι δεοντολογικό  να κάνεις αντικειμενικό ρεπορτάζ για την απεργιακή κινητοποίηση και να καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιεύματος, η δήλωση αυτού που την καταδικάζει, ενώ αποσιωπούνται πλήρως οι απόψεις όσων κινητοποιούνται...