Τα παντζούρια γελούσαν καθώς κατηφόριζες, με τη ζώνη του ταύρου τυλιγμένη στη μέση σα φίδι, φωτιά τ' Αι  Γιάννη και μια προσταγή για αμαρτία ενός δειλινού  που τα χρώματα μοιάζουν με τα εσώρουχα σου που ξέχασες στους βράχους.
Ήταν μέρα γεμάτη φωνές και καπνούς τσιγάρων φτηνών, μετράγαμε τα υλικά για το σπίτι που θα γεμίσουμε με κίτρινο και φασίστες, όνειρο γεμάτο τροχονόμους και επιστάτες, όνειρο με αγροφύλακες και στιγμές ηλιθίων που αυτοχαρακτηρίζονται αναγκαίοι κρίκοι στην αλυσίδα της αναπαραγωγής.
Χαμογέλασε, βάψε τα μάτια σου με τα χρώματα που σου έμαθαν να φοράς, εγώ βάφω το πρόσωπο μου με τα χρώματα του πολέμου, κόκκινα χρώματα που γίνονται αφιερώσεις στα ραδιόφωνα, χωρίς να έχω άδεια από τις αρχές, αυτόματη ενημέρωση λίστας από το Web, προσευχή που κουρνιάζει σε παράθυρο.
Άδεια γραμματοκιβώτια, τα λόγια σβησμένα, με ένα φονιά να κερνάει καινούριες ιστορίες στα αποτσίγαρα των δρόμων, ένα τραγούδι να συναντήσουμε την ώρα, χαμόγελα που πουλήσαμε πάμφθηνα για να κερδίσουμε τα τριάντα αργύρια της θηλείας  που μας κέντησαν οι απανταχού σωτήρες μας , μόνο  η σιωπή ορίζει το σκοτάδι που έχουμε ντυθεί, μόνο η σιωπή μπορεί να γίνει αδερφός μας, περισσότερες πληροφορίες στα σκουλαρίκια της σελήνης.
Γεια σου, νιώθω το τέλος, ο πόνος γεμίζει το δωμάτιο, το στόμα σου μένει κλειστό, έχω πυρετό, πόσο ευχάριστος μπορώ να γίνω, και τα κομμάτια της αρρώστιας μου ποιος θα τα κολλήσει, χωρίς αντιβιοτικά και σωληνάκια, χωρίς να μεγαλώνουν μέσα μου τα χέρια, χωρίς να με κοιτάτε σαν κορνίζα, λευκός σαν το θάνατο, λευκός σαν τους τοίχους που μόλις βάψατε, λευκός.
Δεν υπάρχει πόνος, καράβι γεμάτο τα ουρλιαχτά των ματιών και τα όνειρα των παγιδευμένων, χορός στο φεγγαρόφωτο σε μια βάρκα που τρικλίζει, κάθε φορά ένα ταξίδι, κάθε φορά ένα παιχνίδι, ένας αυτοσχεδιασμός του φλάουτου, ψιθύρισε τη λέξη μαγεία, μόνο ένα λεπτό, είναι νύχτα.
Οι αετοί στη μάχη, χωρίς τον ήλιο να φωτίζει τα φτερά τους, σκηνικά με καμπύλες και ιριδίζοντα χρώματα, εκτυπώσεις αντιγράφων, μια λεπτή σκιά από το φουστάνι σου μπροστά στον ήλιο, απόγευμα, οι βάρκες είχαν μόλις ξεχαστεί, ανάφλεξη.
Γρήγορα αποτελέσματα, επεξεργασία, ο λυράρης, το βιολί να αλλάζει χρώματα μπροστά στα μάτια, να μεγαλώνει, ένας τεράστιος κόσμος γεμάτος χορδές, γεμάτος όνειρα, γεμάτος υποσχέσεις, ένα τραγούδι του ουράνιου τόξου, ένα δάκρυ.
Αναστάσιμο τραγούδι των μόνων και των ραγισμάτων, μυρωδιές Επιταφίου και τα κεράσματα των Αρχαγγέλων, το προσπέρασμα, η αντίδραση, τα φωτά των πλοίων που σβήνουν ξαφνικά, τα χρόνια που κρεμάστηκαν σε λάθος πλώρες, ο φόβος, τα ξενύχτια των υποψήφιων διαρρηκτών, οι ζωντανές αρνήσεις.
Η πολιτεία χορεύει στο ζεϊμπέκικο της κατ' εξακολούθηση ευκαιρίας, κλείσε τα μάτια και θυμήσου τα βήματα των σκοτεινών δρόμων, των ιδανικών ερώτων, των κρυμμένων στιλέτων, των κρηνών και των κρίνων, τη πόρτα και τη ζυγαριά.
Βυθισμένες τουλίπες και οι χαιρετισμοί από τις άγκυρες που δημιούργησαν νέα έγγραφα στα αρχεία του παραπόνου της φωτιάς, έκαψα όλα τα σύνορα, ξεμπέρδεψα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ
chrisdem@in.gr