Η περιπέτεια της υγείας του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου συγκίνησε και τους υποστηρικτές του αλλά και όσους έχουν ασκήσει κριτική προς τα λόγια και τα έργα του ανδρός. Κοινή ευχή όλων είναι να αποκατασταθεί η υγεία του ανθρώπου.
Εντελώς τυχαία, μια πρόσφατη περιήγηση μας στο αρχιπέλαγος των ελληνικών ιστολογίων μας έδωσε μια άλλη πλευρά αυτής της περιπέτειας. Δύο είναι τα ζητήματα που απασχολούν τους bloggers (σ.σ. δημιουργούς ιστολογίων) για το παραπάνω θέμα: α) η «αντίφαση» που υπάρχει ανάμεσα στην πίστη και την ιατρική φροντίδα και β) η άνιση αντιμετώπιση των ασθενών με βάση το κοινωνικό τους status. Υπάρχουν απόψεις οι οποίες -αν μη τι άλλο- είναι αρκετά ενδιαφέρουσες. Θα επιχειρήσουμε να παραθέσουμε τις πιο χαρακτηριστικές και ενδιαφέρουσες:
           
Ευχέλαιο ή επιστήμη;
             Κάποιοι θεωρούν πως η προσφυγή του αρχιεπισκόπου σε γιατρούς αντί για θυμιάματα και ματζούνια, συνιστά αντίφαση προς την ιδιότητα του. Ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Στέλιος Γ. Φραγκόπουλος στο ιστολόγιο του sfrag φιλοξενεί επιστολή του καθηγητή Ιωάννη Ρούσσου προς την αρχιεπισκοπή στην οποία αναφέρονται τα εξής:
«Άγιοι άνθρωποι της αρχιεπισκοπής Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Τώρα που ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος είναι ασθενής, κατά τα φαινόμενα βαρέως, έχετε τα εξής αποτελεσματικά μέσα για να τον κάνετε αμέσως καλά:

1. Να του κάνετε ευχέλαιο (Ευαγγέλιο κατά Μάρκον και καθολική επιστολή Ιακώβου),
2. Να τον πάτε για προσκύνημα στην Τήνο,
3. Να του φέρετε να ασπαστεί την εικόνα της «Παναγίας της Ιεροσολυμιώτισσας» κλπ.

Γιατί δεν χρησιμοποιείτε αυτά τα αποτελεσματικά μέσα, τα οποία αξιοποιείτε συνέχεια για τον κοσμάκη; Τι περιμένετε και τον τρέχετε στα νοσοκομεία και στους γιατρούς που τον κόβουν και τον ράβουν;».
Αλλά κι ο ίδιος ο Σ. Φραγκόπουλος σημειώνει πως «όσο νάναι, παραξενεύει που δεν ακολουθεί τον «παραδοσιακό» και «ελληνοπρεπή» τρόπο για την αποκατάσταση της υγείας του - για την οποία έχει τις ευχές όλων! (.) Τη στιγμή δε που οι ασθενείς πήγαιναν τα παλιά χρόνια, σύμφωνα με τις παραδόσεις, στα μοναστήρια για προσευχή (.) σίγουρα παραξενεύει ότι ο ίδιος παραμερίζει αυτές τις παραδόσεις και αναζητάει ίαση από τους μηχανισμούς και τις μεθόδους που δημιούργησαν με την πάροδο του χρόνου το πνεύμα του (καταραμένου) Διαφωτισμού και της Επιστήμης. Εύχομαι να γίνει σύντομα καλά ο κ. Χριστόδουλος, όπως και κάθε άλλος ασθενής άνθρωπος, και τότε θα τεθούν τα συγκεκριμένα ερωτήματα στον ίδιο!»
Από τα σχόλια αναγνωστών ξεχωρίζουν αυτό της COLPOCOQUETTE που λέει: «Ο Χριστόδουλος ΠΡΕΠΕΙ να γίνει καλά για να μπορέσει να διατυμπανίσει το λόγο του Θεού σε άλλους φτωχούς σαν εμάς. Που όταν αρρωστήσουμε, χτύπα ξύλο, θα μας δώσει  τη μοναδική εξήγηση ότι ο Θεός έστειλε την αρρώστια σπίτι μας επειδή μας αγαπάει. Είναι ο τρόπος να μας δείξει ότι υπάρχει, ότι νοιάζεται για μας και ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο πιο μεγάλο σκοπό. Τον οποίο φυσικά ο Χριστόδουλος δεν εξυπηρετεί».
Ο minimalist  σημειώνει: «γιατί ο κ. Χριστόδουλος, κατέφυγε εσπευσμένα στην (ιατρική) επιστήμη, που συνεχίζει να αμφισβητεί, απορρίπτει, διαβάλλει (παλαιότερα και να καταδιώκει) η "θρησκεία" την οποία εκπροσωπεί και δεν προσέτρεξε, όπως ο ιδρυτής της διδάσκει, σε κάποιον "δαιμονοδιώκτη" μοναχό ή γέροντα "εξορκιστή", από αυτούς που αφθονούν στο "άγιον όρος" και αλλαχού; Γιατί δε ζήτησε κι αυτός τη θεραπευτική βοήθεια "αγίων λειψάνων" ή "θαυματουργών" εικόνων, που μετά τόσης ευλαβείας συνήθιζε να περιφέρει από πόλεως εις πόλιν προς προσκύνησιν (με το αζημίωτο πάντα!) από το "ευσεβές ποίμνιο"; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Μα βέβαια, αυτός είναι "αρχιεπίσκοπος", εμείς οι άλλοι, απλώς πρόβατα. Φέρτε, λοιπόν, σ' αυτόν τους διασημότερους ογκολόγους και γιατρευτείτε εσείς οι άλλοι με.προσευχές και προσκυνήματα σε "άγιες εικόνες και τίμια λείψανα"!».
Ο Διαγόρας ο Μήλιος προσθέτει καυστικά: «Δεν πράττω αυτά που κηρύσσω διότι δεν είμαι το είδος του ανθρώπου προς τον οποίο κηρύσσω».

Τελικά, υπάρχουν μερικοί πιο ίσοι από άλλους!
Το δεύτερο θέμα που εγείρεται είναι η ισότητα «επωνύμων» και «ανωνύμων» όταν αυτοί ασθενήσουν. Με τον παραπάνω τίτλο γράφει στο ιστολόγιο της η DarkMaiden:
«Αναρωτιέμαι: πόσο ίσοι είμαστε τελικά απέναντι στην αρρώστια; (.) Αρρώστησε ο Χριστόδουλος, έγινε σήριαλ  (.)  Και τσουπ, βγήκε η διάγνωση και η προτεινόμενη θεραπεία: θα του κάνουν μεταμόσχευση. Μάλιστα, το πολύ σε ένα μήνα.
Μου δημιουργείται η εξής απορία λοιπόν. Πού βρέθηκε όργανο για το Χριστόδουλο, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες άλλοι πάσχοντες συμπολίτες μας βρίσκονται σε μακροσκελή λίστα αναμονής, εδώ και χρόνια;
Όπως διαβάζω, η μεταμόσχευση ήπατος είναι μεγάλη και δύσκολη χειρουργική επέμβαση. Οι δότες είναι λίγοι και έτσι δεν μπορούν όλοι οι ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια να υποβληθούν σε μεταμόσχευση ήπατος.
Δίνεται προτεραιότητα για παροχή μοσχεύματος από δότες που θα παρουσιαστούν ανάλογα με τη σοβαρότητα του κάθε ασθενούς και το βαθμό συμβατότητας που θα υπάρξει μεταξύ δότη και ασθενούς. Οι δωρητές οργάνων που προσφέρουν δώρο ζωής μετά από το θάνατο τους σε συνάνθρωπους τους που πάσχουν είναι λίγοι, οι λίστες αναμονής μεγάλες και η αγωνία των ασθενών και των συγγενών τους για εξασφάλιση μοσχεύματος είναι βασανιστική. Και, ω! του θαύματος, μόλις αρρώστησε ο Χριστόδουλος, βρέθηκε ή θα βρεθεί αμέσως ο δότης και θα σώσουν τον προκαθήμενο. (.)
Μα, ποιον δουλεύουν επιτέλους; Πριν κανένα μήνα, είχαμε όλοι εξεγερθεί για την περίπτωση της Αμαλίας, η οποία ταλαιπωρήθηκε βάναυσα από το Εθνικό Σύστημα Υγείας (και Ντροπής θα προσθέσω) και τελικά κατέληξε (*). Τώρα, με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, καταργείται η λίστα αναμονής, στα τσακίδια οι χρόνιοι ασθενείς, που ελπίζουν και οι συγγενείς τους που ταλαιπωρούνται.
Φαντάζομαι το Χριστόδουλο, παχουλό-παχουλό και καλοθρεμμένο, σε μια ατέλειωτη ουρά, να σπρώχνει ανερυθρίαστα και από το τέλος της, να βρίσκεται στην κεφαλή της. "Εμένα ο Θεός με αγαπά! Εμένα θα με σώσει!", έτσι τον φαντάζομαι να λέει, στα ταλαιπωρημένα πρόσωπα που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε ένα ήπαρ. (.) Για ποια ισότητα μιλάμε λοιπόν;
Ο Θεός στον οποίο πιστεύω, θα τα βλέπει όλα αυτά και θα δακρύζει. Ο Θεός στον οποίο πιστεύω, θα λυπάται για το δούλο του, Χριστόδουλο, γιατί ακόμα και στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής του, αποδεικνύει πόσο κατώτερος των περιστάσεων είναι. Θα μου πεις, σιγά μην κάτσει να πεθάνει. Η ζωή είναι γλυκιά.
Γλυκιά είναι, το είπε και ο Χριστός στην τελευταία του προσευχή στον κήπο της Γεσθημανή: "Κύριε, απελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο" σε μια στιγμή, που η ανθρώπινη υπόστασή του υπερνίκησε τη θεϊκή. Όμως αμέσως μετά, θυμήθηκε, πως ο θάνατός του θα έφερνε τη ζωή για του άλλους. Και έκανε το μεγάλο βήμα.
Ο Χριστόδουλος κάθε άλλο παρά υιός Θεού είναι και δεν περιμένω αλτρουισμό και θυσία από τούτον. Όμως, ίσως την ύστατη στιγμή, θα έπρεπε να πει ένα ευχαριστώ και μια συγγνώμη, σε όσους "ετοιμοθάνατους" παρέκαμψε, για να κρατήσει τη δική του πολύτιμη ζωή».
