Οι βρετανοί υποστηρίζουν πως «ο νόμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να εφαρμόζεται από τον αρχιφύλακα του τμήματος». Ευτυχώς ή δυστυχώς, στην Ελλάδα τέτοιες «εξυπνάδες» των «κουτόφραγκων» δεν περνούν. Στη χώρα που αυτοϊκανοποιείται με την πίστη πως έχει «ανακαλύψει» (σ.σ. μάλλον με την έννοια της πατέντας) τη δημοκρατία «ο αστυνομικός είναι το κράτος». Μπορεί να συλλαμβάνει, να (κατά)δικάζει και να εκτελεί όποιον επιθυμεί. Ενίοτε και να βασανίζει τους συλληφθέντες και να βιντεοσκοπεί τις πράξεις του.
Τα «βίντεο της ντροπής», όπως τα ΜΜΕ έσπευσαν να τα βαφτίσουν, πιστοποίησαν απλά το αυτονόητο. Πως από την εποχή του «πάγου και του ρετσινόλαδου», από τα ΕΑΤ-ΕΣΑ και το Μπογιάτι, το μόνο που άλλαξε είναι οι μοντέρνες μέθοδοι βασανισμού και ο απαθανατισμός των βασανιστηρίων. Εξαναγκασμός κρατουμένων σε πράξεις ύστατου εξευτελισμού. Εξαναγκασμός ιερόδουλων σε στριπτίζ και βιασμός τους. Βιασμός γυναίκας αστυνομικού από προϊστάμενο της (όπως αποκαλύπτει το «Πρώτο ΘΕΜΑ»). Και άλλα που έρχονται οσονούπω καθώς όλη αναμένουμε τις νέες προβολές.
Αυτή είναι η «σύγχρονη» αστυνομία μιας τριτοκοσμικής χώρας που αυτοαποκαλείται «ευρωπαϊκή δύναμη» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό): παντελώς ανίκανη να πατάξει το έγκλημα και τη διαφθορά «επωνύμων» και κρυμμένων στα σκοτάδια κακοποιών αλλά ικανότατη στο άνανδρο χτύπημα συνταξιούχων, δασκάλων, εργαζομένων και στους βασανισμούς ανυπεράσπιστων πολιτών. Και το ανατριχιαστικότερο: όλα αυτά γίνονται με την προτροπή της πολιτικής ηγεσίας αυτού του τόπου. Μπορεί σήμερα, εντελώς υποκριτικά ο Β. Πολύδωρας να μιλά για «αίσχη» των υφισταμένων του αλλά εκείνος είναι που τους αποκάλεσε «praetores urbanis» (φύλακες της πόλης). Κι αυτοί προφανώς έσπευσαν να μελετήσουν την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και να τη μιμηθούν. Επανήλθαν στην εποχή των σκλάβων-μονομάχων. Αντί ρωμαϊκής αρένας, το Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας. Σε τελική ανάλυση δεν θανατώνονται, δα, οι κρατούμενοι, απλώς εξαναγκάζονται να χτυπούν αλλήλους. Ποιος ξέρει, οι ένστολοι τραμπούκοι που «μεγαλούργησαν» στο συγκεκριμένο περιστατικό ίσως ένιωθαν αναβαθμισμένοι: από πραίτορες γινόταν Καίσαρες.
Εδώ θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει τον Β. Πολύδωρα αν γνωρίζει το εξής: από τη ρωμαϊκή εποχή έως σήμερα, ποιων καθεστώτων οι μηχανισμοί και οι στρατοί συνήθιζαν να επαυξάνουν τον εξευτελισμό και την οδύνη των θυμάτων, εξαναγκάζοντάς τα να στραφούν εναντίον των ομοίων τους; Εάν ο υπουργός είναι στην και Ιστορία τόσο καλός όσο είναι στα Λατινικά, ξέρει την απάντηση.

