Μια κίνηση των ματιών καθώς διηγούνται την ιστορία των ψηφίδων, τσάντες κρεμασμένες στους πύργους της βίας, η αλλαγή των οικοσήμων και τα γαμήλια τραπέζια να διαγράφονται στα χείλη της, αναμαλλιασμένες μαθήτριες των μετάλλων και οι μάγισσες του δάσους να παρατηρούν τα πισωδρομίσματα των ανθρώπων, βασίλισσες που διάλεξαν τις ίνες των αγγέλων στο ταξίδι των τυμβωρύχων. Κοιτάξαμε τους τάφους από ψηλά, μικρά παιδιά στις κορυφές των δέντρων, σερνόμαστε στην έρημο των παραληρημάτων ενός διφορούμενου ορίζοντα, μια κιθάρα να δραπετεύει με τη βοήθεια του ήλιου, συνταξιδιώτες στις πύλες της υπακοής.
Συνεννοούμαστε σχεδόν με νοήματα, στα πρώτα μας μουδιάσματα στις κάμαρες κι ένας αέρας να γκρεμίζει τις υψηλές εύνοιες των παιχνιδιών, αδειάζουμε την αμηχανία μας πάνω στις καρέκλες κι όλο βλαστημάμε τα σφυρίγματα των συμμοριών της πλατείας, άμεμπτοι μαθητές των διαλειμμάτων, αλλιώτικα δε μπορούσαμε, μας ένοιαζε να έχουμε μόνο αγάπη.
Σαν κουτιά γεμάτα παγωνιά, σαν σφάλματα του σουγιά, συντροφιές αξιότιμων κυρίων που πετροβολούνε το στόμα μας, φτιάχνουμε ένα θεό ανάλογα με τα χοντρά δοκάρια που βάλαμε στο μπόι μας, καπνισμένα τσιγάρα που συμφωνούν με το τελευταίο κουδούνι, μεροληπτούμε διαδίδοντας ότι γκρεμίσαμε τα άστρα, σκόρπια άχερα της προδοσίας. Προσφέρουμε τους στροβίλους δωρεάν, ραντισμένοι με σοβαρούς κανόνες και την απόρριψη των τροχών, γρήγοροι δρόμοι που οδηγούνε στις πυραμίδες του κλειστού διαβήτη, γεννάμε χωρίς βοήθεια τα φύλλα των συναγερμών και τις παρορμήσεις της σπατάλης, σίγουροι πως είμαστε ζωντανοί. διακοσμητικές φλόγες ενός φέρετρου. Καταλήγουμε πάντα σε αποτυχία, μικρά κελιά με αφελείς αλληγορίες, νεόφερτοι στον κόσμο των σύνθετων μυστικών, αφαιρούμε τις σκιές από τα βλέφαρα των περιοδικών, αντικείμενα σε  τοπίο. Ξεχύθηκε σα παλίρροια ο ξεσηκωμός και ασβεστώσαμε τις σημαίες των καθαρμάτων που θα σώσουμε, ακροατήρια της δυσαρμονίας και των ανθρώπων που μαραίνονται, ώρα για ζαβολιές, τα κρέατα  μας κόβουμε και τα πουλάμε στα σχέδια ενός καλοκαιριού. Φυσάμε για να σβήσουμε τη ρυτίδα  από το λάδι της καντήλας, γυναικεία ονόματα των παιδιών του δρόμου, στον επάνω κόσμο σκύβουμε μπροστά στα εικονίσματα που ζεσταίνονται στην άκρη του ποταμού, πεζούλια που στεγνώνουν και τουφεκίζουνε τον κόσμο. Οι νύχτες μας αναστενάζουν και χάνουν τα φύλλα τους, βοηθάει ο θαμπός αχνός της φασαρίας, λάσπη να δουν τα μάτια σου Μεγαλοδύναμε, μας κουμαντάρει ο Σατανάς κι οι κλειδαριές από άτεκνες πόρτες που περίσσεψαν. Αγγελιαφόροι της νοσταλγίας, πριγκίπισσες θυμωμένες του καθρέφτη των ρόμβων, άνδρες που κάθονται στους διαδρόμους του αλλόκοτου, εφευρέσεις της αρμονίας, ο θρίαμβος του έρωτα, η μάσκα των χαμένων παιχνιδιών, ο θαμμένος παφλασμός του νερού, καλοζυγισμένες χαρακιές ενός βαθυκόκκινου χρώματος.
