Είναι εκπληκτικό τι μπορεί να μάθει κανείς διαβάζοντας μια αθλητική εφημερίδα. Τα δυο θέματα που ακολουθούν δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «SportDay» και, θεωρητικά, είναι «εκτός θέματος» μιας αθλητικής εφημερίδας (αν και η συγκεκριμένη, προς τιμήν της, δεν περιορίζεται σε παρουσίαση αμιγώς αθλητικών γεγονότων). Ωστόσο, παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Δείτε τα:

Οι (πικρο)δάφνες της δόξας των ΜΑΤ
 Το πρώτο γράφτηκε από τον Διονύση Ελευθεράτο με τον παραπάνω τίτλο:

«Η Αστυνομία που δεν έκρινε σκόπιμο να παρευρεθεί στο προκαθορισμένο πεδίο μάχης, στην Παιανία, είναι η ίδια η οποία έτρεξε στο Πεδίο του Άρεως για να αποτρέψει το ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα της. συμβολικής δεντροφύτευσης! Έδρεψαν τα ΜΑΤ της δόξας τις δάφνες, ξεριζώνοντας τις "τρομοκρατικές" τις. πικροδάφνες!
Μέγας άθλος και κοινωνική προσφορά, συνάμα. Πήγαν, που λέτε, καμιά ογδονταριά κάτοικοι της Κυψέλης, μέλη της επιτροπής αγώνα για την προστασία του Πεδίου του Άρεως, για να φυτέψουν πικροδάφνες. Επρόκειτο για συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας, εναντίον των επεκτεινόμενων τσιμεντένιων δομήσεων στο κοινόχρηστο πάρκο. Ποιος κάνει τις δομήσεις; Ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος του κ. Μ. Κυριακού, "αφεντικού" του ελληνικού κλασικού αθλητισμού και ιδιοκτήτη μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού (ΑΝΤ1).
Οι κινητοποιούμενοι κάτοικοι δεν επικαλούνται μόνο την κοινή λογική, αλλά και "πέντε πρωτόκολλα κατεδάφισης από την Πολεοδομία", όπως χαρακτηριστικά λένε. Η Υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, που έχει την ευθύνη διαχείρισης του πάρκου, διευκρίνισε πως όχι μόνο συμφώνησε με τη δενδροφύτευση, αλλά πρότεινε τη συνδρομή γεωπόνων για καλύτερα αποτελέσματα. Όμως.
Όμως, τα ΜΑΤ είχαν άλλη γνώμη. Επιτέθηκαν, προπηλάκισαν και συνέλαβαν τρεις κατοίκους. Με ποιες κατηγορίες; Με την. κλασική "απείθεια κατά της αρχής" και τη "διακεκριμένη φθορά". Εάν η απόπειρα διατήρησης του λιγοστού οξυγόνου που έχει απομείνει σε αυτήν την πόλη-τέρας ονομάζεται φθορά, τότε η παραφθορά της ελληνικής γλώσσας έχει επεκταθεί αφάνταστα. Περισσότερο κι από τον ετσιθελισμό του (κάθε) κ. Κυριακού.
"Τίποτε δεν είναι παράνομο, εάν το κάνουν εκατό επιχειρηματίες", έλεγε ο παλιός Αμερικανός διπλωμάτης Άντριου Τζάκσον Γιανγκ. Ηχεί ξεπερασμένο. Στη σημερινή Ελλάδα δεν χρειάζεται τόσο μεγάλος "συνασπισμός δυνάμεων" για να επιβεβαιωθεί η ισχύς του ρητού "νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού". Δεν χρειάζεται καν να επιστρατεύσουν οι "θιγόμενοι" (εδώ γελάμε) επιχειρηματίες δικούς τους σεκιούριτι: τίθενται στη διάθεσή τους τα ΜΑΤ!
Υπό μία έννοια, ηχεί συνεπές: η κυβέρνηση που εκποιεί τα πάντα, από δημόσιες εκτάσεις μέχρι την ανώτατη εκπαίδευση, θα άφηνε ημιτελές το έργο της εάν δεν έκανε -κι επισήμως- την Αστυνομία "σεμνή και ταπεινή" θεραπαινίδα των "προυχόντων" του χρήματος. Η κυβέρνηση που απειλεί 40 εκατομμύρια στρέμματα δασικών εκτάσεων, αναθεωρώντας το άρθρο 24 του Συντάγματος, επόμενο είναι να «επιβεβαιώνεται» στο κέντρο της Αθήνας. Περισσότερα, αύριο. Για την κυβέρνηση, τον κά-ΜΑΤ-ό της και τις. πικρές δάφνες της "ρότας" της...
Λένε ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και κατόπιν το χούι. Τι συμβαίνει, όμως, όταν το χούι ενός ισχυρού επιχειρηματία, αν και ζημιογόνο για τους άλλους, γίνεται ανεκτό από το "μεγαλόψυχο" κράτος; Τότε η Κυψέλη στέλνει περήφανο χαιρετισμό στην Αργολίδα, λέγοντάς της: "Τα μπάζα σου τα είδα"...