***

Η κυβέρνηση προσπερνά την έκθεση της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης (CPT) ελαφρά τη καρδία. Η άνθρωποι της CPT έφριξαν, όταν -κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους- διαπίστωσαν ότι οι υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. τους ενέπαιζαν «χάνοντας» ονόματα των καταγγελλόντων και ιατρικές γνωματεύσεις! Τι καταγράφουν οι εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΗΕ για τα εν Ελλάδι πεπραγμένα; Βιασμούς, ξυλοδαρμούς, ηλεκτροσόκ. Μία έγκυος έχασε το παιδί της. Ο λόγος: οι κλοτσιές ενός αστυνομικού.
Τα «ΝΕΑ» έκαναν μια ανατριχιαστική σταχυολόγηση περιπτώσεων που κραυγάζουν σαν μετανάστης που γεύεται τις «περιποιήσεις» του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας: καταμετρήθηκαν 120 περιπτώσεις σοβαρών κακοποιήσεων. Ο πραγματικός αριθμός είναι, ασφαλώς, πολύ μεγαλύτερος: σκεφθείτε πόσα θύματα αποφεύγουν τις καταγγελίες, φοβούμενα πως θα μπλέξουν χειρότερα, αν δώσουν συνέχεια.
Στη διετία 2004-06 διενεργήθηκαν 66 ένορκες διοικητικές εξετάσεις για υποθέσεις κακοποίησης πολιτών από αστυνομικούς. Από αυτές, 24 μπήκαν στο αρχείο, 31 ακόμη εκκρεμούν (κοινώς, κωλυσιεργία), 6 κατέληξαν σε αστεία πρόστιμα, 3 σε πρόσκαιρες παύσεις και μόνο 2 σε απολύσεις αστυνομικών.
Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι η κυβέρνηση δεν γνώριζε τι συνέβαινε κάτω από τη μύτη της, το άλλοθι της άγνοιας εξέπνευσε τον Δεκέμβριο του 2006 - όταν «μίλησε» η αρμόδια Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τι έκανε; Τίποτε. Πώς αντιδρά τώρα; Δίνοντας άτυπη εντολή στην ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. να «μαζέψει» όσα βίντεο κυκλοφορούν στις τάξεις των «νταήδων». Δηλαδή, συγκάλυψη πριν «βγει στον αέρα» το γνωστό βίντεο, απεγνωσμένη απόπειρα συγκάλυψης ύστερα από αυτό. Θέμα αρχής. 
Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο Β. Πολύδωρας δηλώνει εξοργισμένος με τους «αχρείους». Τι περίμενε, δηλαδή, ο υπουργός των πραιτόρων; Εκείνος δεν υπεραμυνόταν του «δικαιώματος» των αστυνομικών να χτυπούν διαδηλωτές με σιδηρογροθιές, επειδή αυτές είναι αθώοι «ορειβατικοί κρίκοι»; Ε, με αυτήν τη «λογική» γιατί να μην κλοτσάει, αδίστακτα, ένας «λεβέντης» αστυνομικός την κοιλιά μιας εγκύου; Αφού το αθώο παπούτσι χρησιμεύει στο περπάτημα. Το πολύ πολύ, ας αλλάξει λίγο τον χαρακτηρισμό του στα «όργανα» κι από «praetores urbanis» ας τους αποκαλεί όπως όλοι οι υπόλοιποι έλληνες: «praetores alitius».

***

Κι η απάντηση στο ερώτημα «τις πταίει»; Αυτή διαχέεται σε πολλά σημεία. Αναζητήστε την κάτω από στοίβες χαρτιών, πορίσματα Ενόρκων Διοικητικών Εξετάσεων που σχεδόν ποτέ δεν εντοπίζουν κάτι μεμπτό. Οι καταγγέλλοντες «κηρύσσονται» πανεύκολα μυθομανείς, εκτός αν κατά τύχη βιντεοσκοπεί κάποιος, οπότε μένουμε και εμείς άναυδοι: «Ρε παιδιά, δεν τον έλιωσε στο ξύλο η ζαρντινιέρα τον Κύπριο φοιτητή. Απίστευτο, ε; Αθώα ήταν η ζαρντινιέρα».
