Από τον περασμένο Σεπτέμβρη ολόκληρη η χώρα βρίσκεται σε αναβρασμό εξαιτίας της κυβερνητικής επέλασης σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Παιδεία δέχεται τις θωπείες των μαθητευόμενων μάγων που καταλαμβάνουν την πλειοψηφία του Κοινοβουλίου. Όμως, αυτή τη φορά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά.
Δεν γίνεται λόγος για μια απλή μεταβολή κάποιων από τα πολλά κακώς κείμενα της εκπαίδευσης. Εδώ μιλάμε για ένα ολοκληρωτικό ξεχαρβάλωμα των παιδαγωγικών δομών από το πρώτο βήμα της εκπαίδευσης μέχρι και τα ανώτατα στάδια της. Τελικός στόχος είναι η μαζική παραγωγή ημιμαθών εργαζόμενων και πολιτών πλήρως λοβοτομημένων που θα γνωρίζουν τα στοιχειώδη χρειαζούμενα για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους αλλά, πέραν τούτου, δεν θα μπορούν «να ξεχωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα» κατά τη λαϊκή σοφία.
Ανέκαθεν οι επεμβάσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα προκαλούσαν τριγμούς στους κόλπους των εμπλεκόμενων στην εκπαίδευση. Συνήθως, όμως, αυτές γινόταν αποσπασματικά με ένα κομμάτι της εκπαιδευτικής κοινότητας να αγωνίζεται και τα υπόλοιπα να παρακολουθούν μάλλον απαθή επειδή «δεν είχε έρθει η σειρά τους». Τούτη τη φορά δεν υπάρχει περιθώριο για εφησυχασμούς. Η επίθεση είναι συνολική και ολομέτωπη. Γι' αυτό ο χορός άνοιξε με τη δίμηνη απεργία των δασκάλων, στη συνέχεια και των καθηγητών κι αργότερα τη σκυτάλη πήραν οι φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί.

***
Η κυρίαρχη τάξη έχει αποφασίσει να περάσει αυτές τις αναδιαρθρώσεις δια πυρός και σιδήρου. Γι' αυτήν ο καιρός που ο λαός «σήκωνε κεφάλι» και είχε το δικαίωμα και την πρόσβαση στη γνώση αποτελεί μια «θλιβερή παρένθεση», μια «ανορθογραφία» που πρέπει να διορθωθεί το συντομότερο. Το «αναχρονιστικό» άρθρο του Συντάγματος πρέπει ν' αλλάξει ώστε οι όμιλοι που πουλάνε «μάθηση» να πάρουν τα ηνία στα χέρια τους όπως το «παλιό καλό καιρό» των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων (όπου οι κάθε λογής «Παπασταύρου βεβαίως, βεβαίως» πλήρωναν  και τα μπουμπούκια τους αγόραζαν «μόρφωση». Τα παιδιά των φτωχών είχαν το «δικαίωμα» να γίνουν κηπουροί και ψυχοκόρες).
Το γαϊτανάκι ξεκινάει από νωρίς: Απαξίωση του δημόσιου σχολείου, γυμνασίου και λυκείου ώστε να φαντάζει μονόδρομος η προσφυγή στα ιδιωτικά σχολεία. «Φροντιστηριακή» παραπαιδεία για να διατηρείται η ελπίδα εισαγωγής των παιδιών της «πλέμπας» στα ΑΕΙ. Τέλος, αύξηση του κόστους φοίτησης στις δημόσιες σχολές (αγορά συγγραμμάτων, εξαντλητικά έξοδα στέγασης και σίτισης) με ταυτόχρονη υποβάθμιση του επιπέδου της παρεχόμενης γνώσης ώστε να απηυδήσει ο μεροκαματιάρης γονέας και να δώσει «κάτι παραπάνω» σ' ένα ευαγές ανώτατο ίδρυμα. Όσοι δεν μπορούν να το αντέξουν, ας συμβιβαστούν να περάσουν τη ζωή τους με εργασίες του ποδαριού έρμαια του κάθε «φιλάνθρωπου εργοδότη. Θέλετε ένα δείγμα; Ορίστε:
Τον περασμένο Ιούνιο, σε συνέντευξή της, η υπουργός «Παιδείας» καμάρωνε επειδή «δώσαμε 50 εκατ. ευρώ για συγγράμματα». Πρόσφατα ανακοινώθηκαν τα οικονομικά αποτελέσματα για τη χρήση του 2006 μιας και μόνο τράπεζας, της Εθνικής. Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, τα καθαρά κέρδη της Εθνικής ανήλθαν στα 990 εκατ. ευρώ (!), αυξημένα κατά 36% έναντι της προηγούμενης περιόδου. Κάντε τώρα τις συγκρίσεις. Εκείνο που θα προκύψει ανάγλυφα είναι η «φροντίδα» του κράτους προς τη σπουδάζουσα νεολαία η οποία σε αριθμούς αποτυπώνεται ως εξής: Μία και μόνο τράπεζα κινείται σε ένα πολιτικό περιβάλλον που της επιτρέπει να έχει κέρδη κοντά 1 δισ. ευρώ το χρόνο! Ήτοι, οι τραπεζίτες στην Ελλάδα, από μία και μόνο τράπεζα, απομυζούν κέρδη είκοσι (αριθμός: 20) φορές περισσότερα από όλα μαζί τα χρήματα που διαθέτει ένα ολόκληρο κράτος, κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης πανεπιστημιακής χρονιάς, για τα βιβλία μερικών εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών και των σπουδαστών του σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

***
Όλα είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους. Όταν μια κοινωνία αντικαθιστά την εργασία με την «απασχόληση» είναι λογικό επόμενο να εξοβελίζει τη γνώση και τη μόρφωση βάζοντας στη θέση τους την «πληροφορία». Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Δεν είναι μια «κομματική επιλογή» της ΝΔ. Έχουν διάρκεια μέσα στο χρόνο. Σχεδιάστηκαν και άρχισαν να υλοποιούνται αρκετά χρόνια τώρα με την ενεργό συμμετοχή και των δυο κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα επικαλούμενα πάντα τη «λαϊκή πλειοψηφία». Τι γελοίο! Μας περνούν για εντελώς ηλίθιους. Ας μας πει σοβαρά κάποιος πόσοι από τους ψηφοφόρους της ΝΔ γνώριζαν τις θέσεις του κόμματος τους για την Παιδεία και πως αυτή η γνώση έπαιξε ρόλο στην επιλογή τους. Πόσοι αντίστοιχα επέλεξαν το ΠΑΣΟΚ επειδή γνώριζαν τις δικές του θέσεις; Πότε σοβαρά κοινωνικά ζητήματα όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Κοινωνική Ασφάλιση ακούστηκαν στα περίφημα debates όπου κυριαρχούσε η . κοσμογονία ανάμεσα «στο Φως και το Σκότος», ανάμεσα στην «Πρόοδο» και τη «Συντήρηση»;
Κι όμως. Έχουν το θράσος να λένε ότι η κοινωνία τους ψήφισε για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα τους που ελάχιστα διαφέρει από του «αντιπάλου» τους.
Προεκλογικά ο κ. Καραμανλής ισχυριζόταν ότι βασική του προτεραιότητα, εφόσον αναδεικνυόταν πρωθυπουργός, θα ήταν η Παιδεία και ο Πολιτισμός. Ήταν τότε που έλεγε από τα μπαλκόνια πως «η δήθεν δωρεάν Παιδεία είναι το μεγαλύτερο ψέμα» της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Είναι και της τωρινής.
Προεκλογικά και ο κ. Παπανδρέου, επίσης, είχε δώσει έμφαση (από τα μπαλκόνια) στα ζητήματα Παιδείας. Μάλιστα, αυτός είχε και έναν επιπλέον λόγο: Πριν γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, είχε διατελέσει υπουργός Παιδείας...
