Ιδρωμένη, λουσμένη με πρόστυχο κρασί, χωρίς διατίμηση, ένα κακοψημένο ψωμί στα μαγαζιά που πουλάνε φωλιές πουλιών και χέρια που χώνονται στους κόρφους, πάνω στις καρδιές των εφηβικών χρόνων, πίσω απ' τις λιθογραφίες με τα χαμόγελα της ομολογίας του έρωτα, άγρια και σαγηνευτική, ξεγυμνωμένη υπόσχεση.
Με τα χέρια δεμένα πίσω, συναντιέται με τον εραστή της στα λινά υφάσματα που τυλίγονται οι λιθογραφίες, καμωμένη από τα λείψανα ενός γκρεμισμένου τάφου, το θέλγητρο της φθοράς, το ραντεβού με τους παλμούς ενός ρολογιού με βασανισμένη ζωή και ζωηρά χρώματα, δε κρατάει κακία, δηλητηριάζει τις πληγές της με αγοραία τρυφερότητα, χωρίς κανένα στήριγμα, χωρίς αγώνα.
Παράπονα στον ουρανό με περισσότερη τέχνη απ' όσο το συνήθιζε, διάλεξε το πιο απόμερο τραπέζι, της άρεσε να περηφανεύεται για την αξία της καρδιάς της, για τη γωνία των χειλιών της, για τη λάμψη του ατέλειωτου φιλιού, πάνω στους τροχούς των τωρινών πραγμάτων, ισχυρίζεται πως έχει σωπάσει στ' αυτιά της η τεράστια βουή του πλήθους των ανδρών με τα κίτρινα μάτια, η σφραγίδα της αποσυνθεμένης αλαζονείας, ζωντανό άρωμα μέχρι θανάτου.
Οι ερωτικές εξομολογήσεις των δισταγμών, καλοζυγισμένες δήθεν αυθόρμητες ομολογίες, περιμένουμε να ακούσουμε ιστορίες από θελκτικές γυναίκες που πιστεύουν στις αποπλανήσεις της παγίδας των δακρύων, κυρίες με καλοπληρωμένα χαρίσματα, κερδοσκόποι χυμώδεις του σπάνιου διαφθορέα, η άγνοια του ψέματος εξασφαλίζει το δικαίωμα στην ευτυχία.
Αναστεναγμοί που ξυπνάνε τη λύσσα, ραγισμένες φωνές και ψοφίμια θαμμένα σε υπόγεια στρατοπέδων, τσαλακωμένα μωρά να παίρνουν φωτιά και μια καρφίτσα να βυθίζεται στο μάγουλο, έτσι σαν κόσμημα, σαν απειλή, σαν δάχτυλο που δείχνει τη θέση σου στην ουρά των δικαστηρίων του άθλιου γένους μας, δρεπάνι της πραγματικής ηδονής των θυμάτων, έγκλημα που έχει συντελεστεί με επιφωνήματα αφέλειας.
Τρεις γυναίκες με ευερέθιστα πέταλα, κυνηγούν τα προνόμια των πρώτων τους ραντεβού, μέσα στο βαμβάκι των ερωτικών καημών, πλαισιωμένες από επισκέψεις και πυρετό, συνταγές μαγειρικής και φτερωτά ξεκοιλιασμένα κρεβάτια, το γαλάζιο δέρμα της αίσθησης από τις απλωμένες φούστες, αυτό που λάτρεψαν τους απάλλαξε από την παρουσία του.
Δειγματολόγιο αοριστολογιών και αξιοσέβαστων παρουσιαστικών, τρεμοπαίζουμε πάνω στις γροθιές των κεραυνών με πλάνες και κανόνες ενάρετης ζωής, αφέντες και υπηρέτες, δε θέλουμε να γυρίσουμε για το γεύμα, στην μολυσμένη ατμόσφαιρα των υπερασπιστών, χλωμοί κατήγοροι των σαρκοφάγων, κοινό στα θεωρεία των υπόδικων.
Έσκυψα πλάι της μέσα σ' εκείνο τον περίγυρο, μέτρησα όσα της απομένουν και φόρεσα το φουστάνι του Σεπτέμβρη στην πάνινη καρέκλα, μοναδική καρέκλα που γέρνει σαν να χορεύει τη θλίψη ολομόναχη σε μια σοφίτα, το αναμμένο καμινέτο, λάμπουν απάνω της τα αστραφτερά ποδήλατα μιας εξοχής γεμάτης με γυναικείες έννοιες, χοντροί ανέμελοι σύζυγοι μπροστά στις συσκευές τους, χρειάστηκες ασυνήθιστο θάρρος γι αυτό, τυλιγμένη με μαύρο χαρτί, πλημμυρισμένη από όνειρα και πίστη.
Δυο καινούρια σώματα χτυπάνε με τα χέρια το νερό, παραμορφωμένα, ζυγισμένα, γυρίζουν άπραχτα στο σημείο που ξεκίνησαν, κάνουνε βόλτες πάνω κάτω, μέσα σε γυάλινα δοχεία που απαιτούν όλη τους την ενεργητικότητα, κρίνοντας τον εαυτό τους άτρωτο, αθώα χαμόγελα γεμάτα λεπτά αυλάκια αίματος, παράξενα σώματα σε κατάσταση μενεξεδί αερίου, με ανασηκωμένα ηλιόλουστα μαλλιά, τα δίπλωσαν και τα άφησαν πάνω σ' ένα γραφείο.
