Πριν από τριάμισι χρόνια περίπου, οι μηχανικοί που βρεθήκαμε να ζούμε και να εργαζόμαστε στο δημόσιο και τους ΟΤΑ στις Κυκλάδες, αποφασίσαμε να συσπειρωθούμε συμμετέχοντας δυναμικά στις κινητοποιήσεις του κλάδου. Προτάξαμε πλάι στα καθολικά εργασιακά και οικονομικά προβλήματα των μηχανικών του δημοσίου, τις δυσχέρειες που επιβαρύνουν το έργο μας, λόγω της νησιώτικης ιδιαιτερότητας σε συνδυασμό με την κυβερνητική πολιτική της εγκατάλειψης των νησιών στις δυνάμεις της «αγοράς».
Διακρίναμε τρεις κύριους άξονες προβλημάτων :
α. τις άθλιες αμοιβές που απαξιώνουν το έργο μας αλλά και τον θεσμικό ρόλο των
μηχανικών στην δημόσια διοίκηση ,
β. την σκόπιμη υποστελέχωση των υπηρεσιών εξαιτίας της έλλειψης κινήτρων προσέλκυσης
και παραμονής στελεχών, και
γ. την υποχρέωση στην ουσία των συναδέλφων να καλύπτουν από την τσέπη τους το κόστος
των υπηρεσιακών μετακινήσεων σε συνδυασμό με τις απαράδεκτες ( και πανάκριβες )
ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.
Σε αντίθεση με τις πλειοψηφίες των οργάνων της ΕΜΔΥΔΑΣ που παρήγαγαν ποταμούς εγγράφων με διαπιστώσεις προβλημάτων χωρίς νύξη για τις πολιτικές επιδιώξεις ,το τμήμα Κυκλάδων, τουλάχιστο στην μεγάλη του πλειοψηφία, δεν «μάσησε» τα λόγια του : κατήγγειλε κατ΄ επανάληψη την κυβερνητική πολιτική που «γεννά » το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι συνολικά και φυσικά οι εργαζόμενοι στο δημόσιο μηχανικοί, είτε αυτοί εργάζονται στην ηπειρωτική χώρα είτα στα νησιά.
Οι τρεις άξονες προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, αποτελούν το περίγραμμα της πολιτικής που ακολούθησαν και ακολουθούν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού στον τομέα που μας αφορά άμεσα, δηλαδή την πλήρη παράδοση στους ιδιώτες της παραγωγής ( τελικά και εκμετάλλευσης ) των δημόσιων έργων αλλά και την συστηματική υπονόμευση των δημοσίων υπηρεσιών έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος της ιδιωτικοποίησης,και μάλιστα ως λαϊκό αίτημα !!
Γνωρίζαμε, ότι για τους δύο πρώτους άξονες η συνεισφορά μας στον κοινό αγώνα δεν μπορούσε παρά να είναι ανάλογη της αριθμητικής μας δύναμης, πολλαπλασιασμένης έστω με την αγωνιστική μας διάθεση, καθώς αφορούν στον ίδιο βαθμό όλους τους συναδέλφους . Στο θέμα όμως των υπηρεσιακών μετακινήσεων ο νησιώτικος χώρος που ζούμε και εργαζόμαστε μας επιφόρτιζε με ένα πρωτεύοντα ρόλο καθώς αποτελούν ( οι μετακινήσεις ) καθημερινότητα. Ταυτόχρονα το πρόβλημα των αστείων αποζημιώσεων αποτελούσε ένα ενοποιητικό παράγοντα με άλλους κλάδους συναδέλφων και μπορούσε να εξασφαλίσει την ευρύτερη συμμαχία και συμπόρευση που απαιτείται για την νικηφόρα έκβαση κάθε αγώνα …
Όλα αυτά τα χρόνια δεν σκοντάψαμε ούτε και στην τακτική «ξεφουσκώματος» που εφάρμοζε η πλειοψηφία της ΕΜΔΥΔΑΣ, με αποκορύφωμα την άνοιξη του 2006, αλλά ούτε και στις παραινέσεις φίλων και μη, να σταματήσουμε τις κινητοποιήσεις όταν ψηφίστηκε ο ν. 3554/07 που προβλέπει την δυνατότητα έκδοσης ΚΥΑ για την αναμόρφωση των εκτός έδρας αποζημιώσεων.
Η τελική δικαίωση του αιτήματός μας , έστω και με τον τρόπο που έγινε προεκλογικά , έστω και αν δεν δικαιώνει το τμήμα που αφορά την νησιώτικη ιδιαιτερότητα, μας κάνει υπερήφανους γιατί αποδεικνύει ότι πρώτα από όλα οι εργαζόμενοι θα πρέπει να δείχνουμε εμπιστοσύνη στο δίκιο και στην δύναμή μας ! Θα πρέπει ακόμη να μάθουμε να προσπερνάμε τους υπονομευτές των αγωνιστικών διεκδικήσεων αλλά και τους κήρυκες της υποταγής στο «εφικτό» !!
Η πιο πάνω διαπίστωση μπορεί να φαντάζει σε ορισμένους έως και υπερφίαλη αλλά στέκεται στις πραγματικές της διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς το ρόλο του τμήματος Κυκλάδων τόσο στην ανάδειξη του ζητήματος όσο και στην μέχρι τέλους διεκδίκηση του, παρά τον λυσσαλέο πόλεμο από τους κυβερνητικούς εγκάθετους ( περιφερειάρχης ), αλλά και το τελικό άδειασμα από πλευράς ( «σοσιαλιστικής») νομαρχιακής αυτοδιοίκησης.
Το παρόν άρθρο δεν έχει βέβαια το νόημα μιας εκ των υστέρων καταγραφής για το δίκαιο ή όχι των επιλογών του τμήματος .
Το παρόν άρθρο προσπαθεί να συμβάλει στον προβληματισμό για τα επόμενα βήματα του κλάδου που δεν μπορούν παρά να στοχεύουν στην ανατροπή του ν. 3518 για το ΤΣΜΕΔΕ και του ν. 3389 για τις ΣΔΙΤ. Και στις δύο περιπτώσεις οι λόγοι που επιβάλλουν τον πρωτοπόρο ρόλο των μηχανικών στον αγώνα για τη ανατροπή τους έχουν να κάνουν και με το άμεσο συμφέρον του κλάδου μας ( υπονόμευση ασφαλιστικών δικαιωμάτων , απεμπόληση κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης – περιθωριοποίηση των δημόσιων τεχνικών υπηρεσιών ) όσο και με την ανταπόκριση στον κοινωνικό μας ρόλο ως εργαζόμενοι επιστήμονες (αποκάλυψη της επιχειρούμενης απροκάλυπτης καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος και προφανώς του εργαζόμενου λαού που πληρώνει ).
Ένας ακόμη λόγος για να εργαστούμε από αύριο κιόλας για την ανατροπή των συγκεκριμένων νομοθετημάτων έχει να κάνει με την ευθύνη του κλάδου μας, καθώς ψηφισμένες πλειοψηφίες είτε άνοιξαν το δρόμο ( ν. 3518 – απόφαση αντιπροσωπίας ΤΕΕ του 2003 ) είτε διευκόλυναν δια της σιωπής (ν.3389 – πλειοψηφία ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ του 2005) αν δεν στήριξαν τις κυβερνητικές επιλογές…..
Θα πρέπει οι συνάδελφοι που δικαίως δυσανασχετούν για το χαράτσι των 80 € σήμερα και των 130 € αύριο προκειμένου να τύχουν της ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗΣ, να γνωρίζουν ότι το πληρώνουν γιατί εφαρμόζεται έτσι η κατεύθυνση – οδηγία της Ευρ. Ένωσης για τα λεγόμενα Επαγγελματικά ( δηλαδή ανταποδοτικά ) Ταμεία που απαλλάσσει εργοδότες και κράτος από την συνεισφορά τους δηλ. καταργεί τον όποιο κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης !!! Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν οι συνάδελφοι ότι δυστυχώς η επιλογή της επαγγελματικής ασφάλισης αποτέλεσε πρόταση της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ το 2003 με την στήριξη των παρατάξεων που αναφέρονται στην ΝΔ το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ ( με την προσθήκη της αντίστοιχης Αριστερής Συσπείρωσης ). Θα πρέπει λοιπόν όσοι εκπρόσωποι των πιο πάνω παρατάξεων δικαίως διαμαρτύρονται σήμερα ( όσοι, διότι ορισμένοι εξακολουθούν να κάνουν γαργάρα το ζήτημα ) ενώ ορισμένοι άλλοι ( βλ. τον συνάδελφο πρόεδρο του ΤΕΕ ) πανηγύρισαν κιόλας την ψήφιση του 3518 ( !!! ), να κάνουν πρώτα την δημόσια αυτοκριτική τους εξηγώντας την τότε στάση τους, διαφορετικά μπορεί κανείς δικαίως να υποθέσει ότι εξακολουθούν να «ψαρεύουν» σε θολά νερά…..
Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν όλοι οι συνάδελφοι, ότι η ανοιχτή υπονόμευση του ρόλου των Διπλωματούχων Μηχανικών στην Δημόσια Διοίκηση που προλειάνθηκε με την διαδικασία παραγωγής των «ολυμπιακών έργων» , τις Συμβάσεις Παραχώρησης ( Μετρό, Αεροδρόμιο , Ρίο – Αντίρριο ) και παγιώθηκε με το νόμο 3389 για τις ΣΔΙΤ ,έλαβε χώρα με την ουσιαστική ανοχή των πλειοψηφιών της ΕΜΔΥΔΑΣ στις αντίστοιχες περιόδους !!! Πώς να μην φαντάζουν υποκριτικές κούφιες και «στημένες» οι διαμαρτυρίες των συνδικαλιστών και των παρατάξεων ( ΔΚΜ, ΠΑΣΚ, Α.Ε.) για την υποβάθμιση των μηχανικών του δημοσίου κ.λ.π. ;
Ως πότε η λαγνεία του εφικτού θα οδηγεί σε ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων μας ; Ως πότε θα ανάγεται σε στρατηγικό στόχο του κλάδου ( και όχι μόνο ) ο «έλεγχος» του πόσα θα χάσουμε και με ποιο ρυθμό ; Ως πότε θα επιλέγουμε ή θα επιτρέπουμε συμβιβασμένες πλειοψηφίες που υποτάσσουν τις ανάγκες των εργαζομένων στην στρατηγική του κεφαλαίου ;
Να πιστέψουμε στο δίκιο μας . Να εμπιστευτούμε στην δύναμή μας. Να συμπορευτούμε με το ταξικό εργατικό κίνημα . Η πρόσφατη πείρα μας δείχνει ότι μπορούμε . Οι σύγχρονες ανάγκες δείχνουν ότι πρέπει.

ΧΑΡΗΣ ΖΕΠΑΤΟΣ
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
Τμήμα Κυκλάδων
Δημοσιοϋπαλληλική Ενότητα Μηχανικών