Καιρός να συγκρίνουμε αυτά τα μεγάλα τους λόγια με τα «έργα»τους. Εργαλείο μας είναι η Έκθεση Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Δείτε πώς παρουσιάζει την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα στα ζητήματα Παιδείας:
Ενώ ο Έλληνας εργαζόμενος δουλεύει πολλαπλασιάζοντας τον πλούτο που παράγεται σε αυτό τον τόπο, την ώρα που με τον κόπο και τον ιδρώτα του ο εργαζόμενος λαός έχει οδηγήσει την Ελλάδα από άποψη οικονομικής μεγέθυνσης στην 26η θέση του κόσμου, την ίδια ώρα η Ελλάδα κατέχει στην παγκόσμια κατάταξη των δαπανών για την Παιδεία την ...85η θέση!!! Αντίστοιχα (όπως φαίνεται στην ίδια έκθεση) είναι τα «κατορθώματα» των κυβερνήσεων στους τομείς της έρευνας και των νέων τεχνολογιών.
Και ενώ αυτά είναι τα «έργα» τους, μετά έχουν και το θράσος, αντί να απολογούνται για την κατάσταση στην οποία έχουν οδηγήσει την Παιδεία μέσω του οικονομικού της «στραγγαλισμού», να επικαλούνται αυτή την άθλια εικόνα (που αποτελεί αποτέλεσμα της συνειδητής εκ μέρους τους προσπάθειας απαξίωσης των Πανεπιστημίων) και να την εμφανίζουν σαν κάτι το «μοιραίο»! Με ένα και μόνο στόχο: Να προβούν και στο τελειωτικό χτύπημα, την παράδοση της Παιδείας στους ιδιώτες, στις επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές. Γι' αυτό η ΝΔ «κόβει» και το ΠΑΣΟΚ «ράβει». Η κυβέρνηση επιχειρεί ν' αλλάξει το Σύνταγμα και να επιβάλλει ιδιωτικοποίηση της Παιδείας σε όλα τα επίπεδα, να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο και να ελέγξει πλήρως τη σκέψη φοιτητών και πανεπιστημιακών. Και το ΠΑΣΟΚ; Αυτό διαφωνεί για το χρόνο και την έκταση του εγχειρήματος συμφωνώντας επί της ουσίας σε όλα. Εκεί που γαλάζιοι βουλευτές σφυρίζουν αδιάφορα για το άσυλο βγαίνει ο Θ. Πάγκαλος και το υπεραμύνεται με τέτοια αποφασιστικότητα που είχαμε να δούμε από την εποχή που ήταν «μεγάλος τραγουδιστής». Κι αντί το κόμμα να καταδικάσει τις φασίζουσες απόψεις του, εκείνο τον επιβραβεύει αποβάλλοντας αυτούς που -έστω και πολιτικάντικα- τον εγκάλεσαν.

***
Λένε πως η κοινωνία επικροτεί την πολιτική τους. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Αυτοί επικαλούνται στημένες δημοσκοπήσεις με ερωτήσεις που οδηγούν μόνο στην επιθυμητή απάντηση (πχ: «Συμφωνείτε με την διατήρηση του ασύλου που αδρανοποιεί τα πανεπιστήμια ή δέχεστε την άρση του υπό προϋποθέσεις που θα εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία των σχολών;», ή «Για τα χάλια της εκπαίδευσης φταίει η κυβερνητική πολιτική ή η ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών που δεν επιμορφώνονται και αφήνουν τα παιδιά σας αβοήθητα;» κι άλλες παρόμοιες).
Οι πραγματικές δημοσκοπήσεις γίνονται στα κλειστά πανεπιστήμια (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της ΔΑΠ) και στα τεράστια πανεκπαιδευτικά  συλλαλητήρια της οργής. Όσο κι αν αυτοί και τα φερέφωνα τους μιλούν για «μειοψηφίες», «υποκινητές» και «επαγγελματίες διαδηλωτάκηδες», η πραγματικότητα είναι εναντίον της. Γι' αυτό χρησιμοποιεί ωμή βία κατά των διαδηλωτών. Από τις σιδηρογροθιές κατά των δασκάλων μέχρι τα «πιστολίδια» κατά των φοιτητών την ώρα που τα «δικά της» παιδιά «προφητεύουν» ακόμα και νεκρούς.
