Οι αποσκευές που ήταν τοποθετημένες κοντά στη είσοδο πρόδιδαν επικείμενη αναχώρηση. Ένας φακός που έχει την ικανότητα να απομονώνει τις στιγμές της καθημερινότητας, το μηχανικό μάτι της κάμερας, η ανατομία της κίνησης και του χρόνου, η εκδοχή ενός σώματος απαλλαγμένου από ρούχα και προσωνύμια.
Αστραφτερά κοσμήματα, παπούτσια για τις κυρίες, περούκες και είδη μακιγιάζ, φυσική εκρού κρέμα τανάκα, πούδρες, ρουζ και κραγιόν, αμηχανία και περιέργεια που βιώνονται με σοβαρότητα και έντονα απολαυστική διάθεση, μια αθώα εικόνα που γοητεύει τα στοιχισμένα φοινικόδεντρα.  
Αφουγκράζομαι τα παραμιλητά της αλήθειας και τις οριακές συνθήκες της ζωής χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Μετατρέπομαι σε βέλος ψεύτικο και επιτηδευμένο, πρόταση που αναπνέουν οι ρέκτες της δύσης του ήλιου, απουσιάζω από τη διαδρομή, διδάσκομαι με λαχανιασμένες ανάσες, ακούω ανάμεσα σε καπνούς μια ελεγεία για κανόνες και συνθήκες.
Η κοιλάδα της εξιλέωσης έβαλε στο τραπέζι την αλληλεγγύη προς τον πλησίον, τις παγωμένες στο χρόνο στιγμές, τους υποτονικούς ρυθμούς των χρωμάτων, της εμπειρίες ζωής μιας βελόνας που ζει το τέλος των ειδών. Μητέρες και κόρες που αγαπήθηκαν σαν τη βροχή που πέφτει στα κεφάλια των παιδιών που λαχταρούν να γίνουν άγνωστοι έφηβοι, υμνολογίες, στολισμοί και θρήνοι, το ξεπούλημα μιας δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού.
Αντιγράφω την κατάληξη της εισαγωγής ενός ακραίου μαστρωπού έχοντας μεταφέρει τα βιβλία στην ακτή με τις παθητικές αντιστάσεις και τις σύγχρονες γραμματικές τσέπης, αποτυπωμένα μυστικά για ψηφία σε κάδρο, εγκλήματα δίπλα στο ποτάμι και τις τελευταίες απάτες.
Ο μονόλογος των επιλογών, το κόκκινο φεγγάρι των παθών και των ερώτων μιας ακρόπολης με ξεπουπουλιασμένα θέλγητρα, η ζωηρή αφήγηση ενός είρωνα αφηγητή, η αναμονή μπροστά σε πόρτες εργοστασίων και καφενείων, ήρωες προσκλήσεων σε δημοτικά σχολεία και η γοητεία του προσχήματος να βρίσκει την καθημερινή της συνάντηση στα αυτοβιογραφικά διηγήματα των εγκλείστων.
Φωτιά και αδιαφορία για την καθιέρωση θεσμού συνδρομητών για τα εγκαίνια του Θεάτρου Συνθηκών Εργασίας, όπερες ελευθερίας και παλιό σινεμά στον Κεραμεικό, μειώνεται η αξία των έργων που είναι προϊόντα συλλογικής εργασίας, άγνωστος μοντερνισμός μιας Αφροδίτης που πάσχει από τον ιό του AIDS.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ 
chrisdem@in.gr