Σχολιάζοντας τα παραπάνω, ο RosenRed  σημειώνει:  «Αυτή τη στιγμή ο Χριστόδουλος αντιμετωπίζεται όχι ως άνθρωπος, αλλά ως σύμβολο. Είναι το status του που χρειάζεται καινούριο ήπαρ, όχι ο ίδιος. Είναι ο αρχιεπίσκοπος και όχι ο Χριστόδουλος. Αυτό θα σου απαντήσουν και θα νομίζουν ότι είναι καλυμμένοι.
Αλλά αν είναι έτσι, γιατί οι κηδείες των τριών δασοπυροσβεστών στην Κρήτη δεν έγιναν δημοσία δαπάνη. Γιατί ο τέταρτος που χαροπαλεύει χρειάζεται εσένα κι εμένα για να συγκεντρωθούν τα χρήματα για να κάνει την εγχείρηση που χρειάζεται; Δεν έγιναν σύμβολα αυτοί οι άνθρωποι με τις πράξεις τους;
Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Για άλλη μια φορά, αυτό που καθορίζει ποιοι είναι τα γουρούνια και ποιοι τα άλλα ζώα στη φάρμα, είναι τα μήλα - δηλαδή τα χρήματα. Όποιος έχει χρήματα (ή την δύναμη να τα μετακινεί σε συγκεκριμένες τσέπες) είναι πιο ίσος από τους άλλους...»
Από την πλευρά του ο heliotypon τονίζει: Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού (.) Δεν μπορώ να μην επισημάνω την διαφορετική μεταχείριση ενός αρχιεπισκόπου από αυτήν ενός άλλου, «μη επώνυμου» ασθενούς. Για τον αρχιεπίσκοπο οι διασημότεροι γιατροί του κόσμου καλούνται στο πλάι του. Πανάκριβα ταξίδια και νοσηλεία ετοιμάζονται και δεν έχω αντίρρηση να γίνει παν το δυνατόν για να αυξηθούν οι πιθανότητες θεραπείας του. Όμως, γιατί δεν γίνεται το ίδιο και για τον κάθε ασθενή; (.)  Οι σκέψεις μου αφορούν την τεράστια ανισότητα, σε αντίθεση με την ευαγγελική περικοπή, που χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας. Από τη μια μεριά οι "επώνυμοι" χρήσιμοι στο σύνολο ή άχρηστοι, αγαπητοί ή αντιπαθείς, κι από την άλλη ο "ανώνυμος" μετανάστης, εργάτης, αγρότης, στο θάλαμο των 8 ατόμων! Τίποτε πέραν απ' αυτό. Ας σκεφτούμε, απλώς, το είδος της κοινωνίας που δημιουργήσαμε(νε)».
***
Επιγραμματικά η δική μας γνώμη επί του θέματος.: Όλοι οι άνθρωποι (πρέπει να) είναι ίσοι απέναντι στη ζωή κι απέναντι στην αρρώστια και το θάνατο. Δεν περιμέναμε το συγκεκριμένο περιστατικό για να διαπιστώσουμε πως και στη χώρα μας «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα». Είχαν προηγηθεί πολλές περιπέτειες υγείας αρκετών «γνωστών και διακεκριμένων» που σώθηκαν κι εκατομμύρια «αναλώσιμων» που χάθηκαν από «αμέλεια» ή «ιατρικό λάθος».
Για μας είναι ελπιδοφόρο να κερδίσει τη μάχη με τη ζωή ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης όχι επειδή είναι αρχιεπίσκοπος αλλά επειδή είναι ανθρώπινη ύπαρξη. Αν ήταν εργάτης της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, πιθανότατα θα έσβηνε έχοντας δίπλα του κάποιο αγροτικό γιατρό αντί του Dr Tzakis. Αυτή είναι η παθογένεια «της κοινωνίας που δημιουργήσαμε(νε)» κι αυτή πρέπει να σταματήσουμε!

(*) Πρόκειται για τη 30χρονη φιλόλογο Αμαλία Καλυβίνου που έσβησε στις 25 του Μάη μετά από απίστευτες ταλαιπωρίες από τον καρκίνο και το Σύστημα «Υγείας». Πρόλαβε να δημοσιοποιήσει τη φρίκη που βίωσε στη σύντομη ζωή της μέσα από την ιστοσελίδα http://fakellaki.blogspot.com Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.