Κύριε διευθυντά,

το 5ο Δημοτικό σχολείο Ερμούπολης, όπως γνωρίζετε, βρίσκεται σε μια περιοχή υποβαθμισμένη. Ανάμεσα σε βιομηχανικές μονάδες (ΝΕΩΡΙΟ, ΔΕΗ) κι ένα ναυπηγείο, με τον κεντρικό άξονα φυγής των αυτοκινήτων προς τα χωριά να περνάει έξω από την αυλή μας. Φανταστείτε τους μαθητές επίσης σ' ένα χώρο απ' όπου είναι εμφανής η έλλειψη αιθουσών για την λειτουργία του ολοήμερου, σε μια βιβλιοθήκη στριμωγμένη  σε ελάχιστα τετραγωνικά όπου είναι αδύνατο να χωρέσουν, σε τουαλέτες καταγώγια που δεν  αερίζονται επαρκώς, με  την  ύπαρξη μιας αίθουσας πολλαπλών χρήσεων να φαντάζει στα μάτια τους όνειρο μακρινό και προσθέστε την μία σκεπή που για πάρα πολλά χρόνια ήταν καλυμμένη με φύλλα αμιαντοτσιμέντου. Το μοναδικό απ' όλα τα σχολεία των Κυκλάδων, σύμφωνα με έρευνα της Νομαρχίας, που βρέθηκε να έχει επικίνδυνα λόγω ύπαρξης αμιάντου υλικά! Σε όλα τα χρόνια της παρουσίας μας στο σχολείο, η πρώτη φορά που εκδηλώθηκε ενδιαφέρον έμπρακτο για την τύχη του κτιριακού μας προβλήματος, ήταν αυτή της αποξήλωσης, της επικίνδυνης για την υγεία μας σκεπής, κατά το τριήμερο 16,17,18-11-07.          
Η απομάκρυνση ωστόσο των επικίνδυνων υλικών, η οποία για διάφορους και ανεξάρτητους από εμάς  λόγους πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, και είχε ως αποτέλεσμα (ύστερα από έντονο προβληματισμό που  αναπτύχθηκε γύρω από την τήρηση ή όχι μέχρι τέλους της νόμιμης διαδικασίας αποξήλωσης) το αναπόφευκτο  κλείσιμο του σχολείου για μία εβδομάδα, φανέρωσε το έλλειμμα γνώσης (διάβαζε μειωμένο ενδιαφέρον) της υπεύθυνης διοικητικής αρχής για το πώς θα έπρεπε να εκτελεσθεί με τρόπο άρτιο ένα τόσο  σοβαρό έργο. Είναι αποκλειστικά αυτό που οδήγησε στη  βίαιη διακοπή των μαθημάτων. Η ευαισθησία που εκδηλώθηκε  κατόπιν εορτής από τους αρμoδίους, δεν μπορούσε να εξισορροπήσει το κενό που δημιουργήθηκε από την κραυγαλέα έλλειψη της  προσοχής τους την ώρα που χρειαζόταν. Αυτή θα είχε αξία αν εκδηλωνόταν  έγκαιρα. Όχι μόνο γιατί θα μπορούσε να αφουγκραστεί τις όποιες άδηλες δονήσεις από πριν, αλλά και γιατί θα έδινε, αφού να αναβληθεί το έργο ήταν πλέον αδύνατο, νόημα σ' αυτό που εκείνη τη στιγμή επιτελούταν.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό ακριβώς το νόημα καταποντίστηκε. Για σκεφτείτε: το 5ο Δημοτικό σχολείο βρίσκεται σε μια περιοχή όπου ζουν άνθρωποι που διψούν για το ενδιαφέρον της πολιτείας, που αγωνιούν για το παραμικρό ψίχουλο που πέφτει απ' το τραπέζι του δημόσιου πλούτου, που ονειρεύονται μια τύχη καλύτερη παρά τις καθημερινές ακυρώσεις των ελπίδων τους. Τα παιδιά του σχολείου μας, ως επί το πλείστον, έχουν γονείς εργαζόμενους, που πρέπει να μοχθούν για να βγάλουν το καθημερινό τους ψωμί. Απέναντι σε αυτούς, η κάθε επίσημη δημόσια παρέμβαση, που εκδηλώνεται μια στο τόσο αποσκοπώντας στην καλυτέρευση της ζωής των ίδιων και των παιδιών τους, αν ήθελε να έχει κάποιο νόημα δεν θα έπρεπε να συνοδεύεται από φανερό ενδιαφέρον ανάλογο, αν όχι και μεγαλύτερο, από αυτό που πράγματι έχει να επιδείξει σε άλλες, έστω με προσδοκώμενο όφελος μεγαλύτερο, περιπτώσεις; Σε μας  ποτέ δεν έφτασε επίσημο έγγραφο της Νομαρχίας για την ημερομηνία τέλεσης των εργασιών. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για την ενημέρωση των κατοίκων γύρω από το σχολείο. Αφήσαμε τα παιδιά να φύγουν μετά τη γιορτή της 17ης Νοεμβρίου, ημέρα Παρασκευή,  χωρίς να τους έχουμε πει ότι δεν θα πρέπει να έρθουν τη Δευτέρα (μετά από τηλεφωνική επαφή το ραντεβού μας αναβλήθηκε πλέον για μια ολόκληρη εβδομάδα). Τα απόβλητα παρέμεναν στη σκεπή αμπαλαρισμένα, ενώ θα έπρεπε να  κρατούνται σε ειδικό μέρος φύλαξης,  πιστοποιητικό καθαρότητας μετά το τέλος των εργασιών από εγκεκριμένο φορέα του εξωτερικού για να επιτραπεί η πρόσβαση στο χώρο, όπως προέβλεπε η διαδικασία,  δεν είχαμε.
Είναι διαπιστωμένο πως η στενή υπαλληλική διεκπεραίωση, με μειωμένα μάλιστα αντανακλαστικά, υποθέσεων που αφορούν την καθημερινότητα και το περιβάλλον σε περιοχές που υποφέρουν από χρόνια προβλήματα μόλυνσης, υποθάλπει μια απογοήτευση, η οποία, δυστυχώς, οδηγεί τους πολίτες μέσα στο χρόνο, σιγά-σιγά, σχεδόν σε μια φυσική αποδοχή της υποβαθμισμένης τους ζωής. Κάτι τέτοιο ίσως δεν γίνεται ευδιάκριτο, υποβάλλεται ωστόσο με πολλούς τρόπους παραλύοντας τις αντιδράσεις. Τροφοδοτείται κυρίως από τις συνεχείς, ανεπιτυχείς εκδηλώσεις ενδιαφέροντος που καταντούν να γίνουν ο κανόνας. Η αποξήλωση του αμιαντοτσιμέντου απ' τη σκεπή του σχολείου μας ήταν η κορωνίδα μιας τέτοιας συμπεριφοράς.
Οπότε, κύριε διευθυντά, η συνεπής, σύμφωνα με τις ενδεδειγμένες τεχνικές προδιαγραφές, τελείωση ενός έργου, αν απαιτηθεί από τους άμεσα ενδιαφερόμενους  ώστε να επιστρέψουν ασφαλείς στον τόπο εργασίας τους, δεν πρέπει να θεωρείται ευνόητη; Όταν σας δινόταν η δυνατότητα να ελέγξετε ένα γεγονός που αφορούσε την υγεία σας, την υγεία των  παιδιών σας και των μαθητών σας, με ποια δικαιολογία θα την αποποιούσασταν; Εμείς αντλήσαμε, όπως κάθε πολίτης σε ευνομούμενη χώρα, ελάχιστο νόημα απ' την απόφασή μας να διεκδικήσουμε το αυτονόητο. Ως γονείς, ως δάσκαλοι και ως πολίτες αυτής της χώρας θεωρούμε καθήκον μας να επιμένουμε στην άψογη τήρηση των νόμιμων διαδικασιών. Η επιμονή αυτή θεωρούμε ότι αποτελεί το ελάχιστο ζητούμενο όταν κάτι μας θίγει.
Τέλος, βέβαια, ίσως το έχετε αντιληφθεί,  δεν επρόκειτο για την υγεία μας μόνο. Εσείς και οι αρμόδιοι μια φωνή έκκλησης για προσοχή, μέσω της οποίας θέλουμε να επουλώσουμε την τραυματισμένη αξιοπρέπεια τόσων χρόνων, πρέπει επίσης να ακούσετε.             

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΠΑ
ΣΠΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΟΥΚΑΤΕΜΙΔΗΣ
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΑΛΑΜΑΤΑΡΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΓΝΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΑΒΑΛΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΝΑΡΑ
ΧΡΥΣΑΙΣ ΤΡΙΜΑΝΔΗΛΗ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΑΝΤΟΥΝΑ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ 5ΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