Στο πειρατικό του κάπτεν ...Morgan
Η συζήτηση για την πρόθεση της JP Morgan να επιστρέψει τα λεφτά από το ομόλογο συνεχίζεται. Από την πλευρά, πάντως, του συγκεκριμένου «οίκου» πρόκειται για μια λογική κίνηση, αν σκεφτεί κανείς ότι η JP Morgan κάνει χρυσές δουλειές στην Ελλάδα, τις οποίες - όπως προφανώς σκέφτηκαν οι διευθύνοντες της - δεν υπάρχει λόγος να θέσει σε κίνδυνο για ένα ...«βρωμο-ομόλογο».
Συγκεκριμένα: Πάνω από 150 εκ. ευρώ υπολογίζονται τα ετήσια κέρδη της από τις δραστηριότητές της στη χώρα μας. Και, φυσικά, πρόκειται για δραστηριότητες που έχουν φροντίσει όλες οι κυβερνήσεις να είναι εξαιρετικά ...«επωφελείς» για τον τόπο.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι - πέραν των ομολόγων (δομημένων και ...αδόμητων) - μια σειρά ξεπουλήματα έχουν άμεση σχέση με τη JP Morgan. Από την Ιονική και την Εμπορική, μέχρι τον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ, κι από τη ΔΕΠΑ μέχρι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, οι διαδικασίες της περίφημης «αποκρατικοποίησης», αλλά και των διαφόρων «επενδυτικών κινήσεων», όπως για παράδειγμα η εξαγορά του «Γερμανού» από την Cosmote, φέρουν τη σφραγίδα της JP Morgan, η οποία έχει σε πλείστες περιπτώσεις επιλεγεί από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ως ...σύμβουλός τους για θέματα ιδιωτικοποιήσεων και όχι μόνο...

«Νόμος είναι το δίκιο του... ». Ποιού;
Σύμφωνα με τα στοιχεία για το 2006 οι περίπου 300 εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες αποκόμισαν κέρδη ύψους 8,4 δις ευρώ. Με τον πλούτο αυτό, που τον απομύζησαν - μέσα σε μόνο ένα έτος - κάπου χίλιες όλες κι όλες οικογένειες, η Ελλάδα θα μπορούσε:

• Να έχει τουλάχιστον 3 ακόμα Μετρό, ή...
• Να έχει τουλάχιστον 3 ακόμα αεροδρόμια τύπου Σπάτων, ή...
• Να έχει τουλάχιστον 4 γέφυρες σαν του Ρίου - Αντιρρίου, ή...
• Να έχει τουλάχιστον 1 ακόμα Εγνατία οδό, ή...
• Να έχει κατασκευάσει πάνω από 800 σχολεία, ή...
• Να έχει εξασφαλίσει την ικανοποιητική μισθοδοσία των 20.000 γιατρών της χώρας για μια σχεδόν δεκαετία, ή...
• Να έχει εξασφαλίσει την πλήρη χρηματοδότηση του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας, του «Ευαγγελισμού», για τα επόμενα 40 χρόνια, ή...
• Να έχει εξασφαλίσει την άρτια λειτουργία και χρηματοδότηση του Πολυτεχνείου για τους επόμενους δύο αιώνες.

Φυσικά θα ακουστεί ο ισχυρισμός ότι «οι άνθρωποι δεν τα έκλεψαν». Ότι τα αμύθητα κέρδη αυτής της χούφτας των «εισηγμένων» είναι νόμιμα. Φυσικά, είναι απολύτως νόμιμα. Αρκεί, βέβαια, να αποδέχεσαι ότι είναι νόμιμο το παρόν κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει ως υπέρτατη αρχή του ότι «νόμος είναι το δίκιο του κεφαλαίου».

Ποιον να διαλέξει κανείς;
Για την Προεδρία της Γαλλίας αναμετρώνται από τη μια μεριά εκείνος που υπόσχεται ότι ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο σοβινισμός θα βρουν επίσημη στέγη στο υπό σύσταση υπουργείο Μετανάστευσης, κι από την άλλη πλευρά εκείνη που προτείνει σαν «λύση» ενάντια στη νεανική αμφισβήτηση τη δημιουργία «στρατοπέδων συγκέντρωσης», όπου οι νέοι θα «νουθετούνται» από αξιωματικούς του στρατού.
Πραγματικά, είναι δύσκολο να διαλέξει το εκλογικό σώμα.

Οι εξοπλισμοί της. ειρήνης
Από την ιστοσελίδα πληροφοριών του ΟΗΕ αντλούμε την πληροφορία:
Περισσότερα από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ τον χρόνο είναι ο τζίρος των πολεμικών βιομηχανιών στις πλάτες των πολιτών ολοκλήρου του κόσμου. Ένας τζίρος που αυξάνεται, μια και περισσότερες από 50 κρίσεις καταγράφονται στον πλανήτη και η απειλή του πολέμου και της τρομοκρατίας αποτελεί μόνιμη επωδό του πλανητάρχη και των κυβερνήσεων των πολιτισμένων χωρών. Ένα τρισεκατομμύριο δολάρια τον χρόνο για όπλα, την ώρα που, όπως αναφέρει η UNICEF, περισσότερα από 5.500 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα σε όλον τον κόσμο από έλλειψη εμβολίων (2.000.000 παιδιά τον χρόνο), όταν με 55 ευρώ εξασφαλίζονται οι απαραίτητες δόσεις εμβολίων πολιομυελίτιδας για την ανοσοποίηση 300 παιδιών. Είναι τραγικό να μαθαίνεις ότι περίπου 34.000.000 νεογέννητα τον χρόνο μένουν απροστάτευτα, μια και δεν εμβολιάζονται.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως και στην Ελλάδα, οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται κάθε χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Παρ' ότι αριθμητικά οι εξοπλισμοί μειώνονται, οι δαπάνες αυξάνονται. Αυτό διότι τα νέα οπλικά συστήματα έχουν τεράστιο κόστος σε σχέση με αυτά της περασμένης 20ετίας. Την περίοδο 1985-1999, σύμφωνα με τα στοιχεία, παγκοσμίως υπήρχε μικρή κάμψη, αλλά από το 1999 μέχρι σήμερα οι δαπάνες για τους εξοπλισμούς αυξάνονται.
Το 1999 όλες οι χώρες του κόσμου ξόδεψαν για όπλα και έρευνα 788 δισ. δολ., ενώ σήμερα υπολογίζεται ότι θα πληρώσουν στις πολεμικές βιομηχανίες πάνω από ένα (1) τρισ. δολάρια. Μετά το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου» και μέχρι τη δεκαετία του 1980 οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες ακολούθησαν ανοδική πορεία. Έπειτα υπήρξε σχετική πτώση, από το 1990 μέχρι το 1999. Βούτυρο στο ψωμί των πολεμικών βιομηχανιών η 11η Σεπτεμβρίου, που τίναξε στα ύψη τους αμυντικούς προϋπολογισμούς των χωρών με την αιτιολογία της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
Από το 1999 μέχρι και σήμερα, σε ό,τι αφορά την παραγωγή και την εξαγωγή οπλικών συστημάτων, παρατηρείται τεράστια αύξηση. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό ότι στις ΗΠΑ το ήμισυ της δημόσιας χρηματοδότησης που διατίθεται για την έρευνα και την ανάπτυξη κατευθύνεται σε στρατιωτικά προγράμματα. Φαίνεται, λοιπόν, ότι οι εξοπλισμοί στο όνομα της ειρήνης έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τα πηδήματα που γίνονται για την υπεράσπιση της παρθενίας.

«Ακήρυχτος Πόλεμος»
«Πώς είναι δυνατόν για τα όπλα να υπάρχει λιγότερο αυστηρή νομοθεσία από τα παιχνίδια;», αναρωτιόταν η «Ουάσιγκτον Ποστ» μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών έξω από το Λευκό Οίκο, το Φλεβάρη του 2001.
Η απάντηση έχει άμεση σχέση με το πολύ ισχυρό πολιτικό και οικονομικό λόμπι που εκπροσωπείται από τον λεγόμενο Εθνικό Σύνδεσμο Τυφεκιοφόρων με πρόεδρο τον παλαίμαχο ηθοποιό Τσάρλτον Χέστον (οι μη γνωρίζοντες την αγγλική τον αποκαλούν: Ίστον). Ο Σύνδεσμος τάσσεται υπέρ της ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ και συνδέεται με χίλια νήματα με επιχειρηματικούς κολοσσούς, όπως η «Λόκχιντ».
Ακόμα κι όταν η οργάνωση «Ένα εκατομμύριο μαμάδες» κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, που το 2000 κατέκλυσαν την Ουάσιγκτον ζητώντας «νόμους οπλοκατοχής για ασφαλή παιδιά», το λόμπι της οπλολαγνείας αποδείχτηκε ότι διέθετε ισχυρότερες προσβάσεις στα αμερικανικά κέντρα εξουσίας. Την ίδια ώρα, σε άλλο σημείο της πόλης είχε διοργανωθεί αντι-διαδήλωση υπέρ της «ελευθερίας χρήσης των όπλων».
Θα μπορούσε να τεθεί το εξής ερώτημα: Η ευρεία κατοχή όπλων στις ΗΠΑ αποτυπώνει το πνεύμα ενός «λαού - πολιτοφύλακα» που έχει επιβάλει κανόνες υπεράσπισης των ελευθεριών του τέτοιους ώστε να αναγκάζεται το κράτος να τους αποδέχεται; `Η πρόκειται για ένα εμπόριο που αντανακλά την ακραία εκμεταλλευτική αγριότητα, που θέλει «ο άνθρωπος (να) είναι λύκος για τον άνθρωπο» και που μόνο προσχηματικά οι εκπρόσωποι του κράτους επικαλούνται την πράγματι υπαρκτή αμερικανική παράδοση της οπλοκατοχής;
Η απάντηση είναι προφανής.
Εύλογο, επομένως, και το επόμενο ερώτημα: Τι κοινωνία είναι αυτή άραγε, όπου σε έναν πληθυσμό 200 εκατομμυρίων Αμερικανών, τα όπλα που υπάρχουν στα αμερικανικά σπίτια υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 195 εκατομμύρια (!), δηλαδή ένα για κάθε Αμερικανό, ανεξαρτήτως ηλικίας!
Πρόκειται προφανώς για μια κοινωνία βουτηγμένη στην «κουλτούρα του φόβου» και του άκρατου ατομισμού. Θα 'λεγε κανείς ότι στο θέμα της οπλοχρησίας και της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, είναι τέτοιος ο εθισμός στη λογική της «Άγριας Δύσης», που έρχεται να επιβεβαιώσει τον αφορισμό του Κλεμανσό όταν έλεγε ότι «η Αμερική είναι η χώρα που πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να αγγίξει τον πολιτισμό».
Σε μια τέτοια κοινωνία, το πιο απλό πράγμα είναι η αγορά και η κατοχή όπλου. Κάθε είδους όπλου. Ακόμα και όπλα που εκτοξεύουν οβίδες πωλούνται ελεύθερα στους ενδιαφερόμενους πελάτες, όπως αποκαλύφθηκε μετά από ένα τραγικό γεγονός ανάλογο με αυτό στη Βιρτζίνια: τον Απρίλη του 1999 δυο μαθητές σε λύκειο του Κολοράντο είχαν προμηθευτεί όπλα και πυρομαχικά από το σούπερ μάρκετ της περιοχής και τα χρησιμοποίησαν για να εκτελέσουν 13 συμμαθητές τους και στη συνέχεια να αυτοκτονήσουν.
Ένας νόμος που ίσχυε από το 1994 μέχρι το 2004 σχετικά με την οπλοχρησία (ο οποίος χρειάστηκε εφτά χρόνια για να ψηφιστεί) ως μοναδική προϋπόθεση για την αγορά όπλου στις ΗΠΑ όριζε ότι ο αγοραστής θα έπρεπε να είναι άνω των 18 ετών. Την προεκλογική περίοδο του 2004, ακόμα και αυτός ο νόμος σχετικά με την οπλοκατοχή τέθηκε σε αχρηστία αφού η κυβέρνηση Μπους φρόντισε να αποφύγει την ανανέωση της ισχύος του.
Στην πρώτη του συνέντευξη μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, Ντόναλντ Άσκροφτ, είχε δηλώσει στο CNN: «Το να φέρουν όπλα οι Αμερικανοί είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους»! Θυμίζουμε ότι ο Άσκροφτ είναι ο ίδιος άνθρωπος που μετά την 11η Σεπτέμβρη είχε δηλώσει πως η Αμερική δεν μπορεί να ασχολείται με «πολυτέλειες», όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες, στον «αγώνα της κατά της τρομοκρατίας».
Το αποτέλεσμα της οπλο-λαγνείας είναι ένας πραγματικά «Ακήρυχτος Πόλεμος» (για να θυμηθούμε το ομότιτλο και βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ) στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ σκοτώνονται από πυροβόλα όπλα πάνω από 11.000 άνθρωποι (!) ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας. Πρόκειται, δηλαδή, σε επίπεδο ανθρωπίνων απωλειών, για ...τέσσερις (!) 11ες του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο!
Όπως έλεγε ο Μουρ στο ντοκιμαντέρ του, αυτός ο «ακήρυχτος πόλεμος» στις ΗΠΑ δεν είναι παρά το τίμημα που πληρώνει ο αμερικανικός λαός για τον Νο 1 ιμπεριαλιστή του πλανήτη. Είναι, όπως ισχυριζόταν, η αντανάκλαση στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας - με τη μορφή της αντικοινωνικής «τρέλας» - του τρόμου, του φόβου και της βίας που οι ΗΠΑ σπέρνουν στον κόσμο.

«Επιτόκιο... Ριβάλντο»!
Αυτό κι αν είναι έκφραση του... «ευ αγωνίζεσθαι»! Σύμφωνα με απόφαση του ομοσπονδιακού δικαστηρίου της Καλσρούης στη Γερμανία, οι τράπεζες έχουν το νόμιμο δικαίωμα να παγιδεύουν πελάτες χρησιμοποιώντας για «φάκα» ακόμα και τις ποδοσφαιρικές προτιμήσεις των οπαδών που πέφτουν στα νύχια τους είτε ως δανειολήπτες είτε ως αποταμιευτές!
Το πείραμα ξεκίνησε ήδη από το 2004 όταν το εμπορικό Ταμιευτήριο της πόλης ανακοίνωσε ότι ενόψει του τότε ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Πορτογαλία θα προσέφερε ευνοϊκά επιτόκια σε όποιον πελάτη θα προσερχόταν και θα δήλωνε ότι υποστηρίζει την Εθνική Γερμανίας και εφόσον αυτή κέρδιζε τον «τελικό». Η Εθνική Γερμανίας, βέβαια, δεν πήγε στον τελικό, ούτε πήρε το κύπελλο (το κατέκτησε η Ελλάδα), αλλά το Ταμιευτήριο έκανε χρυσές δουλειές.
Μετά την αμετάκλητη απόφαση του δικαστηρίου ότι η παραπάνω τακτική κινείται στα πλαίσια του θεμιτού ανταγωνισμού μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, οι τράπεζες θα μπορούν να παίζουν... ΠΡΟΠΟ με τα επιτόκια των πελατών τους, από τη στιγμή που τα τελευταία θα καθορίζονται σε συνάρτηση με τα επιτυχή αποτελέσματα της ποδοσφαιρικής ομάδας που οι οπαδοί - πελάτες θα δηλώνουν στην τράπεζα πως υποστηρίζουν!
Το τι θα γίνεται, βέβαια, με τα επιτόκια, στην περίπτωση που τα αποτελέσματα της ομάδας δεν είναι και τόσο επιτυχή, δεν ξεκαθαρίζεται. Εκείνο που πάντως δείχνει να ξεκαθαρίζει απολύτως είναι ότι αφενός στον κόσμο του τζόγου δεν αποκλείεται να δούμε και... «επιτόκιο Ριβάλντο», αφετέρου στον παράδεισο του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού δεν αποκλείεται τα ματς να κρίνονται πλέον όχι στο γήπεδο, αλλά στο... γκισέ της τράπεζας.

ametanohto@yahoo.gr