Στο αμάξι ανέβασα την κεραία και το περιθώριο του τετραδίου θα γεμίσουμε με σίγουρα συνθήματα, με την υπόσχεση ότι θα γυρίσουμε με έρωτα και τα όργανα που θα παίζουνε τα μοιρολόγια εκείνων που χάθηκαν.
Οι ξομολογήσεις των τραγουδιστών και των εχόντων με έχουν γεμίσει με δάκρυα βροχής και τοπία με υποχωρήσεις.
Θέλω να έρθει η αλλαγή των οραμάτων και των ερώτων σαν πίνακας ζωγραφικής και σαν γλυκό μιας γιαγιάς σε επέτειο.
Ρωτάω τις διευθύνσεις των ανθρώπων και δίνουν τα φορολογικά τους στοιχεία.
Βαριέμαι σαν τα τριαντάφυλλα στα βουνά, τριαντάφυλλα που αργούν να ανθίσουν, αλλά τα γράμματα που στέλνουν στους αγαπημένους είναι κεντημένα με την κλωστή που πετάχτηκε και ένα γατάκι παίζει μ' αυτή στις αυλές που μάθαμε να ζούμε.
Αρχίζει να γεμίζει το δωμάτιο με καπνό και μνήμες, ήχους της τηλεόρασης και απαντήσεις στο κινητό.
Πρέπει αλλά δε θέλω να φύγω.
Υπάρχει μια θέα και για μένα, γεμάτη θρυμματισμένο πάγο και τρελές ροδιές, φύλλα της φωτιάς και διάφανα άρμενα, αγέρωχους κλέφτες μεταξωτών και μεθυσμένα πουλιά.
Υπάρχει μια θέα και για μένα, γεμάτη αηδόνια της επιθυμίας και γνώμες που γίνονται πράξη, μέρες αγιάτρευτες και χτύπους που γεννιούνται τα χαράματα, αλλόκοτες χαρές και μπαλκόνια μ' αναμμένα φαναράκια.
Υπάρχει μια θέα και για μένα, γεμάτη γκρίζα βράχια και μαστιγωμένα κύματα, υγρασία που βουλιάζει στη μαλακή άμμο και μάτια που σχίζουν το ημίφως των δακρύων, κουκκίδες απλωμένες πάνω στο τραπεζάκι και αλήθειες που ξεθυμαίνουν αμέσως.
Υπάρχει μια θέα και για μένα, γεμάτη ελικόπτερα και σωστικά συνεργεία, μητέρες αυθόρμητες των καταφυγίων και καταστήματα πλημμυρισμένα, θυγατέρες με το σημάδι της περιστεράς και ρίζες νεκρωμένες από φρίκη.
Υπάρχει μια θέα και για μένα, γεμάτη άνυδρα τοπία που προσφέρουν τη νίκη και πολύξερες αγριελιές, κιτριές και αμπέλια των αγγείων, υγρές αποθήκες και Αρλεκίνους από χαρτί.
Ποτέ δε φτάνουμε στην ώρα μας.
Γι αυτό όταν καθίσουμε στις θέσεις μας ρίχνουμε κλεφτές ματιές μήπως ανακαλύψουμε τα λευκά αυγά της ζωής των άλλων.
Κρατάμε σφιχτά τα εισιτήρια για τον έλεγχο ανησυχώντας για τα σημάδια στα στριφώματα των φουστανιών, όρθιοι για να δούμε καλύτερα τους επισήμους, καμπάνες χωρίς παραμύθι και μυγδαλιές που φτερουγίζουν προς τιμή των Αγώνων.
Πρέπει να φύγω αλλά θα μείνω.
Διερμηνείς και αγχωμένα ροδάνια εμπνέονται από τα σχήματα των αντικειμένων, σκαλίζουν σε μάρμαρα ή σε μεταλλικές πλάκες ιδεογράμματα προσώπων χωρίς στόμα, ξηλώνουν με κατσαβίδι τις κοιλιές των λύκων που μαντεύουν ποιο παιχνίδι θα παίξουμε, γεμίζουν παρενθέσεις τα λόγια των ηρώων.
Πρέπει να φύγω αλλά θα μείνω.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ
chrisdem@in.gr