Oι χορευτές στο απόσπασμα και τα γαρίφαλα γυμνά, χωρίς πέταλα μαζεύτηκαν
στο όρος των Ελαιών, Καισαριανή, απομεσήμερο, τοίχος με σοβά, Κερκόπορτα
στον έρωτα.
Όνειρα σπαρμένα στις γειτονιές για ένα κορίτσι, σπασμένα πόδια και τ'
αντίδωρο, γνωρίσανε το θάνατο με του λευκού την κραυγή, δυο πήχες
ντρίλινο, καπνοχώραφα, εξορία.
Κρατώντας το καμάκι βούτηξαν στο δροσερό νερό, θησαυρός από χρώματα κι
αποχρώσεις παιχνίδιζαν κάτω από τα γοητευμένα μάτια τους. Πορφυρή δύση
των αχτίνων, κρατούσαν κι αυτοί την ανάσα τους και μόνο σαν σταμάτησε να
ταρακουνιέται η γη, ξέσπασαν σε θρήνο, θανατερό αγκάλιασμα της χάλκινης
πλάσης.
Κοίταξαν για λίγο και ύστερα σήκωσαν το χέρι, σαν για να μιλήσουν, σαν
για να τους γνέψουν, βαθύχρωμοι μανδύες ρουφούσαν την οργή του ουρανού,
μουσκεμένοι τους κοιτούσαν με καμένες ταυτότητες, με σιχασιά, με μίσος.
-Πηδάλιο αριστερά! Γρήγορα! Γρήγορα να προφτάσουνΙ ξεχνάνε ποιος
κρυβότανε κάτω από το προσωπείο, μια παράσταση όμως χρειαζότανε πολλά
έξοδα, ξεζώστηκαν τα υφαντά σεντόνια σκορπώντας το μεταλλικό τους απόηχο
σε βουνά και φαράγγια.
Πολέμαγαν απελπισμένοι, παρατημένοι στην τύχη τους, τρίξανε τα κόκαλα
από το σφίξιμο, δε δέχτηκαν να προσκυνήσουν τα είδωλα, περίεργοι,
πεισματωμένοι, δέρνονται πάνω στα χώματα και τις πέτρες, οι οπλές των
αλόγων χτυπούσαν τη γη καθώς οι μέρες φορούσαν πολύχρωμα σαρίκια στη
βίγλα του καστρόπυργου.
Πουλί ή φίδι! Κρυμμένοι μέσα στα γένια τους ξεφεύγουν, ανάμεσα από
διαδρόμους, ψηλοί, μαυριδεροί άντρες, με την πολεμική τους εξάρτυση
κατασκονισμένη, αρχιτέκτονες και ζωγράφοι, παιδιά που τα άφησαν παιδιά
και τα ξανάβρισκαν παλικάρια, το φουσκωμένο απ' τις βροχές ποτάμι.
Για γιορτές, ούτε λόγος, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.
Ξαρμάτωτοι τους νίκησαν με τη γλώσσα, ο πηλός θρυμματίζεται, ορμίσανε με
τα πανιά ολάνοιχτα, αργά δισταχτικά, καβαλήσανε τις μαρμαρόπλακες,
λούφαξαν στα χαμόκλαδα κρατώντας την ανάσα, σκορπίστηκαν στις τέσσερις
άκρες τα νομίσματα.
Μακρύτερα απ' ότι έλπισαν! Τα είχαν καταφέρει κι ας πορεύτηκαν μιαν
ολάκερη νύχτα στην πίσω πλευρά του βουνού, μια χούφτα απελπισμένων
ίσκιων, βυζαντινές εικόνες τυλιγμένες σε κουρέλια, παρατάχθηκαν σε μονή
γραμμή, η τελευταία σου ώρα δεν έρχεται μ' ένα χτύπημα.
Όσο έφεγγε, προχωρούσαν και τις νύχτες κούρνιαζαν σε σπηλιές λες και
θέλαν να ξεθεμελίωσουν τα βουνά, περπάτημα δύσκολο, έσφιγγαν το μαχαίρι
στη χούφτα με σκισμένα στιβάνια, τρεμάμενα φιτίλια καντηλιών, ας έπεφτε
το κρίμα στο κεφάλι τους.
Νοτιάς στολισμένος έφερε τα προξενιά, δεν ήτανε να γλιτώσουν, το τέλος
το περίμεναν από μέρα σε μέρα, μέσα στο χαλασμό της εξόδου, μέσα στα
πισωγυρίσματα, στην περιπέτεια που χαρίζει ο απέραντος πόνος. Λιγοστοί
κρατούσαν την αμάχη, μα ως πότε;
-Να τώρα χτυπούν μες στα στενά!
Το πήδημα της νιότης, ούτε λαβωμένοι ούτε νεκροί, θύμησες που περνούν
από στόμα σε στόμα. Η ώρα περνούσε και τίποτα δε φαινότανε να γίνεται,
ανατρίχιασαν όχι από φόβο αλλά από το αίσθημα της ευθύνης, τα κεφάλια
τους έδειξαν το ψηλό σίδερο του καμπαναριού. ήτανε ν' απορείς που
βρέθηκαν όλες τούτες οι σημαίες.
Τα κορίτσια έψαξαν να διαλέξουν τον πιο όμορφο, τον πιο λεβέντη. Τον
τύλιξαν με κομμάτια σκισμένης χλαίνης, κρυψώνα πουθενά, έριξαν μια ματιά
να σιγουρευτούν πως είναι ολομόναχες. Λίγα ή πολλά, τα κέρδητα τους τα
άφησαν, ετοιμάστηκαν για το δρόμο του γυρισμού.
-Είδες τι ωραίος! Εγώ τον βρήκα!
Πήγαιναν και ερχότανε, όχι από τη μεγάλη τρύπα, φοβότανε μη τους πάρει
κανένα μάτι, αν χιονίσει και σκεπαστούν τα πατήματα θα είναι τυχερές. Τα
δάκρυα κύλησαν καυτά στα μάτια.
-Εσείς τι είσαστε;
-«Κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα», είπε ο Γιώργος κοιτώντας τους γλάρους
που έκαναν κατάληψη στις δέστρες του λιμανιού.

ΧΡΗΣΤOΣ ΔΗΜΗΤΡOΥΛΑΣ