Φαίνεται τόχει τούτη η χρονιά ν' αποχαιρετώ φίλους. Φίλους
αγαπημένους μ' όλη τη σημασία της λέξεως.
   O φίλος που αποχωρίστηκα πρόσφατα ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις.
Υψηλόβαθμος ...εράρχης με απέραντες γνώσεις, μεγάλη συνεισφορά στο γένος
και την Oρθοδοξία, στυλοβάτης του Oικουμενικού θρόνου και με απαράμιλλο
φιλανθρωπικό έργο ιδίως στο νησί μας. Όμως δεν είναι για μένα αυτό που
χάσαμε. Αυτό που έχασα εγώ. Εκείνο που ήδη μου λείπει είναι η πραότητά
του, η καλοσύνη του, οι συζητήσεις μας άλλοτε σοβαρές και άλλοτε
εύθυμες. Το κρασάκι που κοινωνούσαμε πού και πού, παρέα μαζί και μ'
άλλους στενούς φίλους. Δεν μας χώριζαν τα χρόνια ούτε τα υψηλά του
αξιώματα. Η απλότητά του σ' έκανε να νομίζεις ότι μιλάς με κάποιο
γείτονα ή συγγενή που ποτέ δεν έφυγε από δίπλα σου. Ήξερε να
κουβεντιάζει γιατί ήξερε ν' ακούει. Αυτός ο πανεπιστήμων ποτέ δεν έκανε
τον παντογνώστη ή τον ειδικό.
   Το χιούμορ του πνευματώδες και η αισιοδοξία του αστείρευτη ακόμη και
τις πιο άσκημες στιγμές. Χανόμαστε στις ιστορίες που μας έλεγε. Ήξερε
τόσα πράγματα, είχε ζήσει τόσα πράγματα. Ένας μάρτυρας του
Κωνσταντινουπολίτικου Ελληνισμού που είδε και πέρασε τόσους κινδύνους,
τόσες μπόρες, τόσες καταστροφές. Ευπατρίδης μ' όλη την σημασία της
λέξεως. Στο πρόσωπό του έβλεπες όλη τη νεότερη ιστορία μας.
   Θυμάμαι τις αφηγήσεις για πρόσωπα και πράγματα. Χωρίς κακία για
κανέναν. Είχε γνωρίσει πολλούς πολιτικούς (Έλληνες και Τούρκους) και
πολλούς ιεράρχες. Είχε βοηθήσει όσο λίγοι στην προσέγγιση των Εκκλησιών.
Γνώριζε αρκετούς Πατριάρχες (τον Μάξιμο, τον Αθηναγόρα, τον Δημήτριο,
τον Βαρθολομαίο) αλλά και Πάππες και ιδίως γνώριζε καλά τόσον τον
αποθανόντα Ιωάννη - Παύλο στην κηδεία του οποίου παρευρέθη όσον και τον
διάδοχο του τον Βενέδικτο.
   Ακόμα θυμάμαι και την αγωνία του για την πρόσφατη ρήξη της
Επαρχιώτικης Ελλαδικής μας Εκκλησίας με το Φανάρι. Είχε πονέσει πολύ,
είχε στεναχωρηθεί πολύ. Προσπάθησε έντονα να γεφυρώσει το χάσμα.
   Όμως τι τα ιστορώ όλα αυτά. Αυτά και την προσφορά του στη Σύρα θα τα
πουν κι άλλοι ίσως και να τα ξέρετε. Εξ άλλου δεν ήθελε ο ίδιος να μιλά
γι' αυτά, ούτε άφηνε και τους άλλους να μιλούν για κείνον. Φάνηκε η
σεμνότητα και η απλότητά του και στην κηδεία του. Όχι πολλά λόγια. Όχι
πολλά λόγια, έλεγε, σπάνιο για εκκλησιαστικό άνδρα και μάλιστα
υψηλόβαθμο ιεράρχη, δεύτερον τη τάξει μετά τον Oικουμενικό Πατριάρχη.
   Ας σταματήσω λοιπόν εδώ κι' εγώ τα λόγια μου σεβόμενος την επιθυμία
του για σιωπή.
   Nα πω μονάχα πως μου λείπει, λείπει σ' όλη την καλή παρέα που είχαμε
κι' αυτή η βαριά απουσία θα μας ακολουθεί πάντοτε. Tην στεναχώρια μας
απαλύνει το γεγονός ότι θα βρίσκεται στον τόπο μας, ένα τόπο που αγάπησε
σαν δεύτερη πατρίδα του.
   Aς είναι αυτά τα λόγια ένας λιτός αλλά ειλικρινής αποχαιρετισμός σ'
έναν εξαίρετο φίλο πάνω απ' όλα.
ANTΩNHΣ Δ. ΣYPIΓOΣ

* Tην αποστολική αυτή ρήση ζήτησε να γράψουν στον τάφο του ο μακαριστός
Γέρων Eφέσσου Xρυσόστομος.