Το χούι του κ. Μίνωα Κυριακού, ιδιοκτήτη του ΑΝΤ1, προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής και "αφεντικού" του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου, είναι γνωστό: αυθαίρετες δομήσεις. Δώσ' του αυθαίρετα και πάρ' του την ψυχή -το χούι θα βγει πολύ αργότερα. "Πεδίον του Άρεως", θα πείτε. Ναι, αλλά όχι μόνο. Κανένα χούι δεν περιορίζεται αυτοβούλως, εάν μείνει ανεμπόδιστο το χούι γίνεται. Πανελλήνιο!
Δικαστήριο του Ναυπλίου καταδίκασε προσφάτως τον Μ. Κυριακού σε φυλάκιση τεσσάρων ετών για πολεοδομικές παραβάσεις. Πρόκειται για αυθαίρετες κατασκευές στο εξοχικό κτήμα του επιχειρηματία, στον Άγιο Αιμιλιανό Αργολίδας: εκεί διαμορφώθηκε λιμάνι με καταπάτηση -όπως χαρακτηριστικά αναγράφηκε σε (μικρή) μερίδα του Τύπου- "του χειμέριου κύματος, αλλά και με επέκταση της ακτής". Με άλλα λόγια, "τσιμεντοποίηση" και της. θάλασσας. Απόρροια, φαντάζομαι, της. οικολογικής ανησυχίας του Μ. Κυριακού: ε, θα άκουσε ο άνθρωπος ότι οι επιστήμονες προβλέπουν μελλοντική "εισβολή" θαλάσσιων όγκων σε βάρος της ξηράς στη Γη. Να μην αρχίσει την. αντίσταση στην Αργολίδα;
Ειδικός δεν είμαι, αλλά εικάζω ότι η αυθαιρεσία θα ήταν εξωφρενική, εφόσον επέσυρε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών -και μάλιστα άμεσα εκτελεστή: η έφεση δεν είχε ανασταλτικό χαρακτήρα. "Κανονικά", λοιπόν, το "αφεντικό" του Πανελληνίου θα έπρεπε τώρα να εκτίει την ποινή του. Σιγά μην. Aστυνομικές δυνάμεις έσπευσαν "στο στέκι του", αλλά το έκαναν με σκοπό να "περιποιηθούν" τους ογδόντα κατοίκους της Κυψέλης που διαμαρτύρονταν για το "ροκάνισμα" του Πάρκου.
Όλη τούτη η κρατική παχυδερμία διέπεται, πάντως, από κάποια λογική συνέπεια: εάν η δικαστική απόφαση για την παρανομία στην Αργολίδα γίνεται κουρελόχαρτο, γιατί άραγε να έχει καλύτερη τύχη η όποια θεσμική προστασία του Πεδίου του Άρεως;
Πέντε πρωτόκολλα κατεδάφισης αυθαίρετων κτισμάτων. Σαφή όρο -να μην πειραχτεί πράσινο- είχε θέσει η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου το 1988, ως προϋπόθεση για την παραχώρηση 5,6 στρεμμάτων στον Πανελλήνιο. Αυτά και πολλά ακόμη μένουν κενό γράμμα. Οι πάσης φύσεως αρμόδιοι εδώ και χρόνια σφυρίζουν αδιάφορα.
Ενίοτε αναγκάζονται να μιλούν. Τι λένε; Να, όταν ο Μ. Χρυσοχοΐδης ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών επιβεβαίωσε ό,τι υποψιάζονταν οι πάντες: η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου είχε διενεργήσει δύο ελέγχους στον Πανελλήνιο -Νοέμβριο 1998, Φεβρουάριος 2000- και διαπίστωσε την εκτέλεση οικοδομικών εργασιών χωρίς άδεια. Υποβλήθηκαν και μηνύσεις. Ε, και; Λίγο αργότερα τα αυθαίρετα ολοκληρώνονταν, ανεμπόδιστα -κι ας διαβεβαίωνε ο Μ. Χρυσοχοΐδης ότι είχαν δοθεί οδηγίες για την "τήρηση της διακοπής των εργασιών".
Κατά καιρούς η υπόθεση γινόταν ιλαροτραγωδία. Κάποτε η δημοτική αρχή είπε ότι δεν διέθετε συνεργεία (!) για την κατεδάφιση.
Τον Οκτώβριο του 2001 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, συμφιλιωμένη προφανώς με την ιδέα ότι δεν έπρεπε να "δέσει κόμπο" τους όρους που η ίδια είχε θέσει το 1988, υποστήριξε το αμίμητο: "Δεν υπάρχει δυνατότητα να διαπιστωθεί η καταγγελθείσα κοπή δέντρων, αφού δεν είχε γίνει καταγραφή του υπάρχοντος πρασίνου".
Φθάσαμε αισίως στο 2007. Τώρα που ο πρωθυπουργός λησμόνησε όσα έλεγε για τους "νταβατζήδες", ας του θυμίσουμε μια ρήση: "Λένε ότι η πολιτική είναι το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα, αλλά διαπιστώνω ότι μοιάζει πολύ με το πρώτο". Μια κυβερνητική πολιτική που θρέφει "νταβατζήδες" μοιραία δικαιώνει το ρητό του Ρίγκαν».

Οι δίδυμοι κυβερνήτες

«Δράστης» του επόμενου άρθρου είναι ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος:
«Η Δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ανοχή στην αντίθετη άποψη. Μία άποψη που δεν μπορεί να ποινικοποιείται, ιδιαίτερα όταν είναι μειοψηφική. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να ταυτίζεται με τις επιδιώξεις εκείνων που κυβερνούν, όταν αυτοί επιδιώκουν να "ξαναγράψουν" την ιστορία σύμφωνα με τα γούστα τους. Η κυβέρνηση της Πολωνίας αυτές τις μέρες παίρνει μία σειρά μέτρων που αποσκοπούν στο να εξοβελιστεί από την ιστορία της χώρας η μνήμη των Πολωνών που πολέμησαν με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες για την υπεράσπιση της ισπανικής δημοκρατίας ενάντια στη συνδυασμένη επίθεση των Φράνκο, Χίτλερ, Μουσολίνι και Σαλαζάρ. Οι μπριγαδίστες χαρακτηρίζονται από τις πολωνικές αρχές "προδότες και εγκληματίες".
Ενάντια στα μέλη των ταξιαρχιών, η κυβέρνηση επεξεργάζεται ένα νομοσχέδιο και πλήθος διατάξεων που προβλέπουν, μεταξύ άλλων, κατάργηση σύνταξης αντιστασιακού, αλλαγή ονομασίας ενός δρόμου και ενός σχολείου της Βαρσοβίας, με τις οποίες τιμάται η μνήμη των παλιών πολεμιστών της ταξιαρχίας, όπου ανήκε το τάγμα Ντομπρόφσκι. Για την πολωνική κυβέρνηση οι μπριγαδίστες ήσαν "προδότες", διότι πήγαν να πολεμήσουν στην Ισπανία για να "οικοδομήσουν τον κομμουνισμό".
Οι πολωνικές αρχές έχουν ήδη σβήσει από το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στη Βαρσοβία τα ονόματα των κυριοτέρων μαχών (Έβρος, Μπρουνέτα, Χάραμα) στις οποίες συμμετείχαν οι Πολωνοί πολεμιστές στις διεθνείς ταξιαρχίες στην Ισπανία. Πάρα πολλοί Πολωνοί έπεσαν νεκροί στη μάχη και η πλειονότητα όσων επιβίωσαν έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντίσταση κατά της ναζιστικής κατοχής. Οι δίδυμοι αδελφοί Κατσίνσκι που κυβερνούν τη χώρα, ο ένας είναι πρόεδρος Δημοκρατίας και ο άλλος πρωθυπουργός, στο πλαίσιο του κυνηγιού μαγισσών που έχουν εξαπολύσει, από τον περασμένο μήνα ζητούν από 700.000 Πολωνούς που εργάζονται ως δημοσιογράφοι, διπλωμάτες, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, εκδότες και διευθυντές σχολείων να απαντήσουν στο ερώτημα:
"Έχετε συνεργαστεί μυστικά και συνειδητά με τις πρώην κομμουνιστικές μυστικές υπηρεσίες;". Μέσα στους προσεχείς δύο μήνες θα πρέπει να στείλουν τις απαντήσεις τους στο Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης, το οποίο θα τις αντιπαραβάλει με τα αρχεία της πρώην μυστικής αστυνομίας (που θεωρούνται προφανώς αξιόπιστα). Όσοι πουν ψέματα ή δεν ανταποκριθούν στην "πρόσκληση" των αρχών, θα αποκλείονται για μια δεκαετία από όλες τις δημόσιες θέσεις και από ορισμένα επαγγέλματα όπως η δημοσιογραφία.
Η Πολωνία, πάντως, είναι μέλος της Ε.Ε. που, παρ' όλο που διαφημίζει την ευαισθησία της στη Δημοκρατία, δεν έχει αντιδράσει καθόλου».

Σώσον Κύριε.
Απ' ό,τι φαίνεται αυτό το καραγκιοζιλίκι με τον εκάστοτε αοιδό - εκπρόσωπο της Ελλάδας στη Γιουροβίζιον, να πηγαίνει στο Φανάρι για να πάρει την ευχή του Πατριάρχη (και κείνος να του τη δίνει...), θα συνεχιστεί μέχρι Δευτέρας Παρουσίας.
Τόσο λίγο σέβονται τη θρησκεία και το Θεό οι εκπρόσωποί του επί της γης, ώστε να εμφανίζουν σαν πρώτο μέλημα του Υψίστου -αμέσως μετά την Ανάστασή του- την ευλογία του στον εκάστοτε Σαρμπέλ;
Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον τους «μελωδούς» του.

"Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά"

Με το παραπάνω τίτλο κυκλοφορεί στα ισπανικά το τελευταίο πιθανότατα μήνυμα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Ο Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: πάσχει από καρκίνο στους λεμφαδένες και η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :
"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.  Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ 'αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. 
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θά' θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν'το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

ametanohto@yahoo.gr