Η Ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται φάρσα θλιβερή. Το δεύτερο μισό του
20ου αιώνα ελπίζαμε ότι οι θρησκευτικοί φανατισμοί είχαν πεθάνει
τελειωτικά. Πιστεύαμε ότι στην Ιρλανδία το συνεχιζόμενο μίσος δεν είχε
σχέση με τη θρησκεία, αλλά ότι η
πολιτική χρησιμοποιούσε τις θρησκευτικές αντιθέσεις. Η μέσα από τις
στάχτες του υπαρκτού σοσιαλισμού αναβίωση του πλέον αργυρώνητου
θρησκευτικού συντηρητισμού στις χώρες της Ανατ. Ευρώπης δε μας
προβλημάτισαν. Oύτε οι μαζικές βαπτίσεις αλβανών, μας θύμισαν τους
ινδιάνους πριν από τη θυσία στον Πάπα. O 21ος αιώνας χάρη στις
Σταυροφορίες Μπους ήταν εκείνος που ανέδειξε ξανά τη θρησκεία
πρωταθλήτρια σε κάθε φρίκη. Μουλάδες, δεσποτάδες κι ο πάπας ξεσπάθωσαν
και όποιον πάρει ο χάρος. Σε αγαστή πάντα συνεργασία με την όποια
εξουσία. Όσο φασιστικότερα τόσο καλύτερα. Στις δύσκολες στιγμές του λαού
πάντα «μελετώντας» τις σκοτεινές φιλοδοξίες τους. O Μπους ερμηνεύει τη
θέληση του Θεού σαν επαρχιώτης ιεροκήρυκας, την ώρα που οι μουλάδες
καταδικάζουν σε θάνατο όποιον σκιτσάρει -βλάσφημα ή μη- τον
«ανεικόνιστο» Μωάμεθ. Oι εβραίοι ισοπεδώνουν το Λίβανο υπακούοντας τη
φωνή του «ανείπωτου» Γιαχβέ και οι δικοί μας από τα Ιεροσόλυμα μέχρι την
ταπεινότερη εσχατιά της ελληνικής γης ασχημονούν παντοιοτρόπως
ανέγγιχτοι κάθε κριτικής.
   Ποιος θυμάται πια το Βαβύλη και τους αργυρώνητους αρχιερείς, τα ροζ
και τα μαύρα σκάνδαλα ποιος μνημονεύει; Στα λόγια έμειναν οι περίφημες
καθάρσεις. Oύτε ο Ιορδάνης ποταμός δεν τους ξεπλένει πια. Oι γάτες
θάβουν τις ακαθαρσίες τους και είναι αφελείς όσοι ελπίζουν στη
Δικαιοσύνη, ανθρώπινη ή θεϊκή. O κόσμος μας δεν έγινε σοφότερος από τα
λάθη των προγόνων. Όταν ο Γαλιλαίος εξαναγκάστηκε να δηλώσει ότι «η γη
δεν κινείται» η παπική δικαιοσύνη θριάμβευε. Η γη δεν έπαψε να
περιστρέφεται περί τον ήλιο, όποια κι αν ήταν η απόφαση, αλλά ο
Γαλιλαίος πέθανε ντροπιασμένος. Τι σημασία έχει γι' αυτόν, τον νεκρό πια
άνθρωπο, το γεγονός ότι αιώνες μετά η Ιστορία και η επιστήμη τον
δικαίωσαν και όλοι σήμερα τον μνημονεύουμε με σέβας; Oι ιεροδικαστές του
έζησαν και πέθαναν μέσα στη χλιδή των ανομημάτων τους. Τι κι αν ο
ταπεινός Ναζωραίος πήρε το μαστίγιο και καταράστηκε την υποκρισία των
περί το Θείον; Κι αυτός με το κεφάλι Του το πλήρωσε. Χωρίς την εμμονή
του Ιερατείου κανείς Πιλάτος δε σταυρώνει έναν ονειροπόλο. Χωρίς τον
Άννα και τον Καϊάφα η Ρώμη δε θ' αναγκαζόταν «να νίπτει τας χείρας της»
για το αίμα κάποιου «δικαίου». Oύτε κι ο ίδιος ο Χριστός δε θα
φανταζόταν τέτοια κατάντια της θρησκείας, που έστησε με θεμέλιο τ' όραμα
της ισότητας και της αγάπης. Και πώς ν' αντισταθείς στις παιδικές σου
μνήμες που μοσκοβολούσαν συγκατάβαση και συγγνώμη τις ρυπαρές μέρες που
μας πνίγουν. Πώς ν' αρνηθείς αυτή την κάλπικη Χριστιανοσύνη που
διαπομπεύει κάθε ελπίδα σου; Δε γράφουν πια στις ταυτότητες ΧO, έτσι που
όταν σε ρωτήσει το «όργανο» της κοινής τους εξουσίας να τους αρνηθείς το
δικαίωμα να σε συγκαταλέγουν στην αγέλη τους. Μόνη παρηγοριά ο θάνατος.
Αν δηλώσεις ότι προτιμάς την αποτέφρωση, είπαν ότι θ' αρνηθούν τη
θρησκευτική παράτα.
   Ηρωική έξοδος, αφού πρώτα εσύ θα τους έχεις γυρίσει την πλάτη. Σ'
αυτούς, όχι σ' Εκείνον που όλα τα βλέπει, όλα τα καταλαβαίνει και κάποια
δεν τα συγχωρεί. Ειδικά σε αυτούς, που έτυχε να μπουν ταγοί στο ποίμνιό
του. Και «ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω».