SCRIPTA 2007, σελ.85

Το μικρό αυτό κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο εξαιρετικό περιοδικό του πανεπιστημίου Skidmore, το «Salmagundi», με το οποίο συνεργάζεται συχνά-πυκνά ο Στάινερ, όπως και η αφρόκρεμα της αγγλοαμερικανικής διανόησης και λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας το αφιερώνει στον Γάλλο μεταφραστή του, τον Pierre-Emmanuel Dauzat, ο οποίος και το μετέφρασε για να κυκλοφορήσει σε μορφή βιβλίου από τις εκδόσεις Albin Michel την ίδια χρονιά στη Γαλλία, σε δίγλωσση έκδοση.
[...]Η σκέψη και οι λειτουργίες της, και οι ανεπαρκείς μας γνώσεις για τη συνολική έκτασή τους και το βάθος τους, είναι παλιοί γνώριμοι του Στάινερ· θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ανθρώπινη σκέψη είναι η βασική ασχολία του και ταυτόχρονα το βασικό «πρόσωπο» στο θέατρο της εξαιρετικά πολυσύνθετης δοκιμιογραφίας του. Ο συγγραφέας γνωρίζει περίφημα ότι όλοι μας ζούμε τη ζωή μας μέσα στη σκέψη, ή μάλλον μες στην κατασπατάληση της σκέψης, και ότι μόνο « μια πολύ περιορισμένη μερίδα του ανθρώπινου είδους προσφέρει την απόδειξη ότι ξέρει να σκέφτεται». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ίδιος ανήκει σ' αυτή τη μικρή μερίδα ανθρώπων, στους οποίους δίνει με ομολογημένη αμηχανία τον χαρακτηρισμό των «εγκεφαλικά εγγράμματων», αυτών που αποδεδειγμένα ξέρουν να σκέφτονται. Και όπως όλοι οι ανήκοντες σ' αυτή την κατηγορία, είναι υποχρεωμένος να εκφράσει την ενσυνείδητη υποδούλωσή του στη σκέψη καταφεύγοντας στη γλώσσα. Κι εκεί αρχίζει ένας αληθινός αγώνας που οι όροι του δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστούν τιτάνιοι: από τη μια, παροχέτευση και παρακολούθηση ενός ρεύματος του ασταμάτητου καταρράκτη της σκέψης και, από την άλλη, τιθάσευση της πολυσημίας και της αμφισημίας της γλώσσας η οποία εμφανίζεται μονίμως «εχθρική απέναντι στο μονόχρωμο ιδεώδες της αλήθειας». Η μελαγχολία αυτής της διαπίστωσης δεν φτάνει ποτέ να γίνει παραλυτική, αντίθετα είναι δημιουργικά ερεθιστική και θα 'λεγε κανείς ότι μοιάζει σχεδόν χαρωπή μπρος στην κατοπινότερη, σχεδόν συντριπτικά μελαγχολική διαπίστωση ότι «σκέφτομαι σημαίνει υστερώ, καταλήγω κάπου  εκτός θέματος».