Με αφορμή τον θόρυβο σχετικά με την υπόθεση του «Θεσσαλονικέως»  Κεμάλ Ατατούρκ, τα αναφερόμενα περί «Εθνολαϊκισμού» στην «Ελευθεροτυπία»  της 13.2.2007  από τον Μ.Τρεμόπουλο και την ανακοίνωση των «Οικολόγων Πρασίνων» επί του ζητήματος, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά   την επιλογή «βολικών» εχθρών από το χώρο του εθνικισμού,  για την κατίσχυση κάποιων (κατά φαντασία διεθνιστικών) απόψεων.

Θα συμφωνήσουμε με την άποψη ότι η  φιλία των λαών δεν  προωθείται με την μνησικακία,  θα πλειοδοτήσουμε  μάλιστα υποστηρίζοντας  την ανάγκη «ιστορικής παραγραφής»  όσων  ζητημάτων  έχουν τελεσιδικήσει μέσα  από μια μακρόχρονη συναίνεση, και δεν θα εγείρουμε   ζητήματα «κόκκινης μηλιάς» ή Σαγγαρίου :  Όμως  θα υπερασπιστούμε  την ιστορική μνήμη  σε αντίθεση με την επιλεκτική «μνήμη - αμνησία». Και πολύ περισσότερο από τη μνήμη, θα ανακαλέσουμε   το ολοζώντανο παρόν με  την κατοχή της Κύπρου από τον Τουρκικό στρατό, την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, την απειλή εναντίον του Κουρδικού Ιράκ. Ή την προσπάθεια «διείσδυσης»  της Τουρκίας στην  ΕΕ χωρίς «ενσωμάτωση» στις διακηρυσσόμενες  αξίες της δημοκρατίας και πολυ-πολιτισμικότητας.  

Οι  «ρεαλιστές»  που θέλουν την  ελληνοτουρκική ειρήνη  επί τη βάσει μέσων όρων μάλλον παρά με  την  αποδοχή  κοινών αξιών συμβίωσης,  συνεχίζουν την πρακτική των κατευναστικών φιλοφρονήσεων , που έχει παταγωδώς αποτύχει και έχει στριμώξει τη χώρα μας στη γωνία. Εμείς  υποστηρίζουμε ότι μια  δύναμη που μέσα στην αταξία της  νέας τάξης πραγμάτων  επιδιώκει να αναθεωρήσει τη κατάσταση ολόκληρης περιοχής με την προβολή ιμπεριαλιστικών διεκδικήσεων, πρέπει πρωτίστως να είναι αποδέκτης ενός πνεύματος αντίστασης και εμμονής στην  διεθνή νομιμότητα.
Όσον αφορά  την υπόθεση των σχολικών βιβλίων ιστορίας  που παρεπιπτόντως θίγεται, θα υποστηρίξουμε ότι  των κοινών βιβλίων (Γαλλο-γερμανικών , πιθανόν Ελληνο-τουρκικών κλπ.) προηγείται  η  ανάγνωση και αναγνώριση  της ιστορίας - με στόχο την αποτροπή της επανάληψής της....Με το σκεπτικό αυτό ας μας επιτραπεί να μην θεωρούμε  «πολιτιστικό πλούτο»  την «εντοπιότητα» του Κεμάλ Ατατούρκ  ή την παλιά  Οθωμανική  Θεσσαλονίκη,  με  την  υποτιθέμενη   ισοτιμία  των πολιτιστικών και θρησκευτικών  ταυτοτήτων, σύμφωνα με κάποιες  επιφανειακές προσεγγίσεις της ιστορίας .  Γιατί   ο «πλούτος»  προέρχεται από  την άντληση κάποιων υποδειγμάτων συμβίωσης,  εκεί όπου υπήρξε  πραγματική ειρήνη μεταξύ των λαών.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΚΙΩΤΗΣ