Πάνω από μια δεκαετία μαίνεται η μάχη ανάμεσα σ' εκείνους που πιστεύουν ότι βρήκαν το φάρμακο κατά του καρκίνου χτυπώντας στο σέικερ φύλλα ελιάς με νερό και τους άλλους που μιλούν για κομπογιανιτισμό και υστερία ανάλογη εκείνης με το νερό του Καματερού. Αυτή η κόντρα αναζωπυρώθηκε το τελευταίο διάστημα ξεπερνώντας τα στενά όρια των πρωινάδικων, των μεσημεριανάδικων ακόμα και των δελτίων «ειδήσεων» του STAR.
Όλα τα δελτία των 8 παραθυρώνουν επαΐοντες που μιλούν ακατάπαυστα για το νέο ζήτημα που «διχάζει τον . ελληνισμό». Όμως, μια δεύτερη προσεκτική ματιά στους καλεσμένους των τηλεπαραθύρων μας έδωσε το έναυσμα γι' αυτό το σημείωμα. Οι απόψεις είναι ανατριχιαστικά μονόπλευρες, απουσιάζει παντελώς η άλλη άποψη. Κι αυτό το κενό σπεύδουμε να καλύψουμε εμείς σε ρόλο «συνηγόρου του διαβόλου».

***

Αρχικά οφείλουμε να σημειώσουμε την προσωπική μας καχυποψία απέναντι σε κάθε «θαύμα». Στη συνέχεια να τονίσουμε την παντελή άγνοια μας επί ιατρικών και φαρμακευτικών θεμάτων. Από την άλλη, όμως, πόσο τρομερό είναι λίγο νερό με χυμούς ελιάς ώστε ν' αποτελεί «δηλητήριο» ίσης ή μεγαλύτερης τοξικότητας με το .κλοφέν όπως μας διδάσκουν τα «τηλεπανεπιστήμια των 8»; Γιατί σε όλα τα ΜΜΕ εμφανίζονται οι ίδιοι πάντα «μάρτυρες» (ο πρόεδρος των ογκολόγων και ο πρόεδρος των φαρμακοποιών) και μιλούν για την επικινδυνότητα του; Ποιοι λόγοι εθνικού συμφέροντος κάνουν τους τηλεεισαγγελάτους και τους γλοιωδοπρετεντέρηδες να ομιλούν για «φραπελιά» (σ.σ. υποθέτουμε λεκτικό υβρίδιο προερχόμενο από τις λέξεις «φραπέ» και «ελιά»);
Είναι τελείως διαφορετικό ζήτημα αν αυτό το ρόφημα μπορεί να θεραπεύσει κάποια πάθηση ή και να καταπραΰνει κάποιους πόνους. Στους αιώνες που ενώνουν τα παγανιστικά γιατροσόφια με τα επιστημονικά καταπότια υπάρχουν πλήθος ατόμων που έχουν «θεραπεύσει» ανίατους με αγνό χυμό βρύσης ή ζάχαρη επειδή εκείνοι πίστευαν πως έχουν θεραπευτεί μια που ήθελαν να θεραπευτούν. Είναι το γνωστό placedo που αναγνωρίζουν οι ψυχολόγοι ελέγχοντας κάθε φάρμακο: σε κάποιους δίνουν πειραματικά το φάρμακο και σε άλλους αγνή ζάχαρη σε χάπι. Κανείς δεν ξέρει τι ήπιε. Ωστόσο πάντα κάποιοι καταναλωτές δισκίων ζάχαρης έχουν θεαματικότερη (πρόσκαιρη) βελτίωση από τους άλλους επειδή πείστηκαν πως μετάλαβαν με το θαυματουργό φάρμακο. Στην περίπτωση της ελιάς-φραπέ ούτε καν το placedo τη σώνει. Είναι εξωβελιστέα και επικίνδυνη.
Όλα τα παραπάνω τα ισχυρίζονται εκείνοι που αποδεδειγμένα ζουν από το θάνατο των άλλων: οι ογκολόγοι και οι φαρμακοεταιρίες. Ο καρκίνος είναι η μάστιγα του 20ου και (προς το παρόν) του 21ου αιώνα. Πέρα από τις τρομερές ταλαιπωρίες που περνούν οι ασθενείς και οι οικείοι τους, το κόστος αγωγών θεραπείας ή απλά επιμήκυνσης της ζωής του ασθενούς (χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες) είναι τεράστιο. Μόνο στις ΗΠΑ ο ετήσιος τζίρος των φαρμακευτικών σκευασμάτων καταπολέμησης του ξεπερνά τα  47 δις δολάρια.
Είναι, λοιπόν, φυσικό πως το ποτό αυτό (θαυματουργό ή όχι) είναι ένα μεγάλο πλήγμα στο μονοπώλιο της ελπίδας που κατέχουν οι φαρμακευτικές εταιρίες. Στην (μάλλον απίθανη) περίπτωση που έχει κάποιες θεραπευτικές ιδιότητες η Ελλάδα είναι ο τόπος που πρέπει να δοθεί ο υπέρ πάντων αγώνας για τη συκοφάντηση του. Στη Φινλανδία τέτοιες θεωρίες μπορεί να χαρακτηριζόταν ακόμα και «εναλλακτικές» αλλά δύσκολα εφαρμόσιμες οι οποίες όμως πρέπει να διερευνηθούν. Άντε να βρει ο φουκαράς Φινλανδός ελίτσες για να εξακριβώσει το ορθόν αυτής της θεωρίας. Εδώ, όμως, που ακόμα και στην καρδιά της Αθήνας μπορείς να βρεις φύλλα ελιάς τα πράγματα είναι αλλιώς: «απατεώνες, κομπογιανίτες, παίζουν με τον πόνο του κοσμάκη ποτίζοντας τον επικίνδυνα για την υγεία του σκευάσματα». Γιατί δεν τους φτάνει να εμπορεύονται τα πανάκριβα αντικαρκινικά φάρμακα. Θέλουν κυρίως να εμπορεύονται την αποκλειστικότητας της ελπίδας για θεραπεία. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που τους έχει δημιουργήσει το μείγμα ύδατος και χυμού ελιάς.
Κοντά σ' αυτούς και η πλειοψηφία του ιατρικού κόσμου που παραδοσιακά χορεύουν στους ρυθμούς που παίζουν οι φαρμακοεταιρίες οι οποίες διοργανώνουν πληθώρα εκπαιδευτικών σεμιναρίων (συμπτωματικά πάντα σε θέρετρα) για την επιμόρφωση των γιατρών σε νέα φάρμακα τα οποία αργότερα εκείνοι συστήνουν στους ασθενείς ως «αναντικατάστατα»). Από δίπλα και η «πεφωτισμένη δημοσιογραφία» η οποία ταυτίζεται με την «επιστήμη» που εκφράζουν οι φαρμακοεταιρίες τόσο ξετσίπωτα ώστε δε μπαίνουν στον κόπο να κρύψουν την απολυτότητα τους, τη μονομέρεια τους, το χλευασμό τους στους «άλλους». Τόσο που ούτε ένας τους δε σκέφτηκε να απευθύνει δημόσια ένα-δυο απορίες λογικής: «Όλοι ξέρουν πως η ελιά και τα υποπροϊόντα της είναι ωφέλιμα. Ο χυμός των φύλων γιατί είναι βλαβερός; Τι του προσδίδει τοξικότητα: η χλωροφύλλη, ο δάκος ή η μουχρίτσα;». «Τι χειρότερο μπορεί να πάθει κάποιος καρκινοπαθής μετά την τρίτη ή τέταρτη μετάσταση αν πιει χυμό ελιάς; Στομαχικό άλγος;». «Τελικά το κοβάλτιο είναι πιο υγιεινό από το απόσταγμα φυτικών προϊόντων;»
Τέτοιου τύπου ερωτήσεις κι απορίες δεν είδαμε κι ούτε θα δούμε. Γιατί, είπαμε, το πρόβλημα τους δεν είναι η αποτελεσματικότητα ή όχι του σκευάσματος. Είναι πως η χρήση του θα σπάσει το μονοπώλιο της ελπίδας που έχουν οι ασθενείς και οι οικείοι τους. Μιας ελπίδας που εισάγεται με τραγικές από κάθε άποψη φράσεις «ας γίνει καλά» ή «ας ανακουφιστεί γιατρέ μου» ή «ας μην υποφέρει τόσο» και εκφέρεται πάντα με το στερεότυπο « .κι ας κοστίσει όσο-όσο γιατρέ μου».

***

Όμως, κάπου εδώ θα πρέπει να σε αφήσουμε αγαπητέ αναγνώστη επειδή αυτός ο πόνος στο λαιμό έχει δυναμώσει και είναι ώρα να παρασκευάσουμε λίγο ζεστό ρακόμελο (σ.σ. Ξέρεις, βάζεις σ' ένα μπρίκι λίγο τσίπουρο, 2 κουταλιές της σούπας μέλι και ένα ξυλαράκι κανέλα, τα ζεσταίνεις και πίνεις το μείγμα).
Ας ελπίσουμε πως δεν θα το μάθουν η Coca Cola και η Chivas Regal για να μας κατηγορήσουν για κομπογιανιστισμό και παράνομη κατασκευή ανθυγιεινών σκευασμάτων.