Ευριπίδη, Βάκχες, εκδ.ΖΗΤΡΟΣ 2007,Σελ..687

Οι Βάκχες είναι το τελευταίο έργο του Ευριπίδη. Γράφτηκε το 407 π.Χ., όταν ο ποιητής βρισκόταν στην Πέλλα της Μακεδονίας, στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου. Οι"Βάκχες" έχουν τη δική τους φρεσκάδα και ποιητική ομορφιά, που τις τοποθετούν σε μια ξεχωριστή θέση μέσα στη θεατρική παραγωγή του Ευριπίδη. Αποτελούν ένα από τα πληρέστερα και πιο ολοκληρωμένα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, γιατί συνενώνουν τρία βασικά στοιχεία: το τραγικό, το δραματικό και το θεατρικό.

Ξενοφώντειος Σωκράτης Α΄. Απομνημονεύματα, εκδ.ΖΗΤΡΟΣ 2007,ΣΕΛ.526

Ο τόμος αυτός έχει την ιδιαιτερότητα του: επιδιώκεται μ' αυτόν να δοθεί μια συνολική εικόνα του πιο φημισμένου στην αρχαιότητα, ίσως και ως την εποχή μας, φιλοσόφου, του αθηναίου Σωκράτη. 'Οπως είναι γνωστό, κάποιοι μεγάλοι μύστες (θρησκευτικοί ηγέτες, φιλόσοφοι, πολιτικοί) δίδαξαν, αλλά δεν άφησαν συγγραφικό έργο· υπήρξαν «συγγραφείς του προφορικού λόγου». Και έμεινε σ' όσους υπήρξαν άμεσοι ή έμμεσοι μαθητές τους το όχι εύκολο έργο να εκθέσουν τη διδασκαλία του δασκάλου, να περιγράψουν τα καθέκαστα της ζωής του και να ερμηνεύσουν με το δικό τους τρόπο ό,τι κατά την άποψη τους ήταν η αυθεντική εικόνα του διαφορετικά ερμηνευμένου από άλλους κοινού προσώπου. Για να μην αναφερθούμε σε περισσότερες περιπτώσεις, ας περιοριστούμε στα καθιερωμένα τέσσερα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης και στα αριθμητικώς περισσότερα απόκρυφα ευαγγέλια. Στην περίπτωση του Σωκράτη, που βεβαιωμένα δεν είχε γράψει τίποτε, αλλά δίδαξε χρόνια πολλά με κάθε ευκαιρία που του παρουσιαζόταν, υπήρξαν πολλοί, όπως μαρτυρείται από σχετικές αναφορές, που αυτοανακηρυγμένοι διάδοχοι του ίδρυσαν μετά το θάνατο εκείνου τις «σωκρατικές» σχολές τους, έγραψαν για το Σωκράτη και οπωσδήποτε με κάποια αυταρέσκεια ισχυρίστηκαν ότι είναι πνευματικοί κληρονόμοι του μεγάλου φιλοσόφου. Τα έργα τους για το Σωκράτη δε μας έχουν σωθεί. Ευτυχώς για μας έχουν σωθεί ανάμεσα στα έργα δύο πολυγράφων αθηναίων, του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα, μερικά έργα (περισσότερα του πρώτου, λιγότερα του δεύτερου) στα οποία πρωταγωνιστεί ο λόγος του Σωκράτη.

Βιο-ιστορίες,Διηγήματα, ,Ιωάννα Καρατζαφέρη,ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2007,.σελ.336

Τα βιβλία, ανεξάρτητα από το θέμα τους ή το χώρο όπου τοποθετούνται, ανήκουν στη γραμματεία της γλώσσας στην οποία γράφονται. Τα εννιά διηγήματα αυτού του βιβλίου διαδραματίζονται στην Αμερική και κυρίως στη Νέα Υόρκη. Η ελληνικότητα όμως της γραφής και της σκέψης που την παράγει δεν χάνονται ποτέ. Η ταυτότητα της συγγραφέως, η έλξη που ασκεί πάνω της η πατρίδα, όχι σαν συγκριτικό στοιχείο με άλλες χώρες αλλά σαν αναφορά, δεν υπονοεί κανένα δράμα και δεν εμπεριέχει το νόστο, αφού οι αποστάσεις διαρκώς μικραίνουν και οι συμπεριφορές προσεγγίζονται από άλλες λεωφόρους ή μονοπάτια. Οι Βιο-ιστορίες είναι απεικονίσεις ενός κόσμου βαθιά μοναχικού, όψεις μιας κοινωνίας όπου ο έρωτας και η ανθρωπιά υποσκελίζονται συχνά από την ενοχή, το έγκλημα ή την παράνοια. Μοιάζουν δε με μυθιστόρημα του οποίου τα κεφάλαια είναι αυτόνομα, ολοκληρωμένα διηγήματα ή διηγήματα που διαβάζονται σαν μυθιστόρημα.

Yπόθεση Τουλάγεφ, Βικτόρ Σερζ, SCRIPTA 2007,σελ.521
Η Υπόθεση Τουλάγιεφ διαιρείται σε δέκα κεφάλαια (ή «αλληλοσυμπληρούμενους πίνακες» όπως τα αποκάλεσε ο Σερζ σε ένα φυλλάδιο). Το καθένα τους είναι λίγο ως πολύ αυτοτελές. Το καθένα εστιάζει σε έναν διαφορετικό χαρακτήρα, παρότι αρκετοί από τους χαρακτήρες εμφανίζονται σε περισσότερα από ένα κεφάλαια. Η πλοκή εξελίσσεται χρονολογικά, από την απροσχεδίαστη, σχεδόν τυχαία δολοφονία του Τουλάγιεφ, ενός ανώτατου στελέχους του Κόμματος, μέχρι την εκτέλεση, έναν χρόνο αργότερα, τριών ανδρών, οι οποίοι ήταν όλοι τους σημαίνοντες μπολσεβίκοι, μπλέχτηκαν στα δίχτυα της έρευνας και επιλέχτηκαν να πληρώσουν για το ανεξιχνίαστο έγκλημα.