Το βλέμμα αδειανό, καταριέται το σύντροφο της, καταρράκτης που σφίγγει το λαιμό, νεκροταφεία απλών ανθρώπων στα περίχωρα, μια καλοκαιρινή ζέστη που κοιτάζει ερωτηματικά το πρόσωπο, ξεραμένο αίμα στα ρούχα και σημειώσεις που τρέχουν στις πρεμιέρες των μεγάλων ημερών, γαντζωμένη στα πρώτα λόγια για να μην της πάρουν οι άλλοι τη θέση, αποτραβιέται στην άκρη σα την αγαπημένη της χελώνα κοιτάζοντας τη σκόπιμα αληθινή φρίκη για ώρα πολλή. Οι μπίλιες αλλάζουν προορισμό, αλλάζουν βαθιά τη φύση των πλασμάτων, άγνωστες φωνές που φοβούνται να υψωθούν πάνω από τη γη με το μελαγχολικό ολόλιγνο θάρρος, ταξινομημένες, απείραχτες από τις αλλοιώσεις, φτιάχνουν τους καταλόγους της ζήλιας, δεκτές σα γυναίκες, εκλεγμένες για γυναίκες.
Δέρμα τίγρη σε χορό πολεμικό, ησυχία, φρόνηση και κολακείες, ο αγαπημένος κόσμος των προμηθευτών εφημερίδων και νερού, χωρίς να πάρουμε ανάσα χωριζόμαστε σε ομάδες που πεθαίνουνε από την πείνα, αγριεμένοι απαιτούμε το δημόσιο μαστίγωμα, έτσι για να προσκυνήσουμε ευλαβικά τον πόνο, το μίσος μας πυροβολεί στο κεφάλι και μεις προετοιμαζόμαστε για τη γιορτή των ασημένιων δαχτυλιδιών με γνώση και με αίσθημα, κάτω από τη στέγη που κρύψαμε τα μπουκαλάκια με τη δίψα, νεκρικά μνημεία μέτριας φαντασίας.
Στα μαγαζιά με τους βασιλικούς και τις πατρίδες, με τους κατηγορούμενους και τους χάρτες, με τους ρήτορες και τους τελευταίους αντίλαλους, σύνορα του τρόμου και της ασφάλειας, μαστορικά χαράγματα σε ξύλο που μοσχοβολάει λεβάντα, στο πρώτο φανάρι κρεμάνε τα αριστουργήματα.
Δραστήρια, σχετικά ανεξάρτητη, σωματικά χάλια, μόλις έχει σκοτώσει ένα μεγάλο όνειρο, σπαράζει ανάμεσα σε δυο ειλικρίνειες, πέφτει στο κενό πλημμυρισμένη με ήλιο, πολυέξοδος νεωτερισμός της αγάπης, ανάμεσα στους ορθούς μαυροπίνακες, γυρεύει να πολλαπλασιαστεί, να την αρματώσουν με βαρβαρότητα, κινητό νοσοκομείο για θωρακισμένα τρένα, κουφή στις πλατείες που ξεχύνονται οι δρόμοι της απαισιοδοξίας, κάνει ζωή τυχοδιώκτη, θριαμβεύει.
Ανεβαίνει δίπλα στον οδηγό, βγάζει τη μηχανήματα από μέσα της, προστατεύει τα σημάδια με τα λυομένα κομμάτια τους, κάποιο δυστύχημα της ανοίγει την πόρτα με τα πελώρια μάτια, γυναίκα που περιμένει ένα κύμα να σπάσει με ορμή στα πόδια της, κλειδαριές που την τιμούν με ξεχωριστή φιλία, η απιστία δε θα πάρει ποτέ την υπογραφή της, σαβάνωμα που το λένε νοσταλγία την τυλίγει.
Μέσα στη θύελλα, ξεμοναχιασμένος, φτωχοντυμένος, πολυάσχολος, δε τολμά να αγαπήσει τα αστραφτερά πλαίσια της ζωής της, ξοδεύει μόνο για τη θάλασσα και τις κρυφές αναστατώσεις, μοιράζεται τις έννοιες της, δέχεται να κάνει μεγάλες βόλτες μόνο και μόνο για να δεχτεί τις συμβουλές της, πλανιέται άσκοπα στο τέλος της μέρας, ασύνδετα βράδια που γελάνε αναπάντεχα με δάκρυα, τις πέντε το πρωί αρπάζει το μπερδεμένο κουβάρι της μεταλλικής ματιάς της.
Δε βάζει στον εαυτό της ερωτήματα, χαίρεται για τις λυσσασμένες προσπάθειες να προσφέρει στο κοινό της μια νίκη, ειδοποιείται για τους κινδύνους μέσα στον κακό φωτισμό, μια όραση καινούρια που μαρτυράει το μυστικό της, λαχανιασμένη από την πάλη με τις μαραμένες τριανταφυλλιές του σανατορίου, η μεταφορά ήταν άσκοπη.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