Όπως λέει η παροιμία: των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν, μαγειρεύουν. Δυστυχώς θυμόμαστε τα μέτρα για τη λειψυδρία, όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι, ενώ θα έπρεπε να τα σκεφτόμαστε σε καθημερινή βάση, χαράσσοντας μακροχρόνια στρατηγική για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Οι ευθύνες όλης της διοικητικής πυραμίδας, κυβέρνησης και αυτοδιοίκησης -και της Νομαρχίας Κυκλάδων- είναι μεγάλες. Ας μην ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι υπόλογη για καθυστέρηση εφαρμογής των μέτρων, που απορρέουν από την εφαρμογή σχετικής ευρωπαϊκής Οδηγίας του 2000.Κατά τη γνώμη μας το θέμα έχει δύο όψεις, που πρέπει να εφαρμοστούν ανάλογα με την ιδιαιτερότητα του κάθε νησιού. Η μία όψη έχει να κάνει με τη σωστή αξιοποίηση του υδάτινου δυναμικού (καταγραφή σε κάθε νησί) και η άλλη με τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα. Πρέπει να υπάρξει συνδυασμός μέτρων (αφαλατώσεις με αξιοποίηση των ΑΠΕ, λιμνοδεξαμενές, μικρά φράγματα κλπ.).Επίσης πρέπει να υπάρξει αυστηρή εφαρμογή των όρων αδειοδότησης των γεωτρήσεων, εφαρμογή της υποχρέωσης για κατασκευή ομβροδεξαμενών στις νέες οικοδομές, καθώς επίσης να εφαρμοστούν κλιμακωτές τιμολογιακές πολιτικές ανάλογα με την κατανάλωση.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η πολιτική για το νερό είναι απόλυτα συνυφασμένη με την πολιτική για ήπια βιώσιμη ανάπτυξη και αποτελεί κρίσιμο, μετρήσιμο στοιχείο για την φέρουσα ικανότητα του κάθε νησιού. Επομένως οι προτάσεις είτε για εργοστάσια αφαλατώσεων, είτε για μεταφορά νερού με υποθαλάσσιο αγωγό από την ηπειρωτική Ελλάδα σε συνεννόηση με την ΕΥΔΑΠ, όπως πρότειναν αντίστοιχα ο νομάρχης και ο Γ. Λεονταρίτης, δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν ενταχθούν σε μια στρατηγική βιώσιμης αειφόρου ανάπτυξης.

Σημ. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Ν. Συρμαλένιου κατά τη συζήτηση για τη λειψυδρία στη συνεδρίαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Κυκλάδων(15/2).