Η κυβέρνηση επιστρατεύει την πυγμή της εξουσίας της ενάντια στην πάνδημη αντίθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας στα μέτρα που προωθεί. «Έχουμε την κοινωνία με το μέρος μας και θα προχωρήσουμε», ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός δίνοντας το στίγμα των κυβερνητικών προθέσεων για την Παιδεία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται επίκληση της κοινωνίας, γενικώς και αορίστως, για να νομιμοποιηθεί μια πολιτική που δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνία, που είναι εχθρική προς την κοινωνία, που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα της κοινωνίας.
Ο κ. Καραμανλής δεν εκπροσωπεί την κοινωνία όταν προωθεί το νόμο - πλαίσιο για την Παιδεία. Η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπούν την κοινωνία όταν προωθούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας. Εκπροσωπούν τα συμφέροντα μιας χούφτας επιχειρηματιών που θέλουν να αλώσουν το χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Εκπροσωπούν την πολιτική της ΕΕ, που θέλει μια Παιδεία εξάρτημα των πολυεθνικών, μια Παιδεία που από τη μια θα βγάζει ημικαταρτισμένους υπαλλήλους μιας χρήσης για τις επιχειρήσεις τους και από την άλλη θα «παράγει» μια ελίτ πειθήνιων στελεχών που θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό των αφεντικών και των Κροίσων.
Ο κ. Καραμανλής στο πλευρό δεν έχει την κοινωνία αλλά μόνο εκείνους που τα πιάνουν από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, μια δράκα μεγαλοσχημόνων που επιδιώκουν να γίνουν «πανεπιστημιάρχες», τους σημαιοφόρους της παραπαιδείας.
Αν εκπροσωπεί κάποιον ο κ. Καραμανλής σε αυτή την υπόθεση, πέραν του εαυτού του, αυτός είναι ο κ. Παπανδρέου, καθώς ομοειδείς είναι οι απόψεις και του τελευταίου. Αλλά την κοινωνία δεν την εκπροσωπεί ο κ. Καραμανλής, ούτε η υπουργός του της Παιδείας.
Η «κοινωνία» που επικαλείται ο κ. Καραμανλής είναι η «κοινωνία των γκάλοπ» και των στημένων δημοσκοπήσεων. Είναι η «κοινωνία των τηλεανακριτών» που συνωθούνται στα τηλεπαράθυρα για να συκοφαντούν το εκπαιδευτικό κίνημα. Αυτή την εικονική «κοινωνία» εκπροσωπεί η κυβέρνηση.

***
Η πραγματική κοινωνία, ο εργαζόμενος λαός - παρά τη λυσσώδη πλύση εγκεφάλου από κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση και ΜΜΕ - ζητά ΔΗΜΟΣΙΑ και ΔΩΡΕΑΝ Παιδεία. Το καλύτερο κομμάτι της είναι στους δρόμους. Οι φοιτητές είναι στους δρόμους. Οι δάσκαλοί τους είναι στους δρόμους. Στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ το ψήφισμα που επικυρώθηκε ήταν μια ακόμα (συντριπτική) απάντηση για την «απήχηση» που έχει η πολιτική του δικομματισμού στον εκπαιδευτικό κόσμο.
Αυτή είναι η κοινωνία της εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Κι αυτή η κοινωνία στέκεται απέναντι στην πολιτική της ΝΔ. Ο κ. Καραμανλής το ξέρει. Εντούτοις επιλέγει την πυγμή και την αυθαιρεσία. Θα είναι ο δεύτερος Καραμανλής στην ιστορία που θα μάθει ότι με την Παιδεία δεν παίζουν. Θα έπρεπε να είχε διδαχτεί κάτι από την ιστορία του θείου του. Θα έπρεπε να έχει μάθει ότι ο νόμος 815 του θείου Καραμανλή έμεινε στα χαρτιά και λίγο αργότερα πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.