Ίσως δεν έχουμε και τόσες φυλακές
Πέρασαν τόσοι αιώνες «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «ανθρωπισμού»,
έγιναν τόσες αιματηρές και αναίμακτες επαναστάσεις «για ν' ανθρώπεψει ο
άνθρωπος» για να καταλήξουμε να παρακολουθούμε live έναν απαγχονισμό.
Δε μας ενδιαφέρει πόσο ένοχος ήταν ο θανατοποινίτης. Δεν ασχολούμαστε με
το πώς και με ποιες συνθήκες θανατώθηκε αυτός (ή κάποιος από τους
δεκάδες σωσίες του), ούτε αν έγινε σύμβολο και τι είδους.
Αυτό που αποτελεί στίγμα για τον made in USA «πολιτισμό» θα πρέπει να
είναι ένα και μόνο: η δημόσια προβολή μιας βίαιης θανάτωσης σε ώρες
υψηλής τηλεθέασης μπροστά σε δεκάδες παιδικά μάτια. Μιας τηλεθέασης που,
ως «φυσική συνέπεια» είχε τη μίμηση της αποτρόπαιας πράξης από παιδιά
που αγνοούν τα όρια της πραγματικότητας από τη φαντασία. Κι όλους εμάς
τους μεγάλους αναγκασμένουςνα εξηγούμε στα παιδιά μας λεπτομέρειες γύρω
από εκτελέσεις και θανατώσεις με στόχο να μην γίνουν κι αυτά εν τη
αγνοία τους μιμητές τέτοιων εικόνων.
«Γι' αυτό το έγκλημα δεν πρόβλεψε κανένας. Ίσως δεν έχουμε και τόσες
φυλακές» που λέει και το τραγούδι.


Το θρασύτερο είδος δολοφόνων
Κατά τα άλλα πολύ βολική η απουσία του Σαντάμ για τις ΗΠΑ. Εκτελεσμένος
για ένα από τα εγκλήματα του (αρκετά μικρότερο απ' όσα του προσάπτουν)
μπορεί πια να απουσιάζει από τις άλλες δίκες και να μην ακουστεί τίποτα
για το ρόλο εκείνων που τον τοποθέτησαν Βεληγκέκα στο κεφάλι του λαού.
Ο Σαντάμ εκτελέστηκε για το έγκλημα που είχε διαπράξει το 1982, όταν
έσφαξε 182 σιίτες στο χωριό Ντουτζάιλ. Τότε εκείνο το έγκλημα δε
θεωρήθηκε ικανό να διαταράξει τη φιλία του με τις ΗΠΑ. Μάλιστα, λίγους
μήνες αργότερα από εκείνη τη σφαγή, ο Ράμσφελντ έφτανε στη Βαγδάτη ως
ειδικός απεσταλμένος του Ρήγκαν μεταφέροντας την υποστήριξη και
εμπιστοσύνη των ΗΠΑ προς τον «φίλο πρόεδρο του Ιράκ». Τότε ο Ράμσφελντ
τόνιζε ότι «μοιραζόμαστε πολλά κοινά συμφέροντα» και «είμαστε ιδιαίτερα
ευχαριστημένοι από την πολιτική του Σαντάμ». Το Μάρτη του 1988 ιρακινά
αεροσκάφη ράντισαν με χημικές και βιολογικές ουσίες τη Χαλάμπτζα στο
Κουρδικό Ιράκ. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν επιτόπου. Ποιος
είχε προμηθεύσει με τέτοια όπλα τον Σαντάμ; Όπως έγραψαν οι «Wasington
Times» (1/10/2002), ήταν το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης
Νόσων (Centers for Disease Control and Prevention) καθώς και η εταιρεία
παραγωγής βιολογικών δειγμάτων (American Type Culture Collection) που
είχαν εφοδιάσει - με τη συναίνεση του αμερικανικού κράτους - το καθεστώς
του Σαντάμ με όλα τα απαραίτητα: Με άνθρακα, με βακτήρια που
χρησιμοποιούνται για παραγωγή θανατηφόρων τοξινών, ακόμα και με αέρια
που προκαλούν γάγγραινα.
Μάλιστα, οι Αμερικανοί ήταν τόσο φίλοι με τον Σαντάμ, που ακόμα και μετά
το έγκλημα κατά των Κούρδων, κάθε άλλο παρά εμπόδισαν την εταιρεία
«Γιούνιον Καρμπάιτ» να συνεχίσει να εφοδιάζει με χημικά το σύμμαχό τους.

