Η θάλασσα σήμερα αστραφτοκοπούσε.
"Κοίτα τι ωραία που λαμπυρίζει."
΄΄Αδικα μου φαίνεται τρέξαμε να προλάβουμε το απαγορευτικό. Λάδι είναι η θάλασσα".
"Βρε, μην είναι γλαροπούλια σε ώρα φαγητού;", αναρωτήθηκε η διπλανή μου. "Μπα, τόσα πολλά;", απόρησε η διπλανή της διπλανής μου.
"Μάλλον κυματάκια είναι. Να δεις που μέχρι να φτάσουμε στη Σύρο, θα το 'χει ανεβάσει το 7άρι."
Ώσπου να πεις κύμινο, τέσσερα ζευγάρια βλέμματα είχαν στραφεί έξω από το παράθυρο, σα να μην είχαν ματαδεί τέτοιο μεγάλο "ασημένιο΄" κοπάδι από γλάρους να κυματίζει ή αφρούς κυμάτων να ασημίζουν στο φως του ήλιου.  
Το Blue Star εν τω μεταξύ διέσχιζε το "λαμπυρίζον θαλάσσιον ύδωρ".
Το μυστήριο λύθηκε, όταν μια φωνή ακούστηκε να λέει: "Βρε, τι γλαροπούλια κι αηδίες. Σκουπίδια είναι!".
Το πλοίο της γραμμής έκοβε δρόμο ανάμεσά τους ενώ οι τέσσερις συνταξιδιώτισσες έκπληκτες, κάναμε διάφορα σενάρια και υποθέσεις,  προσπαθώντας να λύσουμε  το μυστήριο.
Μεγάλο μυστήριο!
Και το Blue Star συνέχιζε να διασχίζει το "λαμπυρίζον θαλάσσιον ύδωρ" έπί ώρα πολλή.
Ευτυχώς, όχι μέχρι να φτάσουμε στη Σύρο.

ΜΑΡΙΑ ΑΛΕΞΑΚΗ 
Κυριακή, 21/10/07