Ο άγνωστος μετανάστης

Και με τη δύναμη μια λέξης ξαναρχίζω τη ζωή μου, γεννήθηκα για να
σε γνωρίσω, για να πω τα' όνομα σου, Ελευθερία. Πωλ Ελυάρ

Συνηθίζεται στο τέλος κάθε χρόνου μικρά και μεγάλα έντυπα να αναδεικνύουν το «πρόσωπο της χρονιά». Έτσι, φέτος, το «Time», περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας ανακήρυξε «πρόσωπο της χρονιάς» τον χρήστη του
Διαδικτύου, ενώ η «Ελευθεροτυπία», τον χρήστη του κινητού τηλεφώνου στην χώρα μας, όπου οι συνδέσεις πλέον είναι περισσότερες από τους κατοίκους.

Στην ταπεινή αυτή σελίδα θα ανακηρύξουμε ένα άλλον, ξεχασμένο, περιφρονημένο και αενάως διωκόμενο ως πρόσωπο της χρονιάς. Για μας «πρόσωπο της χρονιάς» είναι ο άγνωστος μετανάστης, ο κόπος, η προσπάθεια
και το φιλότιμο του οποίου συμβάλλουν τα μέγιστα στην ζωή του τόπου
αυτού.
Συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες, υποαμοιβόμενος, διωκόμενος, ταπεινός
και καταφρονημένος ζει, εργάζεται και δημιουργεί στην Ελλάδα μακριά από
τα φώτα της δημοσιότητας και των αδηφάγων ΜΜΕ, τα οποία τον θυμούνται
είτε όταν συμβαίνει κάποια παραβατική πράξη είτε όταν μεγαλόσχημοι
παράγοντες προβαίνουν σε πράξεις φιλανθρωπίας(;).
Αυτός ο άγνωστος μετανάστης είναι που σήμερα συντηρεί τα έτοιμα προς
κατάρρευση ασφαλιστικά ταμεία. Αυτός ο άγνωστος μετανάστης είναι που
αναλαμβάνει εργασίες, τις οποίες ο Έλληνας απαξιεί ακόμη και να σκεφτεί.
Αυτός ο άγνωστος μετανάστης είναι που αθόρυβα και σκληρά δημιουργεί τον
πλούτο μιας κοινωνίας που αναπαύεται μακάρια στις ανέσεις του πολιτισμού
της φαρδιάς λεκάνης. Αυτός ο άγνωστος μετανάστης είναι που γίνεται θύμα
κάθε είδους ρατσιστικών, φοβικών και ολοκληρωτικών αντιλήψεων, μιας
κοινωνίας που έχει κάνει σημαία της τον λουτροκαμπινέ και την
αντιπαροχή, είτε αφορά οικόπεδα είτε συνειδήσεις. Αυτός ο άγνωστος
μετανάστης είναι που σήμερα λειτουργεί ως η φωνή της συνείδησης των
ταπεινών του κόσμου όλου.
Τον άγνωστο αυτό όμως μετανάστη προτιμούμε να τον κρύβουμε από την
βιτρίνα με τα ψευδεπίγραφα όνειρα, την μικροαστική ηθική και τον γελοίο
καθωσπρεπισμό σαν καλοί νοικοκυραίοι που κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από
το αγορασμένο με 60 άτοκες δόσεις πανάκριβο χαλί του σαλονιού μας.
Τον άγνωστο αυτό μετανάστη ανακηρύσσουμε «Πρόσωπο της χρονιάς» και τον
ευχαριστούμε που με την παρουσία του μας δίνει διεξόδους και δρόμους για
μια κοινωνία καλύτερη, για μια κοινωνία της αλληλεγγύης και της
ανθρωπιάς.

Η φρίκη των νικητών

Ομολογώ πως η φρίκη εξανδραπόδισε κάθε άλλο συναίσθημα όταν είδα την
εκτέλεση του Σαντάμ Χουσείν να μεταδίδεται από την τηλεόραση. Αν αυτή
είναι η ηθική που ευαγγελίζονται οι «νικητές» τότε μόνο συμφορές
μπορούμε να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον. Σκηνές που θύμιζαν 19ο αιώνα,
σκηνές που θύμιζαν εποχές που όλοι πιστεύαμε ότι πέρασαν ανεπιστρεπτί,
ήρθαν να μας θυμίσουν ότι η βαρβαρότητα των αυτοκρατοριών και των
«πρόθυμων» συμμάχων τους παραμένει η ίδια ανά τους αιώνες. Ίδια όμως
είναι και η τύχη τους. Κι απ' ότι φαίνεται, η σημερινή αυτοκρατορία δεν
διδάχτηκε τίποτα ούτε από την Κορέα, ούτε από το Βιετνάμ κι ας
σιγοψιθυρίζουν όλοι ότι το ίδιο μάθημα θα πάρει και σήμερα από το Ιράκ.
Υ.Γ. Οι γιορτές πέρασαν κι όλοι λησμόνησαν ήδη τον 11χρονο Γαβριά της
Θεσσαλονίκης. Μέχρι την επόμενη φορά που αυτός ή άλλος θα ξαναπετάξουν
μολότοφ και θα φρικάρουν πάλι οι νοικοκυραίοι μπροστά στους δέκτες της
εθνικής αποβλάκωσης.