Ο Σαντάμ, λένε οι δικαστές και οι δήμιοί του, είχε μια δίκαιη δίκη και
μια δίκαιη τιμωρία. Αλλά για να ήταν «δίκαιη» η δίκη θα έπρεπε να έχει
διεξαχθεί από τον ιρακινό λαό και όχι από τους δημίους αυτού του λαού.
Θα έπρεπε να δικαστούν και να τιμωρηθούν μαζί του και οι συνεργάτες του,
οι προμηθευτές του, οι σύμμαχοί του κατά την περίοδο των εγκλημάτων του.
Μεταξύ άλλων θα έπρεπε να κάτσουν στο σκαμνί, δίπλα του, 150 πολυεθνικές
που διατηρούσαν στενούς δεσμούς με το καθεστώς Σαντάμ (τους αναφέρει η
έκθεση του ΟΗΕ που πάνω της πάτησε το ψήφισμα 1441 για να ξεκινήσουν οι
ΗΠΑ την εισβολή στο Ιράκ). Αυτές φρόντισαν για την ενίσχυση του
οπλοστασίου του Σαντάμ, προ του '91. Από αυτές, οι 50 είναι πολυεθνικές
αμερικανικών συμφερόντων. Ανάμεσά τους οι αμερικανικές πολυεθνικές
ατομικών όπλων («Leybold», «Finnigan», «Dupont», «Consarc», «Cerberous»,
«Canberra», «Axel»), χημικών όπλων («Rockwell», «Spektra», «Bechtel»,
«Carl Zeis»), πυραυλικών συστημάτων («Sperry», «Semetex», «Honeywell»,
«TeKtronix», «Eastman Kodak», «Elektronic Assiciates», «EZ Logic Data
Systems»), ατομικών και χημικών όπλων («Unisys», «TI Coating»,
«Hewlett»), πληροφορικής («International Computer»), βιολογικών όπλων
(«American Type Culture»). Αλήθεια, σε πόσες από αυτές τις εταιρείες
έχει μετοχές η οικογένεια Μπους ή οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ; Και πόσες από
αυτές τις εταιρείες δικάστηκαν, στο ίδιο σκαμνί, με τον Σαντάμ; «Το
θρασύτερο είδος δολοφόνων είναι εκείνοι οι δολοφόνοι που κυκλοφορούν και
συμπεριφέρονται στον κόσμο σαν δικαστές και κατήγοροι» έλεγε ο Αλμπέρτ
Καμύ.


Ζήτημα ζωής!
Θέλουν «Πανεπιστήμια» που θα προσφέρουν «πτυχία φαστ φουντ». Η ίδρυση
τους θα σημάνει την κατάργηση αυτής της ίδιας της έννοιας της Παιδείας
ως δημόσιου αγαθού! Λένε πως θέλουν ιδιωτικά «Πανεπιστήμια» για να
ενισχύσουν τα ...δημόσια. Παίζουν ρόλο άθλιου κομπογιαννίτη που κόβει το
κεφάλι, για να γιατρευτεί ο πονόδοντος! Αν νοιάζονται για τα δημόσια
Πανεπιστήμια ας ενισχύσουν απευθείας, όχι διά μέσου των ...ιδιωτικών!
Ρίχνουν και τα τελευταία εμπόδια για να εισβάλει απ' άκρη σε άκρη η
παραπαιδεία. Επιτίθενται ενάντια στην κοινωνία, ενάντια στο λαό και τα
παιδιά του, ενάντια στη ζωή της νέας γενιάς. «Η μόρφωση δεν είναι ζήτημα
γνώσης, είναι ζήτημα ζωής» έλεγε ο Γληνός. Ας υπερασπιστούμε όλοι τη ζωή
των παιδιών μας.


Λούφα και απαλλαγή
«Σκάνδαλο» η απαλλαγή «επωνύμων» και πλουσιόπαιδων από τη στρατιωτική
τους θητεία ανακάλυψαν τα ΜΜΕ σε μια χώρα που ο 1 στους 4 δεν πάει
φαντάρος. Ασύλληπτο. Καλά, (ας πούμε ότι) δεν ήξεραν. Δε ρώταγαν;
Το μόνο σκάνδαλο που παρατηρούμε εμείς είναι εκείνο της επιτροπής
«προσωπικών δεδομένων» που απαγόρευσε τη δημοσιοποίηση της λίστας ενός
τμήματος όσων το διέπραξαν.
Γιατί απαγορεύεται να μάθει ο κόσμος ποια πλουσιό(κωλο)παιδα εξαπάτησαν
την πατρίδα τους επειδή απλά οι dadies είχαν φράγκα κε Δαφέρμο μας;


«Κοκκίνισε» το ΔΣ Ερμούπολης
Έστω κι έτσι, «κοκκίνισε» το Δημοτικό Συμβούλιο της Ερμούπολης με την
ανάληψη της προεδρίας του από ένα βαμμένο «γαύρο».
Εκτός των άλλων, ο νέος πρόεδρος, ως ΩΡΛ, δε θα£χει τη δικαιολογία
Σουφλιά πως δεν ακούει από το ένα αυτί.
Γιατρέ, ως γαύροι, σου ευχόμαστε «καλή θητεία» με τα αυτιά ορθάνοιχτα
στα προβλήματα όλων των δημοτών (όχι μόνο των πράσινων).

ametanohto@yahoo.gr