Άκουσε με, εκείνη τη μέρα η αλυσίδα καταδύθηκε με λαμπάδες και τη σκιά του γάτου στα ηχεία, μέρη μακρινά που μας έχουν ξεχάσει, και τη φωνή της Ελευθερίας να ζητά να περπατήσω στα νερά.
Κεριά των ονείρων μας, κεριά του ουρανού, κεριά που ξυράφιζαν την εκπομπή στο ραδιόφωνο.
Η κραυγή του σπασμένου φλιτζανιού στο δρόμο με τις κλειστές πόρτες, η φοβισμένη σιωπή να κερνάει τα βήματα και το φεγγάρι πνιγμένο στα κλάματα να ανοίγει τις παλάμες του για να σταυρωθεί, χωρίς σύννεφα, έτσι για χατίρι σου, αυτό τον τελευταίο Αύγουστο.
Αποκλεισμένος, το άσπρο φόρεμα της με είχε ξεχάσει, μια περιπέτεια στα λασπόνερα της επανάληψης και ο έρωτας με κομμένο το λαιμό να δείχνει με τις τελευταίες σταγόνες του το δρόμο για το κάστρο με τους μάγους που φοράνε το ασημένιο σπαθί της ερημιάς.
Ο σπινθήρας του παραμυθιού που είχα ξεχάσει, φιλί δροσερό του όρκου, στη βροχή που ξενυχτάει.
-Μη μιλάς, ένας άνεμος κλαίει.
Περιορισμένες αντοχές των αναπνοών και των αποστάσεων που διανύσαμε, βλέμματα για να ξορκίσουμε τα οράματα που διαλύουν τον καπνό και η ψυχή να σταυρώνεται δίχως καρφιά και ξύδι, χάρτινοι καιροί γεμάτοι απαγορεύσεις και πρωτοσέλιδα.
Κουρασμένοι καιροί και το τηλέφωνο να δαγκώνει τα λόγια και τα όνειρα, υπογραφές και υποσχέσεις, μια λιτανεία γεμάτη κοσμήματα και βλεφαρίδες, διάκοσμος μιας πολιτείας που οι καλικάντζαροι την ξέχασαν, Κυβέλη με ερωτηματικά , τα μάτια σου.
Μια λεκάνη γεμάτη κρίματα και η πορφύρα να γέρνει αιώνια στη δύση του χαλασμού της Σμύρνης, χαμένο Αϊβαλή στα τραγούδια του Καζαντζίδη και στα χτενάκια που χαρίσανε, βρέχει, μούσκεψαν τα τσιγάρα και οι έρωτες, ένας ακάλυπτος για βόλτες Κυριακής, η τηλεόραση, κοιμούνται.
Καρύδια στα χέρια του παππού και το ρολόι, η γυναίκα που έχασε, οι φωταψίες των μπαλκονιών και τα κυκλάμινα που στόλισαν το νυφικό σου, μια γομολάστιχα και οι χτύποι από το κομπολόι των λυγμών να γεμίζουν το κουκλοθέατρο με τις σπασμένες κούκλες των Χριστουγέννων.
Οι φωνές στο γηπεδάκι με τις τσιμεντένιες κερκίδες και ο φόβος να σκεπάζει τις στολές που δε φορέσαμε, κυπαρίσσια καμένα για να κερδισθούν οι σιωπές των μανάδων, γάτες που μας κοιτάζουν το πρωί, χωρίς τσιγάρα, ένωση.
-Ήταν γεμάτη φλόγα βραδινών συνομιλιών και ήταν όμορφη, με τη μακρόσυρτη φωνούλα της γερμένης βουκαμβίλιας στους τοίχους των ενοικιαζόμενων δωματίων, με τις εναλλαγές του έρωτα, έξυπνη.
Ένα μπαούλο γεμάτο με μισοτελειωμένα εργόχειρα, τετράδια σαν ήμουν μαθητής και συμβουλές να προσέχω τα μάτια του ήλιου, πρέπει να γεμίσω το πορτοφόλι μου με τις ασυνέχειες της μορφής σου, γελάμε ακόμα με τις προσβολές που μας καρφιτσώνουν στα πέτα της μαθητικής ποδιάς, η φωτιά στο λιμάνι , κλειδώσαμε.
Τα σκουριασμένα κουτάλια στα συρτάρια της Πρωτοχρονιάς, λύνουν οι κάβοι των καραβιών της αλήθειας μου, σπίτια με σταυρούς που μας καθορίζουν και τα παράβολα των εξετάσεων για τα διπλώματα του κέρδους, μια ηλιαχτίδα, γυμνή με τα λυμένα σου μαλλιά να χαϊδεύουν τα ελατήρια του πόθου, καίω τα πόδια μου για τιμωρία, βάλε να πιούμε.
Τρέμω, τα παράθυρα με πνίγουν και τα μάτια που αρνούνται τα μάτια μας είναι θολά και γεμάτα φωνές του τσίρκου, πες μου ένα ανέκδοτο, πες μου κάτι, δεν αντέχω να μιλάς με τον καπνό του τσιγάρου και τις εντολές ενός γελαστού πρωινού, ζαλίζομαι, ολόκληρος χτύπημα του σφυγμού που με τρομάζει καθώς σταματά, καθώς ανεβαίνει, καθώς με κάνει να τραντάζομαι, να κουρνιάζω στις γωνίες της φλόγας σου, εξάρτηση.
Δεν ήταν έτσι, μπορούσα να έχω μέσα μου την Περσεφόνη και να κοροϊδεύω τα σαλπίσματα των μαύρων κουστουμιών, ψεύτικες ώρες , δεν ήταν δικός μου κόσμος, ήταν δικός της, μια ζωή στην τραμπάλα, δυο ζωές χωρίς να σωθώ, βοήθεια.
Η κατανάλωση, με δυο κουτάλες ανακατεύω τη χύτρα και ορκίζομαι να σταματήσω να πουλάω τη ψυχή μου στους διαβόλους που μου έμαθαν τα διαμάντια που πίστεψα, δημοπρασία με στημένες πλειοδοσίες, οικόπεδα με μηδενικό συντελεστή δόμησης, ήταν Νοέμβρης, με κορόιδεψαν.
Ήταν Νοέμβρης και γέμισαν τα ρούχα μας μαντζουράνα και έρωτα, χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει χωρίζω και ζητάω, με την ελπίδα να κερδίσουμε, τα παπούτσια που φορούσες και λάτρεψα, μια Τρίτη με φως , οι ένορκοι.
Μια γη που ξέχασε να ανθίσει και ο ήχος από τις ρυθμίσεις των όπλων στα σκοπευτήρια, παγίδες που στήσαμε για να πιαστούμε αβοήθητοι περιμένοντας το τέλος, υπερήφανοι που κατορθώσαμε να αποτύχουμε, τρεις φορές προσπάθησα, δεν ήταν το τυχερό μου, έζησα.
Τα πιόνια του δειλινού, ένα χαμόγελο να είναι ο πύργος και η νίκη σου, τα αγκάθια που κρύβεις στα εσώρουχα σου για να ματώσω, πότε κερδίζουμε, πότε μας καίνε στην πυρά, ποιος θα μας δώσει το δικαίωμα της αναίρεσης, χωρίς φρένα στις στροφές, γατόπαρδοι.
Μιλάμε για την ομορφιά που χάθηκε για πάντα, για τη λειψή αμοιβή που μας υποχρεώνουν να δεχτούμε, έτσι αναίτια, με τα κορδόνια λυτά και τις σφεντόνες μας κρυμμένες στο καλάθι με τα άπλυτα ρούχα, καφές της Κυριακής , υπόστεγα.
Ξέρεις, δεν έχω να χάσω τίποτα, μένω στο παιχνίδι για να μη στεναχωρήσω κάποιους, έχω βαρεθεί να υποκρίνομαι το δράκο στα παραμύθια σας, ο κόσμος μου πεθαίνει, με σιωπές και ποτήρια γεμάτα βότκα, στριφτά τσιγάρα και κάρτες σημαδεμένες, έλεος παιδιά, ο κηπουρός απεργεί τα μεσάνυχτα.
Τρομοκρατία χωρίς γκιλοτίνα, διευθυντήρια των ίσως και των ιμιτασιόν ανταλλακτικών, κέρινοι ήρωες στα μουσεία και εμείς θεατές με εισιτήριο, μόνο ερωτήσεις, οι απαντήσεις ξεχάστηκαν σ' ένα γραφείο μαζί με το ψωμί που είχες αγοράσει, τα λεμόνια πια πικρίζουν και γίνονται στολίδια στα πιάτα που σπάμε στα σκυλάδικα, κοντές φούστες και τα μικρόφωνα να είναι κλειστά, το παραγάδι της μοναξιάς μας, οι ηλίανθοι.
Έχουμε γεμίσει με γυαλιά χωρίς εστίαση.
Τα κείμενα που δωρίζουμε, έτσι για να είμαστε παρόντες στις συζητήσεις των γυναικών, στις λαδόκολλες των γιορτινών ταβερνείων της νιότης, μ'  ένα Ρε ζούμε, πότε νότα και άλλοτε φωνή στην εξακρίβωση στοιχείων.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ
chrisdem@in.gr