Σ' όλους αρέσουν οι αστραφτερές πανοπλίες, τα δυνατά άλογα, τρέχουν στη
μάχη με κομματιασμένα όπλα, σπρωγμένοι από τη μεγάλη συνήθεια του πόνου,
χωρίς πίστη, χωρίς ελπίδα, φορτωμένοι με παπαρούνες και κρίνα, ζητιανεύουν
στο όνομα του θανάτου για να επιζήσουν.
Κομμάτια από υφάσματα που αμύνονται και υπερασπίζονται τα καταστήματα που
τα πουλάνε, εμπνευσμένα από μια χειρονομία σκληρή, σύμβολο της ρητορικής
των μανδύων και των άδεντρων διασταυρώσεων, αχώριστος οδηγός των ρωγμών
και του μακαρισμού του αίματος.
-Οι καινούριοι αφέντες μου δεν αγαπούν κανέναν από τους δούλους, γελούν
δυνατά και έχουν στήσει ενέδρα για να σκοτώσουν ανάμεσα στη Σάμη και την
Ιθάκη.κλαδί της συκιάς που φυτρώνει σε βράχο.με τη μορφή του Μέντορα ήρθε
η Αθηνά, αγριεμένη πάνω στη σχεδία του ουρανού, πετάει το σκήπτρο που
κρατά και ξεσπάει σε δάκρυα.
-Κάποιες φορές η Άνοιξη αργεί, λες και η άδεια θαλάμη του περιστρόφου
είναι αυτό που αναζητούμε και μας κέρδισε στις στροφές των δρόμων. Καιροί
του μακιγιάζ κι εγώ τρέμω τα βράδια, δε σου λέω για τα πρωινά που πεθαίνω,
το βλέμμα είναι γεμάτο κινέζικα καρφιά και μαύρα σημαδάκια. Κουράστηκα να
κερνάω τους άλλους ευθύνες και το κρεβάτι μου αλκοολικές αναπνοές.
Νεροκουβαλητές που μένουν βουβοί, τρέμοντας απ' το φόβο τους, τιμωρημένοι
σκληρά γιατί καυχήθηκαν πως ήξεραν πιο πολλά απ' όσα ήξεραν στ' αλήθεια.
-Πάρτε αφέντες μαγικά χαλιά. Εδώ οι μαγικοί καθρέφτες. Πάρε κόσμε.
Στο βασίλειο των νάνων που χοροπηδάνε στις μικροσκοπικές πορτούλες τους,
έτοιμοι να στολίσουν τα πέταλα των λουλουδιών κρατώντας κουδουνάκια και
σκορπώντας ήχους για τα όνειρα που βλέπουν τα παιδιά και τους εμπόρους που
τριγυρίζουν στους δρόμους αποφασισμένοι να δώσουν μια οποιαδήποτε εξήγηση,
μόνο και μόνο για να χάσουν την εύνοια της κόψης του σπαθιού, σπασμένα
αγάλματα του Σίβα που διαλαλούν το δολοφόνο της βασίλισσας του κλάματος
των πουλιών.
Όλοι μαζί με άγριες φωνές και κατάρες παίρνουμε το δρόμο για το καλύβι του
γέρου Λαέρτη. Το αγαπημένο τους τάιρι, γεμάτο με δάκρυα και στεναγμούς,
άγρια σκυλιά που κυλάνε  στα μάγουλα και λάκκοι μια οργιά βαθείς  σε
σπηλιές που κρύψαμε τα κυπαρίσσια σα χωριστήκαμε στη Τένεδο.
Πάνω στ' άσπρο χαρτί μια μέρα συνάχτηκαν όλα τα πουλιά και ρώτησαν ένα
κοριτσάκι για τα θλιβερά μαντάτα των παιχνιδιών και για τη σβούρα που
κλείστηκε στο δωμάτιο της, γιατί φοβάται, λέει πως θα τη χτυπήσουν.
Στην άκρη του μεγάλου κλαδιού αφήνει το σώμα της να κατέβει σιγά -σιγά,
είναι έτοιμη να πετάξει πέρα στους λόφους που ξεδιψάνε οι αετοί, άλογο
φτερωτό που είδε τις τρίλιες των αγγέλων να καταλήγουν διακοσμητικά σε
βιτρίνες σαλονιών.
Η βελόνα που μ' αυτήν κεντήσαν τα βασιλόπουλα.
Τρελά πουλιά με μεταξωτές κορδέλες στα πόδια αποχαιρέτησαν τα μάτια που
έμοιαζαν με χάντρες και τις αγκαλιές που τριγύριζαν, ελεύθερα παντού, στις
μπαλκονόπορτες που άνοιγαν πολύ νωρίς και στα χρώματα που κουράστηκαν και
έμειναν στα μισά του δρόμου.
Το κατάλληλο καταφύγιο, ένα κόκκινο γεράνι ή ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
Κόκκινο χρώμα, σφραγίδα στη ράχη σαν σταυρός που τον φίλησε ο ήλιος,
μοναχική ίσια γραμμή σε άδειο πλαίσιο.
Ψίθυροι των κρεβατιών και το χαμόγελο του πρωινού, συλλαβισμοί των
κουρτινών που κλείνουν για να σκεπάσουν των βλεμμάτων τις σκιές.
Δεν είσαι μόνη, ακόμα κι αν φοράς τις πληγές που ματώνουν, ακόμα κι αν
τριγυρνάς στων πεζοδρομίων τα χαμόγελα, στιγμές που ουρλιάζουν στο μυαλό
σου σαν ελπίδες, χαρές που σωθήκαν, γελάς ειρωνικά στους γκόμενους που σε
ζηλεύουν, περιμένεις την πουλημένη ιστορία, χαμένα όνειρα στα δωμάτια του
καινούριου.
Ευκαιρία, φεύγεις γρήγορα, φεγγάρι του Γενάρη που κρύβεται, καθρέφτης που
κοιτάς και κοιμάται νωρίς, στα βαθιά σου νερά ο έρωτας κοιμάται νωρίς με
τα ακόρντα της μοναξιάς κι ένα τετράδιο.
.Περαστική από το σπίτι, σέρνεις χαρακιές γαϊτάνια, σ' άσπρα δαρμένα
ερημοκλήσια, στα σύννεφα που τρέχουν βιαστικά.
Ερημιά παντού. Μόνο δυο γλάροι, στο κτήμα του Αϊ- Μηνά που πάλευαν την
κάψα του καλοκαιριού.
Λαχουρένια υφάσματα απ' τις Ινδίες, χαρμάνια μυρωδάτα των προαστίων της
Προύσας, ιστορίες αληθινές, ταιριάσματα της φαντασίας, θαμποχαράματα του
φόβου και τ' ανάποδου τιμονιού, τελευταίες φράσεις ενός κειμένου λησμονιάς
σαν ψεύτικες ειδήσεις για γυρισμό ξενιτεμένου. Σχέσεις οικογενειακές με
μάτια ολόλαμπρα.
Σηκώνεις το λαιμό και τραγουδάς, σηκώνεις το ποτήρι και μεθάς κι ύστερα
κλαις, γερά, στρωτά, ατόφια.
Νόθα χαμόγελα και μια φωτογραφία που την ξεκόλλησες βιαστικά από τον τοίχο
για να ξορκίσεις λέει το κακό.
Τραβήχτηκα με σεβασμό παρέκει, μέτρησα και ξαναμέτρησα τη λειψή ζωή μου,
τα χρυσαφένια λάθη μου. Νυχτερινός περίπατος σε κεντρική οδό μιας πόλης
που ξερνάει χολή, αίμα μαζί και σπέρμα πάνω στα παλιά μου τζιν. Θυμάμαι
καλά πως έτρεμε το πάνω χείλι σου σαν έσκυψες να με φιλήσεις εκείνη την
πανσέληνο. Θάλασσα έτοιμη για το χορό της καταιγίδας, με τα άσπρα φίδια
των αφρών για περιδέραια.
Σφαιρικές παλλόμενες μεμβράνες που αναπνέουν το φως, ταξιδεύουν στη
θάλασσα, τρέχουν αδιάκοπα ολόιδιες με τον άνεμο. Παραμύθια για τις
βουλιαγμένες πολιτείες και τα ρόδα που ανθίζουν στα κατάρτια των πέτρινων
καραβιών, θαλασσινά λουλούδια γεμάτα αλμύρα, γεμάτα εκρήξεις, γεμάτα
ελάσματα της αυγής.
Γεννήθηκες στην άμμο, σεργιάνισες στα φανάρια των αυτοκινήτων, στα
παράθυρα που κοιτάζουν το σούρουπο, σε κρυψώνες που προμηνούσαν το θάνατο,
στα λούνα - πάρκ των ταμπούρλων. Υιοθετημένη γλώσσα των σωμάτων, παλεύεις
απεγνωσμένα να σκεπάσεις με τα μαύρα κατσαρά σου μαλλιά τα ασημένια
αχνάρια των σκιών του φεγγαριού, σκαλισμένα χέρια σε ψαλτήρι,
αποχαιρετιστήριο δώρο στον Απόλλωνα.
Η ταράτσα με τα ασπρόρουχα και το σπασμένο αλογάκι να στέκει φύλακας της
δορυφορικής κεραίας, τα ξεχασμένα κουτιά από τα χρώματα και το μαύρο
μολυβάκι των μαστόρων, οι μικρές διαμαντένιες κλεψύδρες των σταγόνων της
βροχής, οι ανάσες των κτιρίων να μυρίζουν καμένο λάδι φαγητού και
αποχέτευση, οι μαστουρωμένοι στο σουβλατζίδικο, το κυριλέ σκυλάδικο, η
Καίτη.
Οι λύκοι ξεσχίζουν τα χέρια που δονούσαν την ατμόσφαιρα με φωνή κομμένη
απ' το λαχάνιασμα, η ειρωνεία πως είχες την ευθύνη να τρεμοσβήνεις και να
χοροπηδάς μπροστά στα φευγαλέα οράματα, ανθρώπινο πλάσμα μέσα στα έρημα
χωράφια, χωρίς σχήμα , χωρίς όψη του σπιτιού , με αβέβαια βήματα
σωριάζεσαι δίπλα σε μιαν κολώνα της εισόδου, τραπεζομάντιλο σε κρεβάτι που
αφουγκράζεται.
Κορμί τεντωμένο που το κατοικούν οι κατάλληλοι σύντροφοι και το κουδούνι
μιας κρεβατοκάμαρας, ο ιδρώτας έσταξε στο μέτωπο σου, μ' ένα τρομερό τόνο
οργής κοιτάζεις τα παπούτσια πάνω στη ψάθα, ανασηκωμένη μύτη, στόμα με
κάποια αμηχανία, ένα κερί για να επιθεωρήσεις το παραθυρόφυλλο.
Η μισή γειτονιά άρχισε να λέει πως έχεις ζήσει με μεγάλη προθυμία τις
διχασμένες γνώμες, τη θλιβερή γοητεία των αφοσιωμένων, το μικρό αμαξάκι
που τρέχει να κλωτσήσει την πόρτα, τις συνεπείς και αβάσταχτες ερωτήσεις,
τις τριανταφυλλιές και το αγιόκλημα, το σκοτάδι που σβήνει τα βήματα, το
ταπεινό εκκλησάκι με τα μύρα του.
Μαρμάρινη ασπράδα  των σπαραγμών του αποχωρισμού, παραδείγματα εύκολα των
κόκκινων δεμάτων και των ασημένιων οδοντογλυφίδων, ο καβαλάρης καλπάζει
έξω στη δημοσιά και ο θόρυβος σπαράζει στο χείλος του τάφου. Πτυχές
χορταριασμένες, θλιβερός χειμώνας κι η πρώτη προσευχή κάθεται στο
σκαλοπάτι της άμαξας χωρίς βιασύνη ανάμεσα στα νιάτα και τα γεράματα,
συνομιλίες ασυνήθιστης μεγαλοπρέπειας στο τοπικό ταμιευτήριο, εκδρομές
φορτωμένες με λουλούδια και το αίμα να φωνάζει δυνατά για βοήθεια. Σιωπηλά
σημάδια εκπλήρωσης ενός παλαιού, νεανικού συμβολαίου.