Η αλαζονεία της καλοκαιρινής νύχτας, τα χρόνια της αμάθειας, η βροχή της αποξένωσης, ανταύγειες που δείχνουν αδιαφορία, χέρια που φροντίζουν τα τραύματα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις αλάνες του κόσμου, μ' ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη μας. Οι σκύλοι σκύβουν πριν κλάψουν, σαραβαλιασμένοι πάγκοι των σεισμών, ξεπαγιασμένα παιδιά σε κασόνια, σβησμένες φωτιές στα πόδια των καφενείων και ο τρόμος να τρέχει σαν κάνουλα, ανάγκη των ρασοφόρων για απόγνωση, εβένινα τραπέζια φορτωμένα δάκρυα. Στον κινηματογράφο οι γέροι κλείνονται κάπου χωρίς αέρα, χωρίς καρφίτσες στη ράχη, χωρίς καλά κουστούμια και γράμματα κοριτσιών, χωρίς κουδούνια και μισόφωτα, μαστιγωμένα ζώα που λιώνουν στην αιχμαλωσία των μαύρων κορδονιών, τρυφερά νερόχορτα πνιγμένα απ' τα σκιρτήματα ενός βαγονιού που τρώει χιόνι. Τρίζουνε τα σκαλοπάτια καθώς αποφασίζουμε να παραδοθούμε στη μοίρα μας, μικροί λιμοκοντόροι με μίζερη καρδιά σαν άδειες εκκλησίες, ξεκίνησε το σούσουρο, φυλακισμένα ποτάμια στα μαντολίνα των βάτων. Λάμπεις σαν πρωινό φως βαστώντας στα χέρια σου τις καρδιές των πουλιών, αγριεμένη μες στο κορμί σου, με μια παντιέρα αγορασμένη μισοτιμής στην αγορά των νόμιμων ορίων, ζητάς χλομιάζοντας συγνώμη, αντίο διασυρμέ, τρυπώνω ακάλεστος στα σταχτερά παράθυρα των νεκροταφείων, σαν δραγάτης με ασημωμένα καντηλέρια και κατσούφικη όψη, από καιρό σε καιρό χαλάω τον κόσμο με τα φτερά μου. Σε μια λακκούβα στάθηκα αντικριστά και κοιτάχτηκα με το φοβισμένο κλάμα του βουητού των μεθυσμένων αγοριών με τις αλύγιστες φωνές, παράξενα παιδιά, αλητόπαιδα, έννοιες υποχρεωτικές για όλους, λίγη δροσιά του δεντρολίβανου, ξαρμάτωτα. Η μουσική των πεθαμένων, ολομόναχοι, θεία Μετάληψη και το μπουλούκι των αδικημένων μέσα στα θυμιατίσματα, ουρανέ μου ζαλίστηκα δεμένος σαν πρόβατο στον κόρφο των διωκτών μου, πάνω απ' τη θάλασσα, σβησμένο παραγώνι, με πίνει η νύχτα σε άγριο βουνό, ξεπέζεψα. Λιανοτράγουδα και το πούσι να καλωσορίζει τις πληγές απ' το Βόσπορο, χωράμε στην αλληλογραφία της παραζάλης, σερνόμαστε σαν τα σαλιγκάρια σφίγγοντας τα χέρια μας γύρω από το λαιμό των
 κυμάτων, ποτίζουμε με φρίκη το φεγγάρι, πνιγμένοι μες στις κουβέντες, πέτρες που τις κλωτσάνε στη λάσπη.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