Kρατάμε για λίγες ακόμα ώρες τις τύχες μας στα χέρια μας. Είμαστε ο «κυρίαρχος λαός» με όπλο το φάκελο που ο καθένας μας θα ρίξει στις κάλπες. Το μεγάλο ερώτημα είναι το θα περιέχει αυτός ο φάκελος. Με άλλα λόγια, πιο είναι το κόμμα στο οποίο θα εμπιστευθούμε το τιμόνι της χώρας για τέσσερα χρόνια.
Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν ψηφίζουμε τον ομορφότερο, τον πιο καλό ρήτορα, αυτόν με τη μεγαλύτερη φωτογένεια. Ψηφίζουμε εκείνον που μας έπεισε ότι θα βελτιώσει τη ζωή μας, ή -τουλάχιστο- δεν θα την κάνει πιο δύσκολη.
Είμαστε σίγουροι γι' αυτό;  Πήραμε όλα τα κρυφά και φανερά μηνύματα που εξέπεμψαν όλοι όσοι ζητούν τη στήριξη μας; Και, πριν απ' όλα, ξέρουμε τι πρόκειται να εφαρμόσει καθένας από αυτούς αν και εφόσον τον τιμήσουμε με την εμπιστοσύνη μας; Ή, λίγο μετά τις εκλογές πολλοί από μας θα ξαναμπούν στο μεγάλο «κόμμα» των κοψοχέρηδων μετανοούντων;

***

Kοιτάζοντας στο πρόσφατο παρελθόν, θα δούμε πλήθος ανθρώπων που μετάνιωσαν για τις επιλογές τους. Που έριξαν στην κάλπη το λάθος φάκελο. Κι αυτό τους το λάθος το πλήρωσαν και οι ίδιοι αλλά και πολλοί άλλοι μαζί τους. Εντυπωσιάστηκαν από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, από τη λάμψη και τα πλαστικά σημαιάκια, από το πρόσωπο που τους κοιτούσε μέσα από τηλεοπτικά σποτς και επέλεξαν το λάθος κόμμα. Μετά, προσπαθώντας να διορθώσουν το λάθος τους, με τα ίδια κριτήρια επέλεξαν το «αντίπαλο δέος» που κι εκείνο διέψευσε κάθε προσδοκία τους.
Έκαναν πάντα το ίδιο λάθος. Στεκόταν στα φανερά, τα «χλιδάτα» και τα παχιά λόγια και δεν έμπαιναν στον κόπο να διαβάσουν τα «ψιλά» στο «συμβόλαιο» που υπέγραφαν με τους κυβερνήτες τους. Έτσι, εκείνοι πάντα κυβερνούσαν με την αλαζονεία πως έχουν την εμπιστοσύνη της «πλειοψηφίας». Κι έπαιρναν μέτρα πάντα κατά της πλειοψηφίας.
Τώρα, οι ίδιοι  μας ζητούν να τους εμπιστευθούμε ξανά. Άλλαξαν -λένε- έβαλαν μυαλό, κατάλαβαν τα λάθη τους. Προσπαθούν για άλλη μια φορά να μας μπερδέψουν . Δύσκολο. Το παιχνίδι της εναλλαγής κράτησε τρεις δεκαετίες και πλέον δεν πιάνει τόσο εύκολα. Έτσι, τώρα παίζονται παραλλαγές του με πιθανά σενάρια συνεργασίας. Γαργαλιστική η συζήτηση. Ξυπνά μέσα μας μια κουτσομπολίστικη διάθεση: «τι θα γίνει αν . ;». Όμως, συμβάλλει κι αυτή στο να μας αποκοιμίζει. Σαν τον ταχυδακτυλουργό που κουνά προκλητικά το αριστερό του χέρι ενώ κάνει τα κόλπα του με το δεξί. Η συζήτηση δε γίνεται στη βάση προγραμμάτων και πολιτικών αλλά στη βάση σεναρίων, πιθανοτήτων και συνδυασμών που μοιάζουν με τους υπολογισμούς από τους παίκτες στοιχημάτων.
Ένα άλλο στοιχείο παραπλάνησης είναι η προσωπικότητα των πολιτικών αρχηγών.. Κοπιάσουν να μας πείσουν πως ο τάδε είναι «ικανός» ενώ ο δείνα «αξιόπιστος». Και πως για όσα στραβά συμβαίνουν στο κόμμα εκείνος δεν έχει ευθύνη ή επεμβαίνει για να τα διορθώσει. Ψέμα ολκής. Κανείς πια δεν αμφιβάλει πως η πολιτική δεν είναι ζήτημα ενός ή δυο προσώπων.
Τα τελευταία χρόνια το παιχνίδι τους έχει δυσκολέψει. Όλο και περισσότερο οι διαφορές τους γίνονται δυσδιάκριτες και οι ομοιότητες τους πασιφανείς. Διαρκώς το ρεύμα εγκατάλειψης και των δυο μεγαλώνει. Όλο και περισσότεροι αποφασίζουν να μην καταθέσουν το όπλο της ψήφου τους ως λευκή επιταγή στον έναν από τους δυο. Αυτή είναι μια πολύ θετική εξέλιξη. Αλλά, μισή. Το ζήτημα είναι αυτοί που θα κάνουν το βήμα να το κάνουν σωστά επενδύοντας  σε πολιτικές δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να αντιστρέψουν την αλγεινή για το λαό πραγματικότητα. Δυστυχώς, σήμερα δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες. Στην πραγματικότητα, μόνη εναλλακτική λύση διεξόδου από το βάλτο του δικομματισμού και της αντιλαϊκής πολιτικής είναι οι κομμουνιστές.  Γνωστοί για τη συνέπεια τους, την αγωνιστικότητα τους, τη σταθερότητα τους. Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι μια ψήφος που δεν βγάζει σήμερα κυβέρνηση. Βγάζει, όμως, αντιπολίτευση αξιόπιστη και μαχητική ικανή -αν δυναμώσει ακόμα περισσότερο- να συντονίσει τους λαϊκούς αγώνες που θα ακολουθήσουν επειδή θα εξακολουθήσει να υπάρχει η αντιλαϊκή πολιτική είτε με ΝΔ στην κυβέρνηση είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με κάποια συμμαχική κυβέρνηση.

Eίναι, λοιπόν, μεγάλη η δύναμη που έχουμε στα χέρια μας. Ο ένας και μοναδικός φάκελος που μπορούμε να ρίξουμε στην κάλπη είναι ένα όπλο με μια μόνο σφαίρα. Θα πει κανείς πως μια πιστολιά λίγα αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Πράγματι. Γι' αυτό θα πρέπει στις 16 Σεπτέμβρη να πυροβολήσουμε πολλοί. Και όχι με άσφαιρα. Βάζοντας στο φάκελο τη μια και μοναδική σφαίρα που έχουμε: το ψηφοδέλτιο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.