Επιστροφή στην πραγματικότητα

 Πέρασαν κι αυτές οι γιορτές. Μετά την άνωθεν επιβεβλημένη ευφορία και
διατεταγμένη χαρά που προστάζει η συγκεκριμένη περίοδος, όλοι θα
επιστρέψουν στην χθαμαλή πραγματικότητα και να συνεχίσουν τον Γολγοθά
μέχρι την επόμενη αργία. Επιστροφή λοιπόν στην καθημερινότητα όπου
κυριαρχεί ο αγώνας για την επιβίωση, η τήρηση των προθεσμιών καταβολής
των δόσεων των δανείων και μια άχρωμη πολιτική.
Ας είναι. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, ούτε και η
τελευταία. Μόνο που τώρα έχουμε μια ακόμη ευκαιρία να αναλογιστούμε και
να αναστοχαστούμε τις προσδοκίες μας αλλά και τις προτεραιότητές μας. Ας
κάνουμε μια νέα αρχή μακριά από όλα εκείνα που δεν μας άφησαν να είμαστε
δημιουργικοί και χρήσιμοι.

17 Μαρτίου 1998

Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε, αλλά με χτύπησε κατακούτελα η σφοδρή επιθυμία να
βρω έναν παρτενέρ. Κάποιον που θα μπορούσα ενδεχομένως και να ερωτευτώ.
«Γιατί χρειάζεσαι παρτενέρ;» είναι το πρώτο πράγμα που με ρωτούν
ορισμένοι άνθρωποι, όταν του λέω ότι ψάχνω κάποιον. Δεν με εκπλήσσει και
τόσο αυτή η ερώτηση, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι
που λένε φλαμένγκο και εννοούν τανγκό, ή φλαμίνγκο όπως μου έγραψε
κάποιος τις προάλλες. Για να είμαι δίκαιη, μια φορά υπήρξα τόσο αφελής.
Ανατριχιάζω με τη σκέψη ότι θα μπορούσα να είχα μείνει κολλημένη για
πάντα σε μια κατάσταση άγνοιας σχετικά με το πώς λειτουργούν οι σχέσεις
στο τάνγκο. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το τάνγκο και παρ'
όλα αυτά μπορεί να μην είχα επιβιβαστεί ποτέ σε εκείνο το αεροπλάνο για
να επισκεφτώ τα ξαδέλφια μου στο Μπουένος Άιρες. Ήταν τύχη ή πεπρωμένο;
Δεν ξέρω. Αλλά ό,τι κι αν ήταν, υποδεικνύει μια κατεύθυνση. Δεν
επιλέγεις το τάνγκο. Το τάνγκο είναι που σε διαλέγει. Και ευχαριστώ από
τα βάθη της καρδιάς μου που με δέχτηκε στους κόλπους του.

Μαρίνα Πάλμερ Kiss & Tango Αναζητώντας τον Έρωτα στο Μπουένος Άιρες,
εκδόσεις GEMA, Αθήνα 2006

Το σώμα, ανδρείκελο το μυαλού,
αδυνατεί να συλλάβει το διαφυγέν νόημα

Η γλώσσα, αρθρωμένη μέσα από σιωπές εύγλωττες και παύσεις,
λειτουργεί ως αφετηρία μελαγχολικών μνημονικών περιπλανήσεων

Απαρέγκλιτα ρεαλιστικό
το μοτίβο των φετιχιστικών εμμονών,
συναιρεί εύστοχα
στην προσδοκία της αναστήλωσης του πόθου

Η φαντασιακή συλλειτουργία των όντων
στον τόπο της μεγάλης αίρεσης και αναίρεσης,
στην ακρώρεια του έρωτα,
σφραγίζει την συνεχή αναβολή της προσέγγισης

Η αυτεπίτακτη ελευθερία των εραστών,
καταλύει την δυναστεία της γεωγραφίας,
στην αργόσυρτη διάρκεια
του πεπερασμένου χρόνου της συνάντησής τους

Οι ματαιωμένες εκμυστηρεύσεις
λύπη αξόδευτη,
για την ανεπούλωτη απουσία
στην ειρκτή της αγαπητικής έριδας

Η άγρια καταβύθιση στην άκαρπη ενατένιση
των νοερών τόπων,
είναι η συνάφεια της αυτάρκειας της απόγνωσης
και η εύθρυπτη αυτάρκεια του μονήρους
Εξοστρακισμένα βλέμματα
Λυτρωτική σιωπή
Ερωτική ευδία
Ελεημοσύνη της Τύχης
Ενάρετος καημός
- Πάμε Ι πουθενά
- Να δούμε Ι κανένα
- Να πούμε Ι. Τίποτα

Γρήγορη η ζωή
κι η λέξη αυτοκίνητη

Άσαρκες οι κουβέντες
κι ο απολογισμός μοναχικός

Μνήσθητι Κύριε τω λαώ σου

Αθήνα 29 Απριλίου 2004
Μεταξουργείο