Η Γραμματεία Σύρας του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου χαιρετίζει όλους  τους εργαζόμενους της Σύρας που συμμετείχαν στην πανελλαδική απεργία της 13ης Φλεβάρη. Χαιρετίζει όλους αυτούς  που αψήφησαν την παγωνιά και συμμετείχαν στην δυναμική συγκέντρωση - πορεία που διοργάνωσε το Συντονιστικό Σωματείων και Συνδικαλιστών στο Ν.Κυκλάδων, ενώνοντας τη φωνή τους με τις εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που πήραν μέρος στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε περισσότερες από εξήντα πέντε πόλεις της χώρας μας.
Το μήνυμα της απεργίας έφτασε βροντερό  στα αυτιά της κυβέρνησης και της εργοδοσίας αλλά και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που βιάζονται να ξεμπερδεύουν με τους «ενοχλητικούς» αγώνες των εργαζομένων :  Η ΑΝΤΙ - ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ    ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΟΥΝ ΘΕΛΟΥΝ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ  ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ.
Οι ελιγμοί της κυβέρνησης της Ν.Δ. με την απομάκρυνση του Μαγγίνα προκειμένου να εκτονωθεί η πίεση των εργατικών κινητοποιήσεων, δεν ξεγελάνε τους εργαζόμενους . Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται ότι οι ελιγμοί αυτοί έχουν στόχο ακόμη να «διευκολύνουν»  τις συμβιβασμένες  συνδικαλιστικές  πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αλλά και τα κόμματα του «ευρομονόδρομου» ώστε να στηρίξουν όλοι μαζί την εφαρμογή του νόμου «Ρέππα», την ανατροπή των ασφαλιστικών κατακτήσεων των γυναικών και την συνέχιση της καταλήστευσης των ταμείων.
Τα  αντιασφαλιστικά μέτρα δεν έχουν σχέση μόνο με τη συνταξιοδότηση, την παράταση του χρόνου εργασίας και τη μείωση των συντάξεων. Έχουν σχέση και με το θέμα της υγείας, της πρόληψης, της περίθαλψης, της πρόνοιας που είναι συναφή και αυτά δέχονται  μεγάλο πλήγμα, μέσω της παραπέρα ιδιωτικοποίησης και της επίθεσης σε μισθούς και συντάξεις.
Για την κατάσταση που υπάρχει είναι συνυπεύθυνο το ΠΑΣΟΚ, που και στο ασφαλιστικό ακολου­θεί την ίδια πολιτική με τη ΝΔ. Τα χρόνια που κυβέρνησε ψήφισε το νόμο Ρέππα που τώρα υλοποιεί η ΝΔ, τα ίδια και χειρότερα προτείνει μέσα από το πρόγραμμά του. Το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζει. Είναι κόμμα της πλουτοκρατίας. Σε αυτό το κόμμα της πλουτοκρατίας επιδιώκει να σύρει το εργατικό κίνημα ο ΣΥΝ, που συνεργάζεται μαζί του στα συνδικάτα και στρώνει το δρόμο για κυβερνήσεις συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ.
Η συμπαιγνία των δυνάμεων του δικομματισμού αποδεικνύεται στη Σύρα από την προκλητική στάση της πλειοψηφίας του Εργατικού Κέντρου που ενώ όλη η Ελλάδα ήταν στους δρόμους, προσπάθησε με άναρθρες κραυγές να συκοφαντήσει όσους δεν λιποτάκτησαν από τους αγώνες.
Η πλειοψηφία του Εργατικού Κέντρου αντί να απολογείται στους εργαζόμενους γιατί δεν ανέλαβε καμία πρωτοβουλία για να οργανώσει την απεργία ( σε πόσους εργασιακούς χώρους περιόδευσαν άραγε για να ενημερώσουν τους εργαζόμενους ) , αντί να απολογείται γιατί δεν κόλλησε ούτε μία ( 1 ) αφίσα της απεργίας, αντί να απολογείται γιατί κλείστηκε στα στιλάτα γραφεία της αντί να οργανώσει την απεργιακή συγκέντρωση, επέλεξε να επιτεθεί σε όσους, με όσα μέσα διέθεταν, οργάνωσαν την απεργιακή συγκέντρωση ως όφειλαν σεβόμενοι τον ρόλο τους ως εκλεγμένοι συνδικαλιστές και όχι ως «κάποιοι».Δυστυχώς για τους ίδιους, οι εργαζόμενοι στη Σύρα μπορούν να αντιληφθούν ποιοι ήταν οι «αντικειμενικοί λόγοι» για τους οποίους η πλειοψηφία του Εργ. Κέντρου προσπάθησε να εξαφανίσει την απεργία και τελικά από ποιους «καθοδηγείται».
   Η Γραμματεία Σύρας του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου καλεί τους εργαζόμενους και τον λαό της Σύρας να πάρουν τη υπόθεση στα χέρια τους. Καμία εμπιστοσύνη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ της ΑΔΕΔΥ, του κυβερνητικού - εργοδο­τικού συνδικαλισμού. Δεν θέλουν  και δεν μπορούν να οργανώσουν αγώνες, που θα αποτρέπουν τα χειρότερα, θα  φέρνουν κατακτήσεις. Είναι συνένοχοι και συνεργάτες της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Με τη στάση τους, οδήγησαν σε αδιέξοδο τις μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν ενάντια στο νόμο Γιαννίτση και δέχτηκαν να ψηφιστεί ο νόμος Ρέππα. Το ίδιο κάνουν και σήμερα. Με τη στάση τους έχουν βάλει το εργατικό κίνημα «στο τοίχο», να αμύνεται και να διαπραγματεύεται το πό­σα θα χάσει. Έχουν αναλάβει συγκεκριμένο ρόλο υπεράσπισης της πολιτικής του κεφαλαίου, της εργο­δοσίας και της Ε.Ε. Η εργατική τάξη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αναθέσει τον αγώνα για την επίλυση των προ­βλημάτων της και του ασφαλιστικού, σε αυτές τις ξεπουλημένες ηγεσίες. Να αλλάξουν οι συσχετισμοί παντού, στο συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο, για να χαράξουμε νικηφόρα πορεία . Για να συνεχιστούν οι αγώνες και όχι να οδηγηθούν σε σχεδιασμένο «ξεφούσκωμα».