Φθάσαμε στο σημείο οι βασανιστές να κινδυνεύουν περισσότερο από τη δική τους διεστραμμένη κομπορρημοσύνη, που τους ωθεί να διοχετεύουν στο διαδίκτυο τις σκηνές των «ανδραγαθημάτων» τους, παρά από οποιαδήποτε άλλη διαδικασία ελέγχου!
Αναζητήστε, ακόμη, την απάντηση στο ερώτημα «τις πταίει»: στις αρκετές δικαστικές ετυμηγορίες, σύμφωνα με τις οποίες «όργανα της τάξης» αναίτια αφαίρεσαν ζωές, αλλά ως «τιμωρία» ήρκεσαν. πρόστιμα δέκα ή δέκα πέντε χιλιάδων δρχ.! Στις εξωφρενικές μειώσεις ποινών, σε ανάλογες περιπτώσεις ανθρωποκτονιών, στα εφετεία.
Αναζητήστε τη στη διάδοση του άτυπου, ανατριχιαστικού θεωρήματος ότι για να έχει η αστυνομία «ηθικόν ακμαιότατον», όταν καλείται να αντιμετωπίσει το έγκλημα, επιβάλλεται η απόλυτη ελευθερία κινήσεων σε όσους «νταήδες» και «αδάμαντες» κατοικοεδρεύουν στις τάξεις της. Όπλα που «εκπυρσοκροτούν τυχαία», βασανισμοί και ξυλοδαρμοί. Ως προπόνηση.
Αναζητήστε τη στα εκάστοτε κυβερνητικά στελέχη που μονότονα χαρακτηρίζουν «μεμονωμένο» κάθε κρούσμα τύπου Τμήματος Ομόνοιας. Πόσα «μεμονωμένα» χρειάζονται για να αναγνωριστούν ως στοιχεία ενός ζοφερού φαινομένου; Αλλά ξεχάσαμε. Αναρίθμητες «ΕΔΕ» πιστοποιούν πως όλα είναι εντάξει.

***

Αυτό που συνέβη στο αστυνομικό τμήμα Ομονοίας είναι μια μοναδικής πιστότητας αποτύπωση του κράτους της καταστολής, της πολιτικής της αυθαιρεσίας, του συστήματος της απανθρωπιάς. Είναι ένα προμελετημένο έγκλημα, είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που κατασκευάζει πραίτωρες, είναι ένα φρικώδες απόβλητο που προέκυψε βάσει συγκεκριμένων προδιαγραφών. Των προδιαγραφών με τις οποίες κατασκευάζονται οι ανθρωποφύλακες μιας Δημοκρατίας που απευθύνεται στους ραβδούχους της, με φράσεις «εσείς είστε το κράτος».
Το πρόβλημα είναι βαθύ και είναι κατεξοχήν πολιτικό. Η πηγή του βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτό το κράτος αντιμετωπίζει το λαό σαν «εχθρό». Σαν «εχθρό» μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν το λαό και τα όργανα του κράτους. Τα όργανα του κράτους είναι προσανατολισμένα να καταστέλλουν το λαό στις πορείες, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες. Πρόκειται για τα όργανα ενός κράτους που απαγάγει Πακιστανούς, που συμμετέχει στους βασανισμούς, στις απαγωγές και τις μεταγωγές «υπόπτων» από τα αεροπλάνα - ιπτάμενα Γκουαντάναμο της CIA.
Τα όργανα του κράτους, που εκπαιδεύονται να κάνουν σαμποτάζ στα τρακτέρ των αγροτών, δεν μπορεί να σέβονται τον αγρότη. Τα όργανα του κράτους, που εκπαιδεύονται να συλλαμβάνουν τους επιστρατευμένους ναυτεργάτες, δεν μπορεί να σέβονται τον ναυτεργάτη. Τα όργανα του κράτους, που εκπαιδεύονται να χαφιεδίζουν στις εργατικές κινητοποιήσεις, δεν μπορεί να σέβονται τον εργάτη. Τα όργανα του κράτους, που εκπαιδεύονται να καταστέλλουν τις φιλειρηνικές διαδηλώσεις κατά του Κλίντον, του Μπους και του ΝΑΤΟ, δεν μπορεί να σέβονται τον φιλειρηνιστή διαδηλωτή. Τα όργανα του κράτους, που εκπαιδεύονται να συλλαμβάνουν μετανάστες ακόμα και μέσα σε νοσοκομεία, δεν μπορεί να σέβονται τον μετανάστη. Τα όργανα του κράτους, που εκπαιδεύονται να χτυπούν τους φοιτητές, δεν μπορεί να σέβονται τον φοιτητή. Τα όργανα του κράτους, που επιτίθενται ακόμα και σε συνταξιούχους, δεν μπορεί να σέβονται τον συνταξιούχο. Τα όργανα ενός κράτους, που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως εν δυνάμει ύποπτο, δεν μπορεί να σέβονται τον πολίτη.
Το ένστολο τμήμα του κράτους είναι επιφορτισμένο με την τρομοκράτηση του λαού, υπηρετώντας την πολιτική των τρομονόμων. Είναι κατασκευασμένο για να εκφοβίζει και να «τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί» τον «εχθρό», όπως έπραξε με τον 19χρονο, επειδή φορούσε πράσινα παπούτσια, όπως είχε πράξει το 2003 με τις κατασκευασμένες κατηγορίες κατά των 7 της Θεσσαλονίκης. Το ένστολο τμήμα του κράτους είναι φτιαγμένο με τα υλικά μιας πολιτικής που βασανίζει, που ταλαιπωρεί, που εξευτελίζει ανθρώπους.
Αυτός ο προσανατολισμός θέλει και τους κατάλληλους για να τον πορευτούν. Θέλει τους έτοιμους να βασανίσουν, να ταλαιπωρήσουν, να εξευτελίσουν. Βάσει αυτών των προδιαγραφών κατασκευάζονται τα όργανα του κράτους. Τα όργανα αυτού του κράτους, του κράτους με αυτόν το συγκεκριμένο προσανατολισμό, έχουν εξασφαλίσει από το αφεντικό τους, από το δημιουργό τους, από τον εντολέα τους - από το κράτος, δηλαδή - την άδεια να αυθαιρετούν, έχουν την άδεια να ασελγούν κατά της ανθρώπινης φύσης, κατά της δημοκρατίας, κατά του πολιτισμού. Έχουν την άδεια να ενεργούν ως ένστολοι αλήτες, ως κοινοί εγκληματίες, ως Ράμπο με εξασφαλισμένο το καθεστώς της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης
Η αστυνομία τους έχει στις τάξεις της από αυτούς που το 1997 έστηναν χουντογλέντια στη Θεσσαλονίκη και επιδίδονταν σε κυκλικούς χορούς, ζητωκραυγάζοντας υπέρ Πατακού και Μακαρέζου. Αυτούς που το 1980 δολοφονούσαν τον Κουμή και την Κανελλοπούλου. Αυτούς που το 1985 εκτελούσαν ένα δεκαπεντάχρονο παιδί, τον Καλτεζά. Αυτούς που το 1999 εκτελούσαν ένα 17χρονο Σερβόπουλο στη Θεσσαλονίκη. Η Αστυνομία τους έχει στις τάξεις της τους χαφιέδες που έστελνε την Πρωτομαγιά του 2002 ο Σημίτης στο Σύνταγμα. Έχει στις τάξεις της τα καθάρματα του τμήματος Ομονοίας, τους αλήτες με τη ζαρντινιέρα, τους πραίτωρες με τις σιδηρογροθιές κατά των φοιτητών, τους ειδικούς φρουρούς που πυροβολούσαν στο υπουργείο Αιγαίου κατά της φοιτητικής διαδήλωσης, τους «νταήδες» που τα περίστροφά τους «εκπυρσοκροτούν» και βρίσκουν τα τσιγγανόπουλα κατακέφαλα ή στρέφονται κατά των πολιτών για μια θέση πάρκινγκ..
Η αστυνομία τους, είτε γαλάζια, είτε πράσινη, είναι σάρκα από τη σάρκα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας τους. Η δημοκρατία τους και η αστυνομία τους με τα «ηρωικά ΜΑΤ», είναι αυτή που ήρθε να αντικαταστήσει το κράτος της εποχής του «ΕΣΑ, Ες - Ες, βασανιστές».

***

Με αυτά και με αυτά στα κανάλια η προεκλογική μάχη έχει φουντώσει. Το προεκλογικό σκηνικό έχει στηθεί. Η μάχη θα κριθεί στο ποιος είναι λιγότερο διεφθαρμένος, ψεύτης και υποκριτής.
Η ΝΔ που οι πραίτορες του Πολύδωρα δέρνουν διαδηλωτές, ή το ΠΑΣΟΚ που επί των ημερών του τα ΜΑΤ έδερναν συνταξιούχους;
Η ΝΔ που επί των ημερών της ξέσπασε το σκάνδαλο των ομολόγων ή το ΠΑΣΟΚ που επί των ημερών του ξέσπασε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου;
Το ΠΑΣΟΚ ο πρωθυπουργός του οποίου ευχαρίστησε τους αμερικανούς επειδή κι επισήμως τα Ίμια εντάχθηκαν στις γκρίζες ζώνες ή η ΝΔ που αποδέχεται ασμένως τη νέα αντιπυραυλική ασπίδα του Μπους;
Το ΠΑΣΟΚ που τρίβει τα χέρια του επειδή ο Γ. Καρατζαφέρης θα κόψει ψήφους από τη Ν.Δ. ή η Ν.Δ. που σιγοντάρει τον Παπαθεμελή για να αναχαιτίσει τον Καρατζαφέρη;
Όπως και να το κάνουμε, είναι δύσκολο να καταλάβει ο ανυπεράσπιστος τηλεθεατής ποιος έχει αμαρτήσει λιγότερο για να του εμπιστευθεί τη διακυβέρνηση της χώρας.
Μονότονο θέαμα με εκατέρωθεν κατηγορίες για έλλειψη πολιτικού ήθους, σκανδαλολογία, προσωπικές επιθέσεις και άφθονους χειροκροτητές ως τηλεοπτικό ντεκόρ. Ο πρωθυπουργός απαξιοί να πάει στη Βουλή και να απαντήσει σε επίκαιρες ερωτήσεις. Στη Βουλή εμφανίζεται αργά τη νύχτα ο Ε. Μπασιάκος με τροπολογίες που αφορούν τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων μέσα στα δάση. Ό,τι έκανε και το ΠΑΣΟΚ με την περίφημη τροπολογία Πάχτα για το Πόρτο Καράς.  Στην τηλεόραση κυριαρχεί η λεκτική αντιπαράθεση ανάμεσα στο «φως» και το «σκότος» που αντιπροσωπεύουν εναλλάξ και κατά περίπτωση η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Μην απορείτε, λοιπόν, επειδή πραίτορες και «παλικάρια» γίνανε μαλλιά κουβάρια. Αν αυτή είναι η «επανίδρυση του κράτους» - και ουδείς μπορεί να αμφιβάλει ότι αυτή ακριβώς είναι - τότε η μόνη απάντηση στις επαναλαμβανόμενες δεσμεύσεις του Κ. Καραμανλή ότι χρειάζεται την ψήφο του ελληνικού λαού για να συνεχίσει την πολιτική του και να μας «υπηρετήσει με σεμνότητα και ταπεινότητα», όσο και του Γ. Παπανδρέου πως αυτός θα γκρεμίσει «το παρακράτος» και θα επιφέρει την κοινωνική ισότητα που «αδυνατούσε» να φέρει στα χρόνια που (συν)κυβερνούσε, πρέπει να είναι μια και μόνη:
«Όχι άλλο κάρβουνο»!