Μέσα σε μια περίπου εβδομάδα ένα μεγάλο μέρος της χώρας έγινε στάχτη κατακαίοντας ανθρώπους, περιουσίες και δασικές εκτάσεις ανυπολόγιστης οικολογικής σημασίας. Οι πρόσφατες πυρκαγιές είχαν αρκετές διαφορές από κείνες που μας έμαθαν να θεωρούμε ως «συνηθισμένο φαινόμενο» στη χώρα μας κάθε Αύγουστο. Μια ήταν η σφοδρότητα τους και η αδυναμία των δυνάμεων κατάσβεσης να τις θέσουν υπό έλεγχο. Μια άλλη περίεργη εξέλιξη: όπου αυτές τίθεντο υπό περιορισμένο έλεγχο, μετά από λίγο ξέσπαγαν άλλες νέες σε διπλανές περιοχές. Μια τρίτη ήταν η περίεργη ολιγωρία του σχεδιασμού κατάσβεσης να αντιμετωπίσει μια φωτιά στο πρώτο στάδιο της επεμβαίνοντας μόνο όταν η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Όλα έδειχναν ως να υπήρχε η σιγουριά (ή η επιθυμία) πως όπου άναβε μια εστία, αυτή θα έσβηνε μόνο όταν δεν είχε τίποτ' άλλο να κάψει. Κάπως έτσι  «χάθηκαν» η νότια Πελοπόννησος, η Εύβοια και η βορειοδυτική Ελλάδα. 

            Στο μέσο της καταστροφής αλλά και μετέπειτα ακούστηκαν διάφορα για την ταυτότητα και τα κίνητρα των εμπρηστών (το οργανωμένο του εγκλήματος δεν άφησε καμιά αμφιβολία για «τυχαίες» πυρκαγιές). Άλλοι μίλησαν για οικοπεδοφάγους και οικοδομικά συμφέροντα. Άλλοι θυμήθηκαν το χαβά τους και μίλησαν για εμπρησμούς από τους. «γνωστούς αγνώστους των Εξαρχείων». Ο Βύρων ο Τρομερός μίλησε για ασύμμετρη απειλή μιμούμενος τον Bush μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Άλλοι γραφικότεροι μίλησαν για εμπρησμούς από τη διεθνή της τρομοκρατίας,  Τούρκους, Αλβανούς και λοιπούς πράκτορες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους.
Το σίγουρο είναι πως οι χειρουργικής ακρίβειας εμπρησμοί δεν είναι έργο μεμονωμένων οικοπεδοφάγων. Οι εμπρηστές λειτουργούσαν ως να έβλεπαν από ψηλά τα στρατηγικά σημεία και την πρόοδο της αντιμετώπισης των πυρκαγιών και να δρούσαν αναλόγως. Ως κάποιος δορυφόρος να τους πληροφορούσε ή ως να είχαν χαρτογραφήσει τις περιοχές και να προχωρούσαν βάση οργανωμένου σχεδίου.
Μέσα σ' όλα αυτά υπήρξε μια δήλωση που φαίνεται εντελώς άσχετη. Μια δήλωση που, φαινομενικά, δεν κολλάει πουθενά. Συγκεκριμένα, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας για τις πυρκαγιές, σημείωσε πως «Οι δρόμοι του πετρελαίου είναι ματωμένοι. Οι δρόμοι των φιλέτων της γης είναι καμένοι». Παράλληλα, η ίδια ομιλήτρια πρόσθεσε πως «τα οργανωμένα σχέδια οργανωμένα αντιμετωπίζονται». Τις  δηλώσεις αυτές εντόπισαν όλοι και τις σχολίασαν. Αλλά, πολύ σύντομα η «βόμβα» Πολύδωρα με τις ανοησίες περί «ασύμμετρων απειλών» σταμάτησε απότομα κάθε προσπάθεια συζήτησης γύρω από αυτές.

Κάποιοι άρχισαν να βλέπουν λίγο μακρύτερα από το ελληνικό δράμα. Πρόσεξαν πως μέσα σε λίγους μήνες όλη οι χώρες της νότιας Ευρώπης  έζησαν τις χειρότερες πυρκαγιές και τεράστιες εκτάσεις τους καταστράφηκαν. Το γεγονός πως οι χώρες που επλήγησαν είναι οι χώρες που στηρίζουν την αγροτική παραγωγή της ΕΕ ήταν ένα θέμα που δεν πέρασε απαρατήρητο.

Όμως, μια πιο προσεκτική ματιά έδειξε και κάτι άλλο: σε όλες τις χώρες οι εκτάσεις που καταστράφηκαν φαίνεται ως να ενώνονται με μια οριζόντια γραμμή που διαπερνά τη νότια Ευρώπη (από την Τουρκία ως την Ισπανία). Από κείνη τη στιγμή αρχίζουν οι παρατηρήσεις και οι συνειρμοί. Αρκετοί θυμήθηκαν το δρόμο του «φυσικού αερίου» που από τη Ρωσία, μέσω Τουρκίας, Ελλάδας, Ιταλίας, θα τροφοδοτεί την Ευρώπη. Κάποιοι άλλοι κάνουν λόγο για αγωγούς πετρελαίου προς την Ευρώπη.
Κατά μια περίεργη σύμπτωση και οι δυο δρόμοι περνούν μέσα από τις περιοχές που έγιναν στάχτη. Πολύ βολικές αυτές οι πυρκαγιές δε νομίζετε; Αν δεν υπήρχαν αυτές, η συζήτηση για την περιβαλλοντική καταστροφή που θα προκαλούσε η χάραξη τέτοιων διόδων θα κρατούσε χρόνια και οι ενστάσεις σε παγκόσμιες περιβαλλοντικές επιτροπές άλλα τόσα. Τώρα, τέτοιες συζητήσεις είναι μάλλον φιλολογικές.
Στην περίπτωση της Ελλάδας οι δρόμοι της φωτιάς περνούν από «ύποπτες» περιοχές. Μοιάζουν σα να μπήκαν σ έναν άξονα που διαπερνά οριζόντια και κάθετα τη χώρα. Κι ένα πρόσθετο στοιχείο. Οι περιοχές που δέχτηκαν τα μεγαλύτερα πλήγματα είναι η Πελοπόνησσος, η Εύβοια και η βορειοδυτική Ελλάδα στην περιοχή των ελληνοαλβανικών συνόρων. Τρεις κρίσιμες πόλεις βρίσκονται εκεί: η Μεγαλόπολη, το Αλιβέρι, η Πτολεμαΐδα. Κοινό χαρακτηριστικό τους: οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Και οι τρεις περιοχές δέχτηκαν πλήγματα από τις πυρκαγιές πολύ κοντά στους σταθμούς ενέργειας οι οποίοι έμειναν, τελικά, ανέπαφοι.
Έχουμε, λοιπόν, ένα δεδομένο: αυτές οι πυρκαγιές που ρήμαξαν την Ευρώπη και κατέστρεψαν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες δεν άναψαν από γιαγιάδες που έβραζαν κόλυβα, αλλά από οργανωμένους εμπρηστές. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ταυτότητα ή τα σχέδια τους αλλά προσπαθούμε να τα ανιχνεύσουμε. Κι από αυτή την άποψη, οι «συμπτώσεις» που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι πάρα πολλές για να είναι συμπτώσεις. Και απειλές για τον ελληνικό λαό υπάρχουν. Μόνο που δε φαίνονται πια τόσο «ασύμμετρες».

Σε τελική ανάλυση, θυσιάστηκαν τόσες ζωές, ολόκληρες περιοχές έσβησαν από το χάρτη, τις επιπτώσεις οικονομικές, περιβαλλοντικές και άλλες θα τις υποστούμε όλοι. Δικαιούμαστε να ξέρουμε ποιοι και γιατί μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση. Και να τους τιμωρήσουμε.

ΥΓ: Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση θα βρείτε εδώ: http://savoura.blogspot.com/2007/08/blog-